Novel & Cerita 후회

เธอบ่นกับตัวเองเบา ๆ พลางเอาชุดที่อยู่ในมือทาบกับตัวเองและดูความเหมาะสมและเข้ากัน ในจังหวะที่เธอถอยหลังไปชนกับใครบางคนเข้า “โอ๊ยนี่ถอยหลังประสาอะไรเนี่ย” น้ำเสียงเหวี่ยงวีนอย่างไม่พอใจที่มาชนเจ้าหล่อน “ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้มองค่ะ”

ฉันพยักหน้า “ถ้ามันเป็นอดีต อย่าคิดว่าตอนนี้เราพลาดสิ แค่เคยพลาดก็แค่เคย ตอนนี้มันปัจจุบันแล้ว สิ่งพลาด ๆ ที่ผ่านมา ก็แก้ไขมัน ให้มันเป็นบทเรียน ให้มันเป็นบททดสอบ ทดสอบให้เราแกร่งขึ้น แกร่งจนเราจะไม่มีวันพลาดอีกในอนาคต” “หวานง่าย ง่ายเองหวานไม่น่าเลย” “คราวหลังก็ยากซะสิ บางทีคนเราง่ายยากก็ไม่เกี่ยวกันหรอก ไม่ผิดด้วย คนเรามีความรู้สึกไม่เหมือนกัน ไวต่อความรู้สึกไม่เหมือนกัน เช่นคนหัวเราะง่าย คนตกใจง่าย คนร้องไห้ง่าย แต่บางคนไม่เป็นแบบนั้น มันไม่ผิดนะ มันก็

อินทรเอ่ยถามเจ้านายของเขาทันทีที่เห็นเกื้อกูลกลับมาที่รถ ชายหนุ่มนั่งเอนหลังกับเบาะหนังถอนหายใจหนัก อุตส่าห์ตามหามาตั้งนานเขาจะมาถอดใจแค่ถูกเธอไล่นี่น่ะเหรอ “อยู่นี่แหละ ไม่ต้องไปไหน” ภายในคลินิกทันตกรรมที่หน้าเคาน์เตอร์มีคนไข้เข้ามาติดต่อเพื่อทำฟัน ขวัญฤทัยรีบออกหน้า มารับแล้วปล่อยให้นภิศาได้นั่งพักและสงบจิตสงบใจกับเหตุการณ์ที่พึ่งเกิดขึ้นไปก่อนเงียบๆ ตามลำพัง

“เรื่องนี้…ขอให้ข้าได้คิดไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนเถิด ว่าสิ่งที่ต้องแลกมานั้นคุ้มค่าหรือไม่” ซ่งเจิ้งอี้ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มผุดขึ้นมุมปาก น้ำเสียงแฝงแววเย้ยหยัน “มีสิ่งใดที่ไม่คุ้มกันเล่า เจ้ากำลังจะได้เป็นท่านลุงแม้ในอดีตจะเคยเป็นพี่ชายที่ไม่น่าจดจำสักเท่าไหร่ ทว่าบัดนี้ มีโอกาสได้ให้เจ้าชดใช้ความผิดพลาดนั้นแล้ว ซ่งเจิ้งห่าว”

“เพียงลาออกจากมหาวิยาลัยแล้วนะคะ เพียงรอพี่อาทิตย์ตัดสินใจไม่ไหว ต่อจากนี้ก็คงต้องดิ้นรนกันแค่สองแม่ลูก วันนี้เพียงไปฝากครรภ์มา กลัวเข็มมากแต่โชคดีที่ผ่านมันมาได้โดยไม่เป็นลมไปเสียก่อน ไม่รู้ว่าพี่อาทิตย์อยากทราบไหมแต่เพียงจะส่งพัฒนาการของลูกให้พี่ดูทุกเดือน เพื่อประกอบ การตัดสินใจดีไหมคะ” มือหนาหยิบภาพอัลตราซาวนด์ด้านหลังจดหมายออกมาดู น้ำตาที่ไม่เคยหลั่งไหลพรั่งพรูออกมาราวกกับเขื่อนแตก เขาพลาดไปเยอะมากเลยทีเดียว “ตะวัน พ่อขอโทษนะลูก”

คืนที่ไร้แสงไฟ วันที่ใจมัวหม่น ขอเพียงใครสักคนห่วงใยกัน วันที่เสียน้ำตา วันที่ฟ้าเปลี่ยนผัน เธอก็ยังมีฉันอยู่ทั้งคน จากนั้นเขาก็ขับรถต่อไปเพื่อเดินทางกลับกรุงเทพฯ แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าลืมไปเยี่ยมเพื่อนเก่าคนนั้นที่เขานึกถึง อดไม่ได้ที่จะซื้อดอกไม้และสำรับน้ำชาไปเยี่ยมเพื่อ นเก่าคนนั้น เขาเลี้ยวรถเข้าซอกแซกเข้าตามเส้นทางที่เขานึกขึ้นได้ พอเขาเห็นป้ายบอกทางข้างหน้าก็รู้ได้เลยว่าถึงแล้ว ที่อยู่ของเพื่อนเก่าคนนั้น

เธอไม่เลือกที่จะเรียกรถกลับห้องแต่เธอเลือกที่จะเดินไปเรื่อยๆ เพื่อทบทวนในสิ่งที่ผ่านมาทบทวนเรื่องราวของความผิดพลาดทั้งหมดที่เธอยอมให้มันเกิดขึ้น ตอนนี้เธอไม่ต้องการเจอหน้าใครขอแค่ได้อยู่กับตัวเองได้คิดถึงสิ่งที่เธอเคยพลาดให้โอกาสคนที่ไม่สมควรได้มันทำให้เธอยิ่งเสียดายเวล าในชีวิตที่เสียไป ถ้าเธอไม่ให้อภัยเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่เขานอกใจเธอทั้งคู่คงไม่รู้สึกผูกพันมาจนถึงทุกวันนี้

วันถัดไป ธันวามาหาเพื่อนสนิทที่เพนท์เฮ้าส์ ธันวาแอบไปซุ่มดูเจ้าหญิงห่างๆ เขาอัดวิดีโอที่ตอนเจ้าหญิงพูดกับแม่วันดีไว้ เขานำมาเปิดให้บทร้ายดูในวันหนึ่งที่เขาหมดแรงจะลุกขึ้นจากเตียง “แม่…หนูไม่ได้อยากหย่า หนูแค่เสียใจ หนูแค่รู้สึกว่าพี่เขาไม่รักหนูจริง…” คำว่า “ไม่ได้อยาก หย่า” กลายเป็นไฟสุดท้ายที่ยังจุดในหัวใจบทร้าย

“ขอบคุณครับที่เตือน แต่ผมว่าผมไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่จำเป็นต้องไปขอโทษใคร” นั่นคือบทสนทนาครั้งสุดท้ายก่อนที่พุดจะเดินออกจากลิฟต์ไป และไม่คิดที่จะกลับมาเหยียบที่นี่อีกแน่นอน ณ ร้านเหล้าแห่งหนึ่ง เวลา 19:00 น.

งความรู้สึกผิด "มะลิขอโทษนะคะที่ซุ่มซ่ามทำความเดือดร้อนให้พี่ ๆ จนได้" "ไม่เป็นอะไรค่ะ แต่คราวหน้าคราวหลังถ้าคุณมะลิต้องการอะไรเรียกพี่บัวได้เลยนะคะไม่ต้องเกรงใจ"สาวใช้คนสนิทที่เพชรกล้ามอบหน้าที่ให้มาดูแลมะลิอย่างใกล้ชิดเอ่ยกล่าวด้วยความมีน้ำใจและไม่คิดถือโทษโกรธหญ ิงสาวเลยสักนิด