Novel & Cerita Amor À Distância

“ไหน” บาร์ค่อนข้างห่างไกลจากโซนที่สองหนุ่มนั่งแต่เขาก็ช่างตาดี มองผ่านไฟสลัวไปเห็นได้ พสุธาพยายามจับจ้องแต่คนที่ไม่ได้อยู่ใกล้ชิดกันมองในระยะไกลย่อมมองไม่ออก

ร่างสูงค่อยขยับหน้าเข้าไปอัปเดตร่างบางที่นอนหลับไม่รู้ตัวใช้จมูกโด่งๆของเขาสัมผัสกับแก้มเนียนนุ่มของเธอคลอเคลียอย่างแผ่วเบาจากตอนแรกที่คิดว่าจะแค่หอมแก้มนุ่มๆ แต่เขากับหยุดไม่ได้เมื่อเข้าค่อยๆเลื่อนริมฝีปากไปหาริมฝีปากบาง ๆ ชมพูระเรื่อของคนที่หลับใหลแล้วขบเม้มมันอย่า งแผ่วเบา เพราะกลัวว่ามันจะทำให้อีกฝ่ายตื่นแต่ยิ่งสัมผัสเขาก็ยิ่งห้ามตัวเองไม่ได้บางครั้งเลยเผลอกดริมฝีปากหนักๆลงไปเหมือนคนที่หลับไม่รู้เรื่องจะหายใจไม่ออกเพราะโดนเขารังแกเป็นเวลานานร่างสูงเลยถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย จากนั้นก็เปลี่ยนเป้าหมายไปที่ลำคอขาวผ่องแทน

อามันด์ไม่เคยนึกฝันว่า ชนชั้นแรงงาน ชาวนาบ้านนอกจนๆอย่างเขาจะได้มีความรักอันบริสุทธิ์กับหญิงสาวต่างแดนได้ไกลมากถึงเพียงนี้ “มาไกลเท่านี้ก็ดีเพียงไหนแล้ว” อามันด์เอ่ยกับตนเองด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

เขาโทรไปสามครั้ง แต่ไม่มีใครรับสายเลย เซวียโจวเปิดวีแชท แล้วพิมพ์ข้อความลงไปอย่างรวดเร็ว "ฉันจะให้โอกาสเธอครั้งสุดท้าย เผยฮวน อย่าบังคับให้ฉันเซ็นหย่า" ทันทีที่กดส่งไป สัญลักษณ์อัศเจรีย์สีแดงก็เด้งขึ้นมา

สวีเหยาเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับสายตาอันอบอุ่นที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มของชายหนุ่ม เธอรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าขึ้นมาดื้อๆ แปลกจัง ทำไมหัวใจเธอถึงเต้นแรงขนาดนี้... อีกด้านหนึ่งในเมืองจิงที่อยู่ห่างไกลออกไปนับพันกิโลเมตร ฟู่เหวินอวี่มองดูข้อมูลที่ผู้ช่วยนำมาให้ สีหน้าที่เย็นชาก็เ ริ่มอ่อนลงในที่สุด

นัทครางกระเส่า มือใหญ่บีบเคล้นเต้าอวบพลางทอดมองสองพวงแก้มที่แดงก่ำลามไปจนถึงใบหูของคนใต้ร่างแล้วคลี่ยิ้มหวาน สายตาสะท้อนความรักใคร่หลงใหลออกมาอย่างชัดเจน นานแค่ไหนแล้วที่เขาและเธอไม่ได้ร่วมกิจกรรมกันแบบนี้ นานแค่ไหนแล้วที่เขาและเธอไม่ได้แนบชิดกันแบบนี้ ยิ่งค ิดถึงความห่างเหินที่เผชิญมาตลอดช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา สะโพกสอบก็ยิ่งเพิ่มน้ำหนักในการกระแทกกระทั้นมากขึ้น “พี่นัท ระ...แรงไปแล้ว อ๊ะ เบาหน่อย หนู...หนูจะเสร็จ”

"ผมไม่สะดวก" "ทำไมพูดเหมือนห่างเหินกันแบบนั้นล่ะค่ะ?"แก้มหวานว่าพร้อมกับทำสีหน้าออดอ้อนใส่คนตรงหน้า

“25 กับ 27 จะห่างกันสักเท่าไหร่เชียว แค่ 2 ปีเอง อย่ามาพูดนะว่าพวงหอมหน้าแก่ นี่ถ้าพี่วอยไม่ให้ไปกับคุณฉันก็ไม่ไปหรอก ไว้ให้ฉันรู้เส้นทางก่อนเถอะ จะไม่ง้อคุณเลยไม่มีน้ำใจ” พวงหอมกระแทกตาหลิว ที่กำลังผัดกับข้าวเสียงดัง ใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก “ทำไมต้องกระแทกเสียงดัง”

พูดพร้อมยื่นใบหน้าไปพรมจูบหน้าผากมน เจ้าเอยรีบหลับตาข่มน้ำตาไม่ให้ไหล ยิ่งมานูแอลดีกับเธอมากแค่ไหน เธอก็ยิ่งรู้สึกผิดกับเขามากเท่านั้น ทั้งตอนนี้ยังเครียดเป็นพิเศษ เพราะอีกไม่นานมาวินแฟนหนุ่มของเธอก็จะกลับมาที่ประเทศไทย ตอนนี้เธอยังไม่รู้เลยว่าจะเริ่มต้นคุยกับมา วินอย่างไรดีเพื่อที่จะจบความสัมพันธ์กันอย่างดีที่สุด