ตอนที่ 238 การมาถึงของคนเมืองหลวง

      120 1-2

      ตอนที่ 238 การมาถึงของคนเมืองหลวง

            “จิงซูน้อย ทั้งหมดเป็นความผิดของไอ้โจรชั่วนั่น แล้วฉันจะกล้าตำหนิเธอได้ยังไง?”

            ศาสตราจารย์หวังและภรรยาต่างช่วยกันปลอบประโลมใจสาวน้อย ใช่ว่าทั้งคู่จะไม่รู้ สาวน้อยคนนี้ก็เป็นอีกคนที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์สะเทือนขวัญมาเช่นกัน เพียงเท่านี้เธอก็เสียขวัญมากเกินพอแล้ว

            หลังจากศาสตราจารย์หวังและภรรยาทราบเรื่องราวทั้งหมด พวกเขาก็เดินทางไปแจ้งตำรวจทันที

            ตำรวจนำกำลังหลายนายเข้าสอบปากคำถึงในโรงพยาบาลตามระเบียบ และบอกว่าจะเร่งดำเนินการจับกุมตัวผู้ต้องสงสัยให้ได้โดยเร็วที่สุด

            จ้องมองหลานชายที่พันผ้าก๊อซสีขาวทั่วทั้งร่าง และยังคงนอนหลับตาสนิทไม่ได้สติอยู่บนเตียงผู้ป่วย ทั้งศาสตราจารย์หวังและภรรยาต่างสวมกอดกันด้วยจิตใจที่แทบสลาย หลานชายของพวกเขาไปทำเวรทำกรรมมาแต่ครั้งไหนกัน ก่อนหน้าก็ถูกคนวางยาพิษ มาตอนนี้ก็ยังถูกแทงอีก

            โชคดีแค่ไหนที่จู้หยานอาการไม่ได้สาหัสจนเป็นอันตรายถึงชีวิต หาไม่แล้ว พวกเขาสองสามีภรรยาแม้จะเฒ่าชรา ก็จะขอสู้ตายจนกว่าจะเด็ดหัวไอ้โล้นชั่วนั่นได้!

            “จิงซู”

            เสียงเรียกหาอันแผ่วอ่อนเปล่งดังออกมา ทำลายบรรยากาศความเงียบสงัดลงทันใด

            “จู้หยาน นายรู้สึกตัวแล้วเหรอ?”

            หลินจิงซูนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง เมื่อเห็นว่าจู้หยานรู้สึกตัวแล้ว ก็รีบหันไปเรียกศาสตราจารย์หวังและภรรยาให้เร่งมาดูทันที

            “คุณปลอดภัยดีใช่มั้ย? แล้วพวกมันได้ทำร้ายอะไรคุณรึเปล่า?”

            จู้หยานหมดสติไปตั้งแต่ก่อนจะถูกลากตัวออกนอกบ่อนด้วยซ้ำ ตอนที่เฉินเฉวียนเย่มาช่วยนำตัวกลับไป เขาก็ไม่รู้สึกตัวแต่อย่างใดแล้ว

            “ฉันไม่เป็นอะไร! ฉันสบายดี ไม่ต้องห่วง! แล้วนายล่ะ รู้สึกเจ็บตรงไหนบ้างรึเปล่า?”

            หลินจิงซูไม่สามารถบรรยายความรู้สึกในเวลานี้ออกมาเป็นคำพูดได้ สิ่งแรกหลังจากที่จู้หยานได้สติตื่นขึ้นมา กลับถามเธอว่าปลอดภัยดีรึเปล่า? วินาทีนั้น ราวกับมีกระแสความอบอุ่นส่งผ่านจากใจสู่ใจ

            ศาสตราจารย์หวังและภรรยายืนสังเกตการณ์อยู่ข้างๆ เห็นว่าทั้งคู่ต่างฝ่ายต่างมีความรู้สึกดีๆมอบให้แก่กันเช่นนี้ พวกเขาเองย่อมรู้กาลควรไม่ควร จึงไม่เข้าแทรกแซงทำลายบรรยากาศ

            สองสามีผู้เฒ่าต่างหันมาสบตากันเพียงเล็กน้อย และแค่นั้นก็เป็นอันเข้าใจได้

            “แล้วเราสองคนออกมาจากที่นั่นได้ยังไง?”

            ภายหลังยืนยันจนแน่ใจแล้วว่า หลินจิงซูไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆเลย จู้หยานจึงค่อยโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก และเริ่มเข้าเรื่องยิงคำถามสำคัญด้วยสีหน้าจริงจัง

            “พ่อเฉินบุกไปที่นั่นและช่วยพวกเราออกมา แล้วคนของทั้งสองฝ่ายก็เกิดปะทะกัน….”

            หลินจิงซูเล่าบรรยายให้ฟังโดยสังเขปถึงเหตุการณ์โดยรวมที่เกิดขึ้น แต่เรื่องที่ชายหัวโล้นต้องการธุรกิจทั้งหมดในมือของเฉินเฉวียนเย่เป็นข้อแลกเปลี่ยนนั้น เธอกลับไม่ได้เล่าบอกไป

            แต่คนอย่างจู้หยานมีหรือจะไม่เอะใจ? สิ้นสุดคำบอกเล่าของหลินจิงซู เขาก็เลิกคิ้วพร้อมเอ่ยถามสวนกลับไปทันที

            “เฉินเฉวียนเย่พาเราหนีตายออกมาง่ายๆอย่างนั้นเชียวเหรอ? คงต้องมีอะไรเป็นข้อแลกเปลี่ยนกับชายหัวโล้นนั่นสินะ? โรงแรมที่ถนนไป๋ฮั่นรึเปล่า?”

            ย้อนกลับไปเล็กน้อย ในช่วงเวลาของการปะทะกันในครั้งก่อนบนถนนไป๋ฮั่น จู้หยานยังคงจดจำเหตุการณ์ได้อย่างแม่นยำ เป้าหมายของชายหัวโล้นในครั้งนั้นก็คือโรงแรมไป๋ฮั่นของเฉินเฉวียนเย่ และเมื่อครั้งนี้มีตัวประกันอยู่ในมือถึงสองชีวิต จึงนับเป็นโอกาสทองครั้งใหญ่ของมัน มีหรือที่ชายหัวโล้นจะไม่หยิบยกสิ่งนี้ขึ้นมาเป็นเครื่องต่อรองต่อรอง?

            หลินจิงซูได้แต่แอบตะลึงงันอยู่ในใจ จู้หยานสามารถอ่านสถานการณ์ออกอย่างทะลุปรุโปร่ง!

            เธอพยักหน้ายอมรับอย่างจำนน คงไม่มีความลับใดที่สามารถเก็บซ่อนจากชายหนุ่มคนนี้ได้จริงๆสินะ

            แต่ถึงอย่างนั้น หลินจิงซูก็ยังไม่บอกความจริงทั้งหมดกับจู้หยานอยู่ดี นั่นเพราะแท้จริงแล้ว สิ่งที่ชายหัวโล้นต้องการไม่ใช่เพียงแค่โรงแรมเท่านั้น แต่เป็นธุรกิจทั้งหมดของเฉินเฉวียนเย่

            และครั้งนั้นที่เฉินเฉวียนเย่แสดงท่าทีลังเลเล็กน้อยเมื่อได้ยินข้อเสนอนี้ หลินจิงซูกลับไม่ได้รู้สึกโกรธเกลียดเขาเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับรู้สึกเข้าใจด้วยซ้ำไป เพราะแม้ว่าตัวเธอกับเฉินเฉวียนเย่จะได้กลายมาเป็นเสมือนคนในครองครัวที่หวังดีต่อกันแล้วก็ตาม แต่การจะให้ผู้ที่เคยได้ชื่อว่าเป็น ‘ลูกพี่’ ยอมสละทรัพย์สินทั้งหมดที่มีทิ้งไปง่ายๆ ใครที่ไหนจะสามารถทำใจได้เล่า?

            ตราบใดที่เฉินเฉวียนเย่ยังตัดสินใจเรื่องนี้ได้ไม่เด็ดขาดพอ ชายหัวโล้นก็จะต้องบุกมาสร้างปัญหาให้กับเธออีกอย่างแน่นอน และนี่เองคือโจทก์ใหญ่ หลินจิงซูจะต้องหาทางออกจากเรื่องนี้ให้ได้

            แรงขับเคลื่อนเดียวของชายหัวโล้นในตอนนี้ก็คือ ธุรกิจทั้งหมดในกำมือของเฉินเฉวียนเย่ เพราะเหตุนี้ เขาจึงได้ตัดสินใจลงมือจับตัวเธอกับจู้หยานไปเป็นตัวประกัน   

            จากที่พูดมาข้างต้นจึงสรุปได้ว่า ในสายตาของชายหัวโล้น ตัวเธอกับจู้หยานเป็นเสมือนเครื่องมือต่อรองชั้นเยี่ยมของมัน มันจึงได้ตัดสินใจจับตัวเขาและเธอมา เพื่อใช้เป็นเครื่องมือเจรจาต่อรองอย่างที่เห็น ฉะนั้นแล้ว ตราบใดที่เธอสามารถทำอะไรสักอย่างให้ชายหัวโล้นรู้สึกว่า มันจะไม่สามารถใช้เธอและจู้หยานเป็นเครื่องมือต่อรองที่ได้ผลอีกต่อไป และเมื่อถึงเวลานั้นที่เฉินเฉวียนเย่กลับมาไร้จุดอ่อนอีกครั้ง เชื่อเถอะว่า ชายหัวโล้นจะไม่อยากเสียเวลากับเขาอีกต่อไปอย่างแน่นอน

            ติดอยู่เพียงแค่ว่า แผนการครั้งนี้จำต้องมีขั้นมีตอนมากพอควร

            ซึ่งขั้นตอนดังกล่าว ก็อาจจะต้องก่อศึกนองเลือดขึ้นอีกครั้ง…

            แต่นับว่าโชคดีที่จู้หยานกำลังจะกลับเมืองหลวงในอีกไม่ช้านี้ ตราบใดที่เขากลับไปที่นั่นอย่างปลอดภัยได้แล้ว หลินจิงซูก็จะโล่งใจขึ้นอีกหลายเปาะ

            …..

            วันรุ่งขึ้น มีข่าวจากสถานีตำรวจว่า สามารถจับกุมชายหัวโล้นและพรรคพวกที่ร่วมก่อเหตุได้แล้ว

            เนื่องจากหลินจิงซูต้องไปโรงเรียนในตอนเช้า และเมื่อสิ้นสุดการเรียนของวันในช่วงบ่าย เธอจึงรีบเร่งออกมาและมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมเยียนจู้หยานทันที

            ระหว่างทาง หลินจิงซูได้แวะซื้อผลไม้จากร้านค้าริมทาง จากนั้น จึงวิ่งหอบถุงผลไม้ใบโตทั้งสองตรงเข้าโรงพยาบาลทันที

            “อาหยาน บอกมาเดี๋ยวนี้ เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะเพื่อนสาวตัวน้อยที่อยู่ผิงเฉิงคนนั้นใช่มั้ย?”