บทที่ 4

ห้องสตูดิโอของคณะศิลปกรรมศาสตร์ดูวุ่นวายกว่าปกติ เสียงดนตรีบรรเลงเบาๆ คลอไปกับเสียงฝีเท้าของนางแบบที่กำลังซ้อมเดินอยู่บนเวทีชั่วคราว

เกลอยู่ในชุดนักศึกษาที่เสื้อเข้ารูปและกระโปรงสั้นตามแฟชั่น เธอผมบลอนด์อ่อน และแต่งหน้าอย่างประณีตราวกับเป็นนางแบบเสียเอง เธอนั่งอยู่ตรงกลางโต๊ะกรรมการอย่างมาดมั่น ข้างๆคือข้าวฟ่างผู้กำลังจดบันทึกด้วยความตั้งใจและพิชชี่ ผู้ทำหน้าที่วิจารณ์ด้วยความละเอียดถี่ถ้วน

“คนนี้ดีไซน์สวยมาก แต่แววตาดูนิ่งๆไปหน่อย เราน่ะมันต้องใช้คนที่มี จิตวิญญาณนะยะ ไม่ใช่หุ่นยนต์!” พิชชี่บ่นพลางโบกมือปฏิเสธนางแบบคนที่สิบ

“ใจเย็นๆ นะคะพิชชี่” ข้าวฟ่างพยายามปราม “เราเน้นที่รูปร่างก่อนค่ะ เพราะชุดของเรายังไม่เสร็จ”

“แต่ไม่เป็นไรค่ะ ถ้านางแบบเราหากันไม่ได้จริงๆ ก็ให้เมษานี้แหละถ่าย” เกลสรุปเพราะตอนนี้เธอยังไม่เจอใครถูกใจเลย เมษารูปร่างสูงเพียวเหมือนนางแบบ ที่เธอกำลังเครียดตอนนี้คงจะเป็น นายแบบชายมากกว่า

เมษา ในฐานะผู้ประสานงานหลัก ยืนอยู่ใกล้ประตู เธอกำลังใช้โทรศัพท์มือถือจัดการธุระอย่างเคร่งเครียด ทันใดนั้นประตูก็ถูกเปิดออก พร้อมกับกลุ่มนักศึกษาชายสามคนที่ก้าวเข้ามา

เดย์ เดินนำหน้ามาด้วยรอยยิ้มกระชากใจเต็มพิกัด เขาส่งสายตาสำรวจไปยังนางแบบและสาวๆ ในห้องราวกับกำลังมาล่าแต้ม ตามมาด้วย ไนท์ แฝดน้องที่เดินตามมาอย่างเงียบๆ สายตาของเขากวาดมองไปทั่วห้องอย่างสังเกตการณ์อย่างเงียบๆ

และก็วินเขายังคงอยู่ในอาการงัวเงียเล็กน้อย ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตเรียบๆ ดูโดดเด่นในแบบที่ไม่ต้องพยายามแต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของทุกคนคือคิรินที่เดินตามมาวินมาติดๆ แต่ใบหน้าหล่อเหลาและบุคลิกที่ดูเข้าถึงยากของเขา ที่มุมปากยกยิ้มน้อยๆ ก็ทำให้ห้องสตูดิโอสว่างวาบขึ้นมาทันที

พิชชี่ เกล ข้าวฟ่าง หันไปมองตามพูดมาใหม่ติด ยัยพิชชี่ถึงกับเพ้อว่า หล่อจนแม่จะเป็นลม

เมษารีบเดินไปต้อนรับด้วยรอยยิ้มกว้าง “เดย์! ขอบคุณมากที่มานะคะ! ฉันดีใจจริงๆ ที่พวกนายมาช่วย”

“สบายมากเมษา” เดย์ยักไหล่พลางส่งสายตาหยอดไปให้ “เพื่อเมษาแล้ว พวกเราพร้อมเสมอ!” เขายืดอกเล็กน้อยเพื่อโชว์หุ่นหนุ่มบริหารอินเตอร์ฯ พลางบ่นงึมงำ

“แต่เสียดายคอนเซปต์ไม่ใช่ชุดว่ายน้ำ”

คิรินที่กำลังยืนนิ่งๆ สายตาของเขาปะทะเข้ากับดวงตาหวานสีน้ำตาลอ่อนของเกลที่โต๊ะกรรมการทันที มุมปากที่ยกยิ้มเล็กน้อย ตอนนี้มันยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม

เกลชะงักไปเล็กน้อยใบหน้าของเธอถูกควบคุมให้ไร้อารมณ์ เธอไม่ได้ยิ้มหรือทักทายใดๆ แต่ยกแว่นกันแสงสีฟ้าที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมาสวมเพื่อซ่อนแววตาที่อาจจะเผยความรู้สึกบางอย่างออกมา

เพื่อนเคยสนิทตอน ม.ปลาย ที่ชอบรุมแกล้งเธอ

“วิน! ขอบคุณมากนะที่มาช่วยงาน” เมษาเอ่ยทักวินอย่างเป็นมิตร

คิรินมองไปที่โต๊ะกรรมการที่ถูกบดบังด้วยแว่นกรอบบางของเกล เขาตอบเมษาเสียงเรียบ

“เราแค่มาดูงานเพื่อน”

เดย์หันไปกระซิบกับไนท์ “ดูมัน! ปากแข็งว่ะไอ้ไนท์! มาถึงก็ใส่เกียร์ปากแข็งทันที”

เกลถอนหายใจยาว แล้วหันไปทางกลุ่มหนุ่มบริหาร เธอจงใจเมินคิริน แล้วหันไปพูดกับวินด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

“ขอบใจนะวิน ที่ยอมเป็นนายแบบให้”

วินส่ายหน้า พลางหาวเบา ๆ “เราไม่ได้จะเป็น” วินตอบเสียงงัวเงีย “ไอ้คิรินมันอยากเป็น”

คำพูดของวินทำให้เกลต้อง หันไปสบตากับดวงตาคมเข้มของคิรินอีกครั้ง แววตาที่ซ่อนอยู่ใต้แว่นกันแดดมีความโกรธระคนอับอาย

เดย์ ไม่รอช้าเขาเดินแทรกเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

“เสียดายไอ้วินมันไม่รับงานอะเมษา มันบอกว่าไม่อยากลุกจากเตียงนอน” เดย์จงใจพูดเสียงดังให้เกลได้ยิน “เป็นคิรินแทนได้มั้ย เมษา! มันอยากทำ”

“เกลบอกแล้วว่า ไม่เอา!” เกลพูดเสียงแหลมขึ้นมาทันที ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนตวัดมองไปยังร่างสูงที่จะมาเป็นนายแบบแทน

เพียะ!

พิชชี่ถึงกับตีมือลงบนแขนเกลทันที เสียงดังจนทุกคนที่นั่งใกล้ๆ หันมามอง พิชชี่ ดึงตัวเกลมาคุยพร้อมข้าว

“อีบ้า! แกจะเป็นนางแบบเองก็เรื่องของแก แต่โอกาสหน้าทองขนาดนี้แกจะปฏิเสธไม่ได้นะ!” พิชชี่โวยวายเบา ๆ แต่เกรี้ยวกราด “ถึงแม้แกจะค้านหัวชนฝา ฉันก็ไม่ยอมให้แกพลาดคนนี้!” ข้าวฟ่าง พยักหน้าเห็นด้วยอย่างรุนแรง

“จริงเกลโอกาสทองขนาดนี้ ถ้าได้คิรินมาเป็นนายแบบของแก รับรองคะแนนโหวตสาธารณะพุ่งกระฉูดแน่นอน!”

บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ คิรินที่ยืนฟังอยู่สักพักก็ตัดสินใจเดินตรงเข้ามาที่โต๊ะกรรมการ โดยไม่สนใจพิชชี่ที่ยืนขวางอยู่

“เมษา” คิรินเรียกชื่อเมษา แต่สายตาจับจ้องไปที่เกล

คิรินยิ้มหวานให้กับพิชชี่และข้าวฟ่างที่ยืนตาค้างอยู่ก่อนจะหันไปพูดกับเมษาด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“เราขอคุยกับเกลสักครู่ได้มั้ย?” คิรินเอ่ยด้วยรอยยิ้มหวาน แต่ดวงตาคมเข้มกลับมีความเจ้าเล่ห์ซ่อนอยู่

เมษาพยักหน้าเล็กน้อยอย่างรู้จังหวะพิชชี่และข้าวฟ่างที่กำลังตื่นเต้นกับสถานการณ์ดราม่า ก็รีบพยักเพยิดให้เกลตามคิรินไปทันที

“ไปสิยะเกล ไปเคลียร์กันให้รู้เรื่อง!” พิชชี่กระซิบ

คิรินไม่รอช้าเขาคว้าข้อมือเรียวของเกลแล้ว ลาก เธอเดินออกมาจากโต๊ะกรรมการ ท่ามกลางสายตาสงสัยของคนในสตูดิโอ เขาเดินลัดผ่านเวทีไปด้านหลังห้อง ซึ่งเป็น โซนเก็บอุปกรณ์ ที่มืดสลัวและเต็มไปด้วยฉากเก่า ๆ

เกลหงุดหงิดไม่น้อยเลย ที่โดนไอ้บ้าคินจับตัวเนี่ย

เมื่อถึงมุมอับที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์จัดฉากที่พับเก็บไว้ คิรินก็ ผลักเธอเข้าไปในห้องเก็บของ ชั่วคราวที่กั้นด้วยฉากไม้อัดเก่าๆ ก่อนจะตามเข้ามาแล้วปิดประตูทางเข้าทันที

“คิริน! นี่จะทำอะไร”

แต่ก่อนที่เธอจะได้โวยวายอะไร มือหนาของคิรินก็ยกสมาร์ทโฟนขึ้นมา จ่อตรงหน้าเธอพร้อมกับรูปภาพที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอนั้นทำเอาเกลต้อง หยุดชะงัก

รูปแรกคือภาพเธอหน้าสดที่ดูโทรมกว่าที่ใครเคยเห็นส่วนอีกรูปคือภาพเธอที่กำลังกินช็อกโกแลตอย่างเอร็ดอร่อย ภาพความลับของเธอที่ถูกเก็บเอาไว้

“รูปนี้ถ้าหลุดออกไปที่เพื่อนๆ จะเป็นไงน้า” เสียงทุ้มต่ำของคิรินขู่กระซิบอย่างใกล้ชิด “หรืออันนี้ถ้าส่งไปหา คุณป้า คุณป้าจะดุมั้ยนะ”

ดวงตากลมสวยของเกลตอนนี้มันเกือบจะมีไฟลุกเผาร่างคนตรงหน้าได้ เธอกำมือแน่นด้วยความโกรธและความกลัวมือเล็กของเธอพยายามกระโดดแย่งโทรศัพท์ในมือหนาของคิริน แต่ด้วยส่วนสูงที่ต่างกันมากทำให้เธอ แย่งมาไม่ได้

คิรินยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหูของเธอ

“ยอมให้ฉันเป็นนายแบบซะ” คิรินขู่เน้นทุกคำ “แล้วรูปพวกนี้จะไม่มีใครได้เห็น”

คิรินได้แต่ขำ กับคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ด้านหน้า มือที่ถือโทรศัพท์ยังคงอยู่สูงเหนือศีรษะของเธอ เขากับเกลรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กแล้ว ๆ ถึงเมื่อก่อนเขาจะแกล้งเกลบ่อย ๆ เพราะหญิงสาวตอนเด็กมันน่าแกล้งมาก ๆ ถึงโตขึ้นจะเปลี่ยนไปจนแทบไม่เหมือนเดิมเขาก็ยังอยากแกล้งเสมอ

จริงๆ เขาไม่ใช่ผู้ชายอบอุ่นอะไรหรอก มีแค่เพื่อนเขาและยัยคนตรงหน้านี้แหละที่รู้ว่าเขานิสัยเป็นอย่างไรและเขาก็รู้สึกสนุกกับเกมข่มขู่ในครั้งนี้เหลือเกิน

ในตอนที่เขาคิดอะไรเพลินๆ และผ่อนคลายการป้องกันลงเล็กน้อยคนตัวเล็กก็คว้ามือที่อยู่ใกล้ที่สุดของคิรินมากัดเข้าเต็มแรง

“โอ๊ยยย! เป็นหนูหรอยัยอ้วน!”

เสียงทุ้มต่ำอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด คิรินแทบจะปล่อยโทรศัพท์หลุดมือด้วยความตกใจและเจ็บจี๊ด เกลโมโหเข้าไปใหญ่ ที่คิรินเรียกเธอว่า 'อ้วน'

“อ้วนแล้วมันไปหนักหัวคุณลุงหรอ! ไอ้เด็กเลี้ยงแกะ!” ด่าพ่อเขาอีก ยัยบ้าเอ้ย

เกลสวนกลับอย่างรวดเร็วด้วยคำที่จงใจเรียกเขาแบบนั้นเพราะคิรินชอบหลอกคนอื่นว่าเขาเป็นเด็กเรียบร้อย เป็นสุภาพบุรุษ เขาจึงไม่เคยแสดงความกวนประสาทและเจ้าเล่ห์ให้คนนอกเห็นเลย

เธอจึงชอบเรียกเขาว่า 'เด็กเลี้ยงแกะ' ที่ชอบสร้างภาพลักษณ์

คิรินสบถเบา ๆ มือหนาลูบ บริเวณข้อมือที่ยังคงมี รอยฟัน แดงเป็นรอยอย่างนึกแค้น แต่ก่อนที่เขาจะได้ตอบโต้คำพูดนั้นกลับไปอย่างสาสม

เกลก็วิ่งออกไปแล้ว

หญิงสาววิ่งพรวดพราดออกจากมุมเก็บของ ไปยังประตูทางออกของสตูดิโอ ทิ้งให้คิรินยืนอยู่คนเดียวพร้อมกับความเจ็บที่มือ และความพึงพอใจ ๆ ที่ได้เห็นปฏิกิริยาที่ดุเดือดของเธอ

เกลวิ่งพรวดพราดออกจากมุมเก็บของ ตรงไปยังประตูทางออกของสตูดิโอ ทิ้งให้ความงุนงงเคลือบคลุมใบหน้าของเพื่อนๆ ที่โต๊ะกรรมการและกลุ่มหนุ่มบริหารอินเตอร์

คิรินเดินตามเกลออกมาอย่างไม่รีบร้อน เขาสวมรอยยิ้มเย็นๆ ที่ทำให้ทุกคนมั่นใจว่าการเจรจาลับๆ ประสบความสำเร็จแล้ว เขาหยุดอยู่กลางห้องโดยไม่ได้สนใจเกลที่กำลังเดินกระฟัดกระเฟียดออกไป

“ไม่ต้องห่วงนะครับเมษา” คิรินพูดเสียงเรียบ “เกลตกลงให้ฉันเป็นนายแบบแล้ว”

ทุกคนในห้องแสดงความดีใจออกมาทันที ยกเว้นเกลที่เดินออกไปแล้ว

“แต่ฉันมีข้อแม้” คิรินกล่าวต่อ

“คิรินอย่างได้อะไรคะ” พิชชี่ก็รีบเสนอตัวทันที เขาทรุดตัวลงข้างคิรินอย่างรวดเร็ว ดวงตาเป็นประกายวาววับ

“จะแก้วแหวนเงินทอง หรือตัวพิชชี่ พิชชี่พร้อมให้หมดเลยค่ะ! พร้อมเป็นนางแบบคู่ด้วยนะคะ!”

“แรดให้เป็นเวลาหน่อยค่ะ เพื่อนพิชชี่” ข้าวฟ่าง รีบสวนกลับออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย

ก่อนที่สงครามของทั้งสองจะเกิดขึ้นเมษาก็รีบเข้ามาห้ามก่อน เธอมองคิรินด้วยสายตาที่สงสัยในความไม่สมเหตุสมผล

“คิรินอย่าเล่นกับใจเพื่อนฉันสิคะ” เมษาพูดอย่างขำๆ “คิรินต้องการอะไรจริงๆ บอกมาเลยดีกว่า” เดย์ หัวเราะอย่างถูกใจในสถานการณ์ที่เพื่อนกำลังยื่นข้อเสนอต่อรอง

“คงไม่ได้อยากได้สาวคนไหนหรอกใช่มั้ย คิริน” เดย์แซว “เพราะที่นี่ก็มีสาวสวยเยอะแยะอยู่แล้วนี่โดยพิชชี่นะครับ”

คิรินยิ้มมุมปากเผยให้เห็นรอยฟันที่ยังคงทิ้งร่องรอยความแค้นเล็กๆ น้อยๆ เอาไว้บนข้อมือของเขาเอง

“เปล่าหรอก” คิรินตอบ “ฉันแค่รู้สึกว่าคอนเซปต์มันต้องมีความขัดแย้งที่สมบูรณ์แบบ”

เขาหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะมองไปยังทิศทางที่เกลเดินออกไป

“ขอแค่ให้เกลเป็นนางแบบคู่ฉันได้มั้ย” ทุกคนนิ่งเงียบ แต่กลับทุกคนในกลุ่มเพื่อนของเกลตอบตกลงทันที

พิชชี่ “ตอบตกลงไปเลยย่ะ อีเกลเป็นดีไซเนอร์ จะได้ใส่ชุดตัวเองเดินคู่เดือนมหา’ลัยด้วย”

ข้าวฟ่าง “ดีเลยค่ะเกลหุ่นดี แถมโครงหน้าสวยมาก รับรองว่าปัง”

เมษา“โอเค ตกลงค่ะ งั้นพรุ่งนี้พวกนายเข้ามาวัดตัวนะคะ”

คิรินยิ้มอย่างพึงพอใจในชัยชนะอันรวดเร็ว ขณะที่เสียงโวยวายของเกลก็ดังลอยมาตามลมจากด้านนอกสตูดิโอ

เกลยืนกอดอกอยู่ข้างรถของเมษาที่ลานจอดรถคณะ ใบหน้าสวยที่ถูกแต่งแต้มอย่างพิถีพิถันบัดนี้บูดบึ้งอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่ได้หงุดหงิดแค่เรื่องที่ถูกคิรินขู่ แต่ยังหงุดหงิดที่เพื่อนทั้งสามคนพร้อมใจกัน "ขาย" เธอให้ไปเป็นนางแบบคู่กับคนน่ารำคาญที่สุดในโลกอีกด้วย

“เมษา ทำไมไม่เข้าข้างเกลเลย” เกลงอแง เสียงเล็กๆ ออดอ้อนอย่างน่าสงสาร นอกจากเวลาทำงานแล้ว เธอมักจะเป็นคนขี้อ้อน เพราะติดนิสัยจากการเป็นน้องสาวคนสุดท้อง

เมษายิ้มหวานให้อย่างเอ็นดู เมษาเอ็นดูเกลมากเพราะเธอมีน้องแต่ทั้งคู่ไม่สนิทกันเลย และเกลมักจะชอบทำท่าทางอ้อนอีก

“เอาหน่า เกลขา” เมษาพูดอย่างใจเย็น “นี่คือโอกาสทองที่จะทำให้งานของเราปังที่สุดเลยนะ”

“แต่เกลไม่อยากร่วมงานกับไอ้เด็กเลี้ยงแกะ หมายถึงไอบ้าคิริน” เกลประท้วง

“เด็กเลี้ยงแกะ?” พิชชี่ ที่เดินตามมากับข้าวฟ่างเลิกคิ้วสูง “ทำไมแกถึงเรียก เดือนมหา’ลัย ว่าเด็กเลี้ยงแกะยะ คิรินออกจะสุภาพบุรุษขนาดนั้น”

“นั่นสิคะ” ข้าวฟ่างพยักหน้า “เขาก็ดูคนดีมากเลยนะคะ แถมยังหล่อมากด้วย”

“ว่าแต่แกไปรู้จักคิรินตั้งแต่ตอนไหนยะ”พิชชี่ถามอย่างสงสย

“เพื่อนตั้งแต่เด็ก” เกลตอบแค่นั้น เกลถอนหายใจยาวกับความ 'สร้างภาพ' ของคิริน ตั้งแต่เข้าปีหนึ่งเธอก็ยื่นคำขาดว่า ห้ามมาทำเป็นรู้จักกันกับคิรินไว้ เพราะเธอรำคานเวลาโดนสาวๆของคิรินตามวุ่นวาย

เมษาเห็นว่าบรรยากาศไม่ดี จึงรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

“เอาล่ะๆ หิวแล้ว เราไปกินหมูกระทะต่อ เย็นนี้เพื่อฉลองที่เราได้นายแบบตัวท็อปมาช่วยงานดีไหมคะ”

ใบหน้าบึ้งตึงของเกลคลายลงเล็กน้อย เกลรู้ว่าเธอจะต้องคุมอาหารอยู่เสมอ แต่ก็จะมี 'ชีทเดย์' หรือถ้าจำเป็นต้องไปกินกับเพื่อน เธอก็พร้อมจะไปเสมอ เพราะความสุขกับการกินนั้นมันเป็นที่หนึ่งเสมอสำรับเธอ

“ฉันเลี้ยงเองค่ะ” เมษาพูดอย่างใจกว้าง

“ไปค่ะ ไปกินหมูกระทะ” พิชชี่ตอบรับเสียงดังอย่างตื่นเต้น

“เราขอไปด้วยได้ไหม” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง คิริน เดินเข้ามาพร้อมเดย์และไนท์ ที่ยิ้มกวนประสาทวินเดินตามมาอย่างงัวเงีย

“หมูกระทะเหรอเมษา? ฟังดูน่าสนใจนะครับ” เดย์ เอ่ยอย่างเจ้าเล่ห์

“คงไม่น่าสนใจเท่า ช็อกโกแลตหรอกมั้งเกล” คิริน พูดเสียงเบา แต่เน้นคำสุดท้ายอย่างจงใจ พร้อมยกมือที่โดนกัดขึ้นมาเกาทีนึง

ใบหน้าสวยตวัดมองคิรินตาเขียว แค่เห็นหน้าเขาเธอโกรธทันที คิรินกำลังกวนตีนเธออยู่ชัดๆ

“นายตามมาทำไมอีก” เกลถามเสียงแข็ง พยายามควบคุมโทนเสียงไม่ให้เพื่อนสังเกตเห็น

“ก็ไปกินหมูกระทะไงครับ” คิรินยิ้มหวานราวกับเทพบุตร “พวกเราอยากแสดงความยินดีกับนางแบบคนใหม่ด้วยครับ”