บทสิบ

บทสิบ

ความเจ็บปวดของไท่หย่งเสียน

นี่เป็นอ้อมกอดเย็นชาและเฉยชาที่สุดของเจินจิ่วหรง และไท่หย่งเสียนสัมผัสถึงมันได้อย่างชัดเจน นางไม่ยกมือโอบกอดเขาด้วยซ้ำ เพียงยืนนิ่งกลางอ้อมเสมือนไร้ค่านี่ ไท่หย่งเสียนผลักตัวออกมาเบา ๆ จดจ้องดวงตาไร้แววดุจก้นเหวลึกของนาง พลันหัวใจแตกสลายทีละนิด

ช่างเหมือนกับแววตาก่อนนางจะปลิดชีวิตลงเมื่อชาติที่แล้ว เจินจิ่วหรงในวัยสิบห้าปี เป็นช่วงวัยที่สดใสและผลิบานอย่างสง่างาม นางไม่มีทางมีสภาพเป็นเช่นนี้

หลังเจินจิ่วหรงจบชีวิตลง ทุกอย่างในชีวิตของเขาก็พังทลาย แผนการขององค์จักรพรรดิกินระยะเวลายาวนานเกินไป แม้นสุดท้ายตงเหลียนฮวาจะถูกจับกุมในฐานะสายลับของแคว้นฝูเยว่ที่ทำสงครามมาช้านาน แต่ชีวิตของนางกลับปลิดปลิวไปแล้ว

เพราะแบบนั้นหลังได้รับข่าวลือของตงเหลียนฮวา เขาถึงตัดสินใจจะจัดการตั้งแต่แรก ไม่คาดคิดว่าจะเป็นเพียงกลลวงของใครบางคน จนกลับมาหาเจินจิ่วหรงล่าช้ากว่ากำหนดถึงห้าวัน

เจินจิ่วหรงไม่มีทางเคืองโกรธในเรื่องนี้ พวกเขาผูกพันกันมานาน…

ไท่หย่งเสียนสบตาเจินจิ่วหรงอีกรอบ มันยังคงเป็นแววตาเช่นเดิม สะท้อนความเจ็บปวดออกมาเล็กน้อย แล้วกลืนหายไป

หรือว่านางจะย้อนเวลากลับมาเช่นเดียวกัน ?

“หย่งเสียน เจ้าอย่ามัวยืนเฉย พาองค์หญิงไปพักผ่อนเถอะ นางอยู่รอเจ้าหลายชั่วยาม ย่อมเหนื่อยล้าเต็มที”ไท่ฮูหยินกล่าวขึ้น หลังผลักตัวออกจากอ้อมกอดของแม่ทัพไท่ เจินจิ่วหรงถอยอออกมาสามก้าว หันไปแย้มรอยยิ้มอ่อนหวานแก่แม่สามี

“ขอบคุณท่านแม่ ลูกขอตัวก่อน”กล่าวจบนางก็ปล่อยไท่หย่งเสียนอยู่ในห้องโถงรับรอง แล้วเดินกลับเรือนของตนเองตามลำพัง ไท่หย่งเสียนเบิกตากว้าง เร่งฝีเท้าให้เท่าทันเจินจิ่วหรง

เมื่อมาถึงเรือนนอนของเจินจิ่วหรง เขาตื่นตระหนกยิ่งกว่า มันเต็มไปด้วยนางกำนัลและคนจากวังหลวง หัวหน้าขันทีที่เคยประจำตำหนักองค์หญิง นางกำนัลน้อยคนอื่น ๆ นอกจากรั่วซิน

นับแต่แต่งงานมา เจินจิ่วหรงเป็นคนบอกเองว่ามากคนก็มากความ ทำให้ปรับเปลี่ยนธรรมเนียมขององค์หญิงแต่งเข้าจวนไปมาก ไม่คาดว่าตอนนี้นางจะทำตามธรรมเนียมโดยสมบูรณ์ และไท่หย่งเสียนในฐานะราชบุตรเขยก็ไม่อาจขัดรับสั่งขององค์หญิง

ไยทุกอย่างถึงเปลี่ยนแปลงไปมากขนาดนี้

ไท่หย่งเสียนกำมือแน่น เดินเข้าไปหาหัวหน้าขันทีพร้อมกล่าวเสียงเรียบเฉย “ข้าต้องการเข้าพบองค์หญิง”

หัวหน้าขันทีเหอเผยสีหน้าลำบากใจ นับแต่องค์หญิงเหยียบเข้าเรือน ออกคำสั่งว่าไม่ต้องการพบผู้ใด รวมถึงราชบุตรเขย

“ไปรายงานการองค์หญิงเก้าให้ข้า”

สุดท้ายก็ทำได้เพียงพยักหน้าให้แก่ความเอาแต่ใจ ที่แสดงออกบนสีหน้าอย่างชัดเจน หลังหัวหน้าขันทีเหอเข้าไปรายงาน ก็เป็นรั่วซินที่เดินออกมาอย่างมั่นคง ไท่หย่งเสียนเห็นรั่วซินก็ดีใจขึ้นมาเล็กน้อย

“องค์หญิงเหนื่อยล้าตลอดวัน หากท่านรองแม่ทัพต้องการพบคืนนี้ ก็คุกเข่ารออยู่นอกตำหนักเถอะ”

ทุกคนต่างตระหนักดีว่าหิมะกำลังตกหนัก สภาพอากาศหนาวเย็น ไท่หย่งเสียนพึ่งเดินทัพกลับถึงเมืองหลวงย่อมเหนื่อยล้าเกินทน องค์หญิงเก้าทำเช่นนี้ เรียกว่ารังแกท่านรองแม่ทัพชัด ๆ แต่นอกจากเขาจะไม่เรียกร้องออกอะไร ยังยินยอมคุกเข่ากลางหิมะหนาวเย็นแต่โดยดี จนผิวกายแตกไปหมด…

เจินจิ่วหรงเผลอหลับไปหลังจากรั่วซินมารายงานว่าไท่หย่งเสียนคุกเข่าอยู่นอกเรือนมาครึ่งชั่วยามแล้ว กว่าจะลืมตาตื่นอีกคราก็เกือบรุ่งสาง อาจเพราะนางกำลังตั้งครรภ์เลยอ่อนเพลียกว่าปรกติ รั่วซินที่เห็นนางตื่นแล้วก็รีบเดินเข้ามาใกล้

“หม่อมฉันเห็นองค์หญิงเอนตัวนอนหลับสนิทเป็นคราแรก จึงไม่กล้าปลุกให้ไปนอนที่เตียงเพคะ”รั่วซินกล่าว ดวงตาทอประกายแห่งความหวัง ว่าอาการขององค์หญิงเก้ากำลังดีขึ้น

“หย่งเสียนล่ะ”เจินจิ่วหรงถามเสียงแผ่วเบา เหมือนพึ่งนึกออก ก่อนหัวหน้าขันทีเหอจะเดินเข้ามาเพื่อรายงานเรื่องนี้แทนรั่วซิน

“กราบทูลองค์หญิง ท่านรองแม่ทัพยังคุกเข่าอยู่ที่เดิมพ่ะย่ะค่ะ”

นางเลิกคิ้วสูงเล็กน้อย ไท่หย่งเสียนก็ยังเป็นไท่หย่งเสียน เจินจิ่วหรงตอบกลับเขาเช่นไร เขาก็ยังสนองกลับมาด้วยการนิ่งเฉย อดทน และอดกลั้นอยู่เสมอ น่าเบื่อหน่ายรวมถึงชิงชังก็ตรงความเห็นอกเห็นใจ

“ผ่านไปกี่ชั่วยามแล้ว”

“กราบทูลองค์หญิงสามชั่วยามกว่าแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ปลายนิ้วมือเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะ ก่อนออกคำสั่งกับรั่วซิน “ให้คนไปต้มน้ำแกงมาให้เขา” และหัวหน้าขันทีเหอตามลำดับ “ส่วนเจ้าไปพาเขาเข้ามา เดี๋ยวตอนเช้าหย่งเสียนต้องเข้าวังไปพบเสด็จพ่อ หากเขาไม่สบายขึ้นมาจะลำบากเอา”

หลังออกคำสั่งไม่นาน ไท่หย่งเสียนก็ค่อย ๆ เดินเข้ามาในเรือนด้วยตนเอง เนื้อตัวเต็มไปด้วยปุยหิมะ ก่อนถอดเสื้อคลุมขนสัตว์ออก และสะบัดเกล็ดหิมะให้พ้นกาย พร้อมมองเจินจิ่วหรงด้วยแววตาวูบไหว

นางยังมีชีวิตอยู่ เอนตัวนั่งอยู่ตรงนั้น มิใช่ซากศพกลางอ้อมกอดเขา

“จิ่วหรง…”เสียงของไท่หย่งเสียนแหบแห้ง ร่างกายของเขาเย็นเหยียบราวคนตาย กระนั้นกลับพยายามขยับก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างยากลำบาก หยดน้ำตาไหลอาบลงมาไม่ยอมหยุด ขณะเจินจิ่วหรงเพียงปรายตามองด้วยความแปลกใจ

“ในใจท่านยังมีตงเหลียนฮวาอยู่สินะ”เจินจิ่วหรงกล่าวเสียงราบเรียบ ปล่อยปลายเปลือยเปล่าสัมผัสลงบนพื้นพรม หลีกเลี่ยงการสบตามองเขาที่อาจทำให้หยดน้ำตาหลั่งรินออกมามิต่างกัน “ที่ท่านกลับมาหาข้าช้า เป็นเพราะข่าวลือของตงเหลียนฮวา…”

ไท่หย่งเสียนเบิกตากว้าง นางรู้เรื่องนี้ได้อย่างไรกัน ? หรือว่าตัวการปล่อยข่าวลือที่แท้จริงก็คือเจินจิ่วหรง ภรรยาของเขา ซ้ำเวลานี้นางควรพูดเรื่องข่าวดีเกี่ยวกับการตั้งครรภ์

ตอนแรกเขาคิดว่าอารมณ์ของนางแปรปรวนเพราะการตั้งครรภ์ เลยให้เขาไปคุกเข่าหน้าตำหนัก เมื่อคิดเหตุผลทั้งหมดรวมเข้าด้วยกัน มันก็มีความจริงที่เป็นไปได้เพียงหนึ่งเดียว…

“ที่ท่านอยากเจอก็คือนาง มิใช่ข้า”

“จิ่วหรง…”

“ข้าจะหย่ากับท่าน จริงอยู่ว่าสมรสพระราชทานต้องผ่านความเห็นสมควรจากเสด็จพ่อ ตอนนี้เราแยกกันอยู่สักระยะ ไม่นานเสด็จพ่อต้องเข้าใจ และยอมรับการหย่าร้างในที่สุด”

ไท่หย่งเสียนก้าวขาเร็วขึ้นและเร็วขึ้น เจินจิ่วหรงตรงหน้าเขาคือเจินจิ่วหรงที่ย้อนเวลากลับมาเช่นเดียวกัน เป็นนาง เป็นนางจริง ๆ ! หาไม่แล้วเจินจิ่วหรงในตอนนี้หรือจะพูดเรื่องหย่าร้างออกมา !

ดวงตาดำขลับพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตาไหลอาบไม่ยอมหยุด ท่ามกลางความตกใจของเจินจิ่วหรง เขาเริ่มสะอึกสะอื้นไม่หยุด ร่างกายทรุดลงบนพื้น ปลายนิ้วมือทั้งสิบร่วงหล่น แววตาเลื่อนลอยหมายจดจ้องนางไม่เลือนหาย

รั่วซินที่เดินเข้ามาพร้อมน้ำแกงก็ตกใจไม่น้อยกับสภาพของท่านรองแม่ทัพไท่ หากองค์หญิงเก้าก็มีสภาพไม่ต่างกันนัก นางกำลังร้องไห้ ไร้เสียงสะอื้นต่างจากท่านรองแม่ทัพก็จริง ทว่าแววตากลับหม่นหมองเป็นที่สุด

เจินจิ่วหรงยกมือปาดน้ำตาทิ้ง “รั่วซิน เจ้าวางถ้วยน้ำแกงไว้ตรงนั้น ประเดี๋ยวข้าจะป้อนท่านรองแม่ทัพเอง”

“เพคะ”รั่วซินรับคำสั่ง รีบก้าวถอยออกไปทันที

ทอดทิ้งให้ห้องกว้างใหญ่เหมือนกลับกลายเป็นเพียงสี่ฉากกั้นล้อมพวกเขาเอาไว้อย่างโหดร้าย คล้ายว่าคนที่ย้อนเวลากลับมา จะไม่ได้มีแค่นางกับรั่วซินแล้ว แต่ยังมีไท่หย่งเสียนอีกคน

“เรื่องหย่าร้าง หวังว่าท่านจะตอบรับข้าด้วยความยินดี”นางเอ่ยเสียงเฉียบขาด ขณะไท่หย่งเสียนกรีดร้องอย่างไร้เสียง พาร่างกายอันทรุดโอบกอดนางเอาไว้ด้วยอ้อมแขนแสนเย็นเหยียบ จวบจนน้ำตาของเจินจิ่วหรงไหลลงมาอีกหน ปะปนด้วยเสียงสะอื้นไห้ “ระหว่างเราสองคน ไม่จำเป็นต้องพูดให้มากความ”

ใช่ ไท่หย่งเสียนจะรู้หรือไม่รู้ว่านางย้อนกลับมาเหมือนกัน ย่อมไม่สำคัญอีกแล้ว ความจริงที่ต้องแยแสคือคนที่เขารักเป็นตงเหลียนฮวา มิใช่นาง หาไม่จะหลงในกลลวงของนางได้อย่างไร ?

ไท่หย่งเสียนทรุดตัวลงบนพื้น ทิ้งหัวลงบนตักอุ่น แล้วแหงนหน้ามองเจินจิ่วหรงด้วยแววตาทอประวาววาวเพราะหยดน้ำตา “นอกจากจิ่วหรง ข้าก็ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น”

“อ่า”

“แม้นไม่เหลืออะไรเลย ข้าก็จะมอบทั้งหมดที่มีแก่เจ้า”

เจินจิ่วหรงหัวเราะร่วน เขายังสามารถประโยชน์จากวาจาของตนได้ดีเยี่ยมจริง ๆ “หย่งเสียน ข้ามิใช่สามัญชน แต่เป็นองค์หญิงเก้า กำเนิดจากมารดาที่เป็นถึงเสียนเฟย เป็นพี่สาวขององค์ชายสิบสาม เช่นนี้แล้ว ไยข้ายังต้องร้องขอเศษเหลือจากการไม่มีอะไรของท่านไปทำไม ?”

“…”

“อีกอย่างหากไม่เหลืออะไรสักอย่าง ยังจะเหลืออะไรมอบให้ข้ากัน ?”นางปาดน้ำตาทิ้ง หันไปหยิบถ้วยน้ำแกง ค่อย ๆ เป่ามันเบา ๆ แล้วป้อนใส่ปากเขาด้วยท่าทางเฉยชา “ข้าไม่ต้องการอะไรจากท่านนอกจากการหย่าร้าง ต่อให้ท่านไม่เห็นชอบ แต่ถ้าเสด็จพ่อเห็นชอบก็เป็นอีกเรื่อง”

ไท่หย่งเสียงอ้าปากกลืนน้ำแกงนั้นเข้าไป พลางเอ่ยเสียงเรียบเฉย “จิ่วหรง เจ้าลืมไปแล้วหรือว่ามารดาของเจ้าต้องการแม่ทัพ เพื่อองค์ชายสิบสาม…”

“…”

“พวกเราผูกพันกันด้วยสายใย แต่ที่ตัดยากยิ่งกว่าสำหรับเจ้าก็คือสายใยที่เรียกว่าอำนาจ มิใช่ความรัก”

นางเหยียดรอยยิ้มหยัน “หย่งเสียน แล้วท่านที่ออกตามหาตงเหลียนฮวา โดยปิดบังข้าซึ่งรออยู่ที่เรือนเหมือนหมูตัวหนึ่งต่างกันตรงไหน !”

“…”

“อย่างน้อย ชีวิตหนึ่งข้าก็เคยทุ่มเทให้กับความรักมากมาย ทั้งความรักแก่บิดาและมารดาของท่าน แก่เสด็จแม่ แก่น้องสิบสาม และท่าน จนต้องวนเวียนกับความอ้างว้างเดียวดาย”

นางวางถ้วยน้ำแกงลง ยกมือโอบกอดตนเองรู้สึกเหมือนร่างกายเย็นยะเยือกเสียยิ่งกว่าไท่หย่งเสียนเป็นไหน ๆ เช่นเดียวกับไท่หย่งเสียนที่ร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

“เจ้าบอกว่าหากไม่มีอะไร ยังจะเหลืออะไรให้เจ้า…” เขาหอบหายใจเข้า ทาบฝ่ามือบอบบางของเจินจิ่วหรงลงบนแก้มของตนเอง “ข้ามอบชีวิตแก่เจ้า ชีวิตของข้ามอบทั้งหมดให้แก่เจ้าเพียงผู้เดียว”

บางทีนางกับเขาอาจเหมือนเศษแก้วแตกละเอียด…

“ข้าหลงไปตามข่าวลืมที่เจ้าปล่อย ก็เพื่อกำจัดตงเหลียนฮวาซะ ก่อนทุกอย่างจะช้าเกินไปเหมือนคราก่อน”

ยิ่งอยู่ใกล้ก็ยิ่งบาดลึก เลือดไหลอาบ จนเราทั้งสองคนค่อย ๆ นอนจมกองเลือดในที่สุด

“ข้าเจ็บปวดเหลือเกิน”

“ข้าก็เจ็บจนใกล้ตายแล้ว จิ่วหรง”