Oh, Ampun Pak CEO!

“Madam... nanganak na raw doon sa kabila!”

Nang ibalita iyon ng kasambahay na si Aling Felicia, nanginginig sa galit at matinding pait ang bawat salitang kumawala sa kanyang mga labi, tila ba dinudurog ang bawat pantig sa gigil.

Si Althea ay nanatiling tahimik na nakatayo sa harap ng napakalawak na glass wall ng kanilang penthouse. Ang kanyang hubog ay parang isang marupok na kristal—kalmado sa panlabas, ngunit sa loob ay unti-unting sinusunog ng asido ang kanyang bituka, dinudurog ang bawat hibla ng kanyang pagkatao.

“Lalaki o babae?” ang malamig, walang-buhay niyang tanong.

“Baby boy, Madam! Abot-tenga ang ngiti ni Donya Beatriz pati buong pamilya Valdemere doon sa exclusive VIP suite. Si Joaquin—ang asawa mo—grabe, parang sinasamba na ang hangin na nilalanghap ng mag-ina—”

Napatigil si Aling Felicia nang masundan ang talim at pamatay na tingin ni Althea. Lumunok ito nang mariin, nagbaba ng tingin, at mabilis na naglaho sa dilim ng pasilyo.

Sa pag-alis ng matanda, tuluyang gumuho ang huling pader na pilit na itinayo ni Althea upang protektahan ang kanyang natitirang bait.

Ang buong makapangyarihang angkan ng mga Valdemere ay pumunta halos sa pribadong ospital. Lahat sila ay nag-uunahan sa pagsamba sa bagong tagapagmana na iniluwal ng kaniyang hipag At sa gitna ng marangyang selebrasyong iyon, ang kanyang asawa—si Joaquin Valdemere—ay ilang araw nang nakakulong sa tabi ng higaan ng kanyang hipag. Mas higit pang binabantayan, mas higit pang inaalagaan, kaysa sa sarili niyang may bahay na nagdurusa sa lamig at kadiliman ng kanilang sariling mansyon.

Isang marahas na pagpihit ng kanilang pintuan ang bumasag sa mapanglaw na katahimikan.

Dumating si Joaquin.

Ang mukha nito ay nag-uumapaw sa mga ngiting kailanman ay hindi ipinagkaloob kay Althea sa loob ng tatlong taong impiyerno ng kanilang pagsasama. Wala ang pamilyar nitong mayelong awtoridad; ang naroroon ay ang mukha ng isang lalaking bagong silang mula sa paraiso ng iba, nagliliyab sa tagumpay ng kasalanan.

“Nanganak na si Vivienne. Seven pounds and six ounces, mataba, malusog, at kamukha ko raw ang mga mata,” bungad ni Joaquin, ang boses ay nanginginig sa labis na kagalakan na walang pakialam kung may nadudurog na. “Nagmatigas pa nga ang baby at pinahirapan si Vivienne sa panganganak. Gusto ko sanang i-CS na lamang nila, ngunit ayaw niyang pumayag... ginusto niyang dumaan sa matinding sakit para sa aking anak.”

“At nung makita ko ang luha ni lola Beatriz at ni Mommy habang yakap ang bata... doon ko nalaman kung gaano ang pagmamahal na mayroon kaming pamilya para sa isinilang na bata.”

Kami.

Vivienne. Vivienne Legaspi. Ang nag-iisang tagapagmana ng Legaspi Holdings, na sabay na ikinasal sa pamilyang Valdemere tatlong taon na ang nakararaan. Si Althea ay napunta sa panganay, habang si Vivienne ay ibinigay sa nakakabatang kapatid, si Julian. Isang grand wedding ng dalawang higanteng korporasyon na nagmistulang simponya ng kasinungalingan.

Ngunit mabilis ang ikot ng mundo. Si Julian—na kilala sa kanyang karangyaan at pagkahilig sa mabilis na karera ng mga sports car—ay nasawi sa isang malagim na aksidente sa expressway, wala pang dalawang taon ang lumilipas. Si Vivienne ay naging isang kabataang balo ng alta-sociedad.

Dahil sa matinding konsensya ng pamilya at sa pagmamatigas ni Vivienne na manatili sa kanilang poder bilang tanda ng walang-kamatayang pag-ibig sa yumaong asawa, sinamba siya ng mga Valdemere. At nang mamatay ang asawa, gumawa sila ng isang maruming paraan upang itali siya habambuhay sa kanilang dugo.

Napatingin si Althea sa kawalan, ang kanyang isip ay pabalik-balik sa mga panahong pilit niyang pinipigilan ang sariling maghinala.

Isang tanong ang pilit na sumasakal sa lalamunan ni Althea habang unti-unting nabubuo ang malupit na katotohanan sa kanyang isipan.

Kung patay na si Julian… sino ang magpapatuloy ng lahi?

Sino ang nagbigay ng binhi para sa ipinagmamalaki nilang himala?

Dahan-dahan niyang ibinaling ang kanyang tingin kay Joaquin. Ang lalaking nakatayo sa kanyang harapan, ang sarili niyang asawa—at siya ring kakambal ng yumaong si Julian.

Si Joaquin pala.

Ang sariling asawa niya ang nagluwal ng anak sa sinapupunan ng asawa ng kanyang kapatid. Sa isang iglap, gumuho ang buong mundo ni Althea habang unti-unting lumilinaw ang maruming laro ng pamilyang pinagsisilbihan niya.

Nakahilig ang mga mata ni Althea sa kanyang mga daliri. Malamig. Walang buhay.

 “Binabati ko kayo,” aniya sa basag at nag-iinit na tinig.

Ang mga ngiti sa labi ni Joaquin ay biglang napawi. Ang kanyang mga mata ay nagdilim, napuno ng marahas na iritasyon.

“Anong klaseng tono ‘yan, Althea?”

“Reaksyon ng isang taong nakikisaya sa kademonyohan ninyo,” malamig niyang tugon habang dahan-dahang nag-angat ng tingin, ang kanyang mga mata ay nagliliyab ng purong poot. “Para sa tagumpay ng iyong muling pagkabuhay sa katawan ng iba. Ang galing mo namang magpalaki ng binhi sa bakuran ng iyong namayapang kapatid.”

Lumapit si Joaquin, ang kanyang tangkad at banta ay lumukob sa maliit na espasyo sa pagitan nila. Dinuro niya ang mukha nito, nanggagalit sa galit.

“Anong ibig mong sabihin, Althea?! Araw ito ng milagro! Bakit kailangan mong lagyan ng lason ang bawat salita mo? Hindi ba pwedeng matuwa ka naman para sa kanila?”

Tumindig si Althea. Hindi siya umurong kahit isang dangkal; sinalubong niya ang mapanganib na titig ng lalaki nang walang takot, ang kanyang dibdib ay mabilis na umaakyat-bumababa sa tindi ng pagpapakawala ng galit.

“Milagro? Iyan ba ang tawag mo sa kababuyan ninyong mag-anak? Huwag mo akong gawing tanga, Joaquin! Ang batang iyon—kalahating dugo mo ang sumisigaw sa kanyang mga ugat!”

Napaatras si Joaquin, natigilan sa diretsong suntok ng katotohanan, ngunit pilit na tinakpan ng galit ang kanyang natantong takot.

“Ginawa ni Vivienne ang lahat ng iyon dahil sa sakit ng kanyang pagkawala! Namatay si Julian, at kailangan niya ng isang anghel na magsisilbing lakas niya para mabuhay araw-araw! Ano ang masama doon? Ako ay nag-abot lamang ng sakripisyo upang iligtas ang isang kaluluwang naliligaw!”

“At nagtanong ka ba sa akin?!” sigaw ni Althea, ang boses ay bumasag sa tahimik na silid, puno ng matinding hapdi at pagkasuklam. Ang bawat pantig ay tumama sa dibdib ng lalaki na parang latigo ng naglalagang apoy. “Kahit minsan ba, Joaquin... nagtanong ka sa akin? Hiningi mo ba ang permiso ko bilang asawa mo bago mo inialay ang iyong sarili, bago mo ibinigay ang iyong katawan upang buuin ang sinapupunan ng iyong hipag?!”

Natigilan si Joaquin. Tumalim ang kanyang mga mata.

Noong una niyang mabalitaan ang pagbubuntis, inakala niyang ito ay huling alaala ng yumaong si Julian. Ngunit habang lumilipas ang mga buwan, ang mabahong katotohanan ay pumailanlang at lumapa sa kanyang lalamunan.

Hindi ito milagro ng patay. Ito ay artipisyal. At ang binhing ginamit ay walang iba kundi ang nakaimbak na semilya ni Joaquin—isang maruming sikreto na pinagkasunduan ng buong angkan sa kanyang likod, mas pinili nilang maging traydor sa kaniya, na tunay na asawa.

Isang desisyon na tanging siya lamang ang huling nakaalam.

Huminga nang malalim si Joaquin, nanggigigil na kumuha ng sigarilyo, at sinindihan ito gamit ang kanyang mamahaling Dupont lighter. Ibinaon niya ang tingin kay Althea bago ibuga ang usok nang direkta sa mukha nito.

“Takot kaming sabihin sa iyo dahil alam naming magwawala ka sa inggit at kasakiman,” malamig na sambit ni Joaquin, walang bahid ng pagsisisi. “Si Vivienne ay may malubhang depresyon. Kailangan niya ng anak upang mabuhay. Isa lamang itong mabilis na pabor... isang simpleng sakripisyo para sa pamilya.”

Isang simpleng pabor.

Napakuyom nang husto si Althea hanggang sa bumaon ang kanyang mga kuko sa kanyang palad at tumulo ang dugo. Ang lalaking ito na ni minsan ay hindi siya hinawakan, ni minsan ay hindi siya ginawang totoo sa loob ng tatlong taon sa dahilang “pagod siya sa korporasyon at sa mga negosyo” ay nagawang ibigay ang kanyang buong pagkalalaki, ang kanyang buong laman at dugo, sa ibang babae nang walang pag-aalinlangan at may buong ngiti pa sa labi.

Hindi na siya nagsalita. Wala nang halaga ang mga luha sa isang taong bulag, manhid, at sunud-sunuran sa sarili nitong kasalanan.

Biglang tumunog ang telepono ni Joaquin. Ang screen ay nagpakita ng pangalan na nagpabalik ng matamis at mapagpalang ngiti sa labi ng lalaki.

Si Vivienne.

“Hello, Vivienne?” ang boses na iyon ay napakalambing, napakatamis—mga tonong kailanman ay hindi niya narinig mula sa kanya kahit minsan sa buong buhay nila. “Oo, malapit na akong bumalik... Huwag kang mag-alala, nagbibihis lang ako para masilayan ko ang ating munting prinsipe...”

Nang ibaba ni Joaquin ang tawag, tiningnan niya si Althea na ngayon ay tahimik nang nag-aayos ng kanyang mga mamahaling gamit, malamig at walang pakialam.

“Pinalitan na ni Doña Beatriz ang pangalan ng bata,” pagmamalaki pa ni Joaquin, na para bang sinasadyang idiin ang tagumpay ng kabit.

 “Julian Vance Valdemere.”

Tumalikod si Althea. Ang kanyang mga mata ay tuyo, ngunit ang apoy sa loob nito ay handang tumupok sa lahat ng natitirang dangal ng pamilyang ito.

 “Magmadali ka na,” aniya sa boses na kasing-lamig at kasing-talim ng yelo. “Naghihintay na sa iyo ang iyong tunay na pamilya sa ospital. Huwag mong paghintayin ang iyong mag-ina.”