ตอนที่ 385 ปากพาซวย

193 2-2

            ตอนที่ 385  ปากพาซวย

            จ้าวเสี่ยวย่าทั้งรู้สึกโกรธและอับอายในเวลาเดียวกัน ที่ต้องมาเห็นผู้เป็นพ่อกำลังโค้งศีรษะขอโทษหลินจิงซูต่อหน้าแบบนี้!

            “พ่อ! หยุดเดี๋ยวนี้!! จะไปขอโทษนังสวะนี่ทำไมกัน!? เห็นอยู่ว่ามันเป็นคนรีดไถเงินของครอบครัวเราไป! มันต่างหากที่จะต้องคุกเข่าขอขมาพวกเรา!!”

           

             “เพี้ยะ!!”

            เสียงตบหน้าครั้งนี้ดังสนั่นหวั่นไหว เป็นแม่ของจ้าวเสี่ยวย่าที่ตบหน้าลูกสาวตัวเองเพราะความโกรธ

            “เมื่อไหร่จะหยุดทำตัวแบบนี้ซะที!! เลิกทำให้บรรพบุรุษตระกูลจ้าวต้องอับอายขายหน้าเพราะแกไปมากกว่านี้ได้แล้ว! ถึงแม้ครอบครัวของเราจะต้องล้มละลาย แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่ควรจะป่าวประกาศให้โลกรู้ไม่ใช่เหรอ?!”

            “ทั้งหมดเป็นเพราะแกคนเดียวต่างหาก! หุบปากเงียบๆก็ดีอยู่แล้ว! เที่ยวมาป่าวประกาศจนใครต่อใครรู้ว่าครอบครัวของเราล้มละลายแบบนี้ แล้วยังจะมีคู่ค้าที่ไหนกล้าทำธุรกิจกับเราอีก?! เด็กโง่! มัวแต่ก่นด่าคนโน้นคนนี้ว่าชั้นต่ำ แกน่ะเก่งได้สักเศษเสี้ยวของเธอรึเปล่า!!?”

            ท้ายที่สุดนี้ ไม่ว่าสถานะการเงินของตระกูลจ้าวจะย่ำแย่สักเพียงใด แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่า พวกเขายังคงเป็นเสือใหญ่ในสายตาของคนภายนอก คิดจะเสาะหาพันธมิตรเข้าร่วมโอบอุ้มกิจการ กลับใช่เรื่องที่ยากลำเค็ญเกินมือ แต่ใครจะไปคาดคิดว่า แผนการกอบกู้ธุรกิจของตระกูลจ้าว กลับจะต้องพังลงอย่างไม่เป็นท่าเพราะฝีปากของจ้าวเสี่ยวย่า

            แม้ว่าตระกูลจ้าวจะได้สร้างรากฐานทางธุรกิจหยั่งลึกมาตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษไว้เพียงใด แต่ก็ต้องมาพังทลายลงเพราะความหยิ่งผยองและโง่เขลาของจ้าวเสี่ยวย่า

            โอกาสสุดท้ายของตระกูลจ้าวที่จะสามารถกลับมาผงาดได้อีกครั้ง กลับถูกปิดตายโดยสมบูรณ์เพราะลูกสาวของพวกเขาเอง!

           

            เหตุการณ์ความวุ่นวายทั้งหมดจบลงพร้อมการจากไปของสองสามีภรรยาตระกูลจ้าว ที่ฉุดลากลูกสาวที่ไม่รู้จักโตกลับไปด้วยกัน

            เมื่อโชคร้ายผ่านพ้นไป โชคดีก็เริ่มบังเกิดให้เห็นแล้วเช่นกัน

            ทุกคนในที่นั้นไม่ว่าจะเป็นพนักงานโรงแรม หรือแขกที่เข้าพัก ต่างก็พากันชื่นชมในการกระทำและการวางตัวของหลินจิงซูอย่างมาก ทั้งที่จ้าวเสี่ยวย่าแสดงพฤติกรรมต่ำทรามออกมาถึงขนาดนั้น ทว่าสาวน้อยคนนี้ก็ยังสามารถควบคุมอารมณ์ไว้ได้อย่างดีเยี่ยม

            บุคคลที่มีวุฒิภาวะเช่นนี้ จะไม่ร่ำรวยก็ให้รู้ไป!

            ติงเสวี่ยเหม่ยและเฉินเฉวียนเย่ที่เพิ่งได้รู้ข่าว ทั้งคู่ต่างก็มุ่งหน้ามาที่โรงแรมทันที

            ปฏิเสธไม่ได้ว่า สถานที่อย่างโรงแรมหลี่เจี่ยถือเป็นหน้าเป็นตาของหลินจิงซู หากเกิดเหตุการณ์ร้ายแรงขึ้นที่นั่น ลูกสาวของพวกเขาย่อมหนีไม่พ้นข้อครหาของสังคมอย่างแน่นอน แล้วเด็กสาวตัวเล็กๆคนหนึ่งจะทนรับแรงกดดันขนาดนั้นไหวได้อย่างไร?

            ขณะที่ติงเสวี่ยเหม่ยกำลังวิ่งลงจากรถเพื่อเข้าพบไปหาหลินจิงซูในโรงแรมนั้น ก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่หลินจิงซูเดินออกมาจากประตูพร้อมกลุ่มวัยรุ่นอันธพาลพอดี

            ติงเสวี่ยเหม่ยถึงกับใจหายหน้าซีดเผือด รีบวิ่งกลับไปเรียกเฉินเฉวียนเย่ให้มาช่วยอีกแรง ทั้งสองต่างมีสีหน้าตื่นตระหนักใจสั่นอย่างแรง เพราะเข้าใจผิดคิดว่า อันธพาลกลุ่มนี้กำลังคิดจะทำมิดีมิร้ายกับลูกสาวของพวกเขา!

            พบเห็นภาพฉากตรงหน้า เฉินเฉวียนเย่ก็รีบวิ่งไปคว้าอาวุธจากในรถทันที เขายกท่อนเหล็กในมือชี้ไปที่เหล่าวัยรุ่นอันธพาล พร้อมกับร้องคำรามออกมา

            “ปล่อยลูกสาวของฉันเดี๋ยวนี้!! ดูท่านักเลงปลายแถวอย่างพวกแกคงไม่มีใครสั่งใครสอนสินะ? ได้! วันนี้ฉันจะสั่งสอนพวกแกเรียงตัวเลย!!”

            เห็นพ่อเฉินร้องตะโกนโวยวายเสียงดังเช่นนั้น หลินจิงซูก็รีบโบกไม้โบกมือให้ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มีความสุข

                  “พ่อเฉิน ใจเย็นๆก่อนค่ะ เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว! ตั้งแต่วันนี้ไป พวกเขาก็คือลูกน้องของหนูแล้วค่ะ พวกเขาจะมาช่วยงานในโรงแรมด้วย”

                  เฉินเฉวียนเย่ขมวดคิ้วใบหน้าบึ้งตึงทันทีที่ได้ยิน ตัวเขาเองมีประสบการณ์ไม่สู้ดีเท่าไหร่นักกับเรื่องลูกน้องในอดีต อีกอย่าง โรงแรมหลี่เจี่ยก็ใช่ว่าจะประสบปัญหาเรื่องการเงินเสียหน่อย มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องจ้างนักเลงปลายแถวแบบนี้มาทำงานด้วย นึกภาพที่มีลูกน้องอย่างไอ้หัวโล้นลูกน้องเก่าของเขามาทำงานข้างตัวหลินจิงซูแบบนี้ เพียงแค่คิด เขาก็รู้สึกว่าอันตรายมากแล้ว!

                  “ไม่ ไม่ ฉันกับแม่ของเธอไม่เห็นด้วยเด็ดขาด โรงแรมก็ไม่ได้ติดขัดเรื่องเงินนี่ ไปจ้างคนอื่นมาทำงานก็ได้ ทำไมต้องเป็นนักเลงพวกนี้ด้วยล่ะ? เธอยังไม่เข็ดกับไอ้หัวโล้นสมัยที่อยู่ถนนไป๋ฮั่นอีกรึไง?”

                  หลินจิงซูส่ายหน้าไปมาบ่งบอกถึงการตัดสินใจที่แน่วแน่มั่นคง และยังคงยืนยันคำเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

                  “พวกเขาเป็นเด็กฝึกงานที่หนูต้องการจะปั้นให้มาเป็นบาร์เทนเดอร์ตัวท็อปของโรงแรมค่ะ ที่สำคัญ ในอนาคตเมื่อธุรกิจของหนูขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ยังไงบุคลากรอย่างพวกเขาก็จำเป็นอย่างมากสำหรับหนู วางใจเถอะค่ะ คนพวกนี้ไม่ใช่นกสองหัวอย่างไอ้หัวโล้นแน่”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยใบหน้าบูดบึ้งไม่ต่างกัน เธอพูดขึ้นอย่างไม่ค่อยพอใจว่า

                  “แล้วหาคนอื่นไม่ได้เลยเหรอ? มีคนตั้งมากมายหลายประเภทในสังคม จะให้เพื่อนในมหาวิทยาลัยหรือเพื่อนสมัยมัธยมมาช่วยแม่ก็ไม่ว่า แต่ทำไมต้องเป็นคนพวกนี้ด้วย?”

                  ทุกคำพูด ทุกการตัดสินใจของหลินจิงซู ล้วนแล้วแต่ผ่านกระบวนการคิดไตร่ตรองมาเป็นอย่างดีแล้ว หากต้องการเสาะหาลูกน้องคนสนิทสักกลุ่มหนึ่ง แก๊งค์วัยรุ่นอันธพาลพวกนี้นับว่าลงตัวที่สุดแล้ว!

                  ในสายตาของหลินจิงซู พวกเขาเหล่านี้ไม่ต่างอะไรจากหินแร่ที่ยังไม่ได้รับการเจียระไน บางคนอาจมีค่าดั่งเพชรมณี บางคนอาจเป็นแค่ก้อนหินธรรมดาทั่วไป แต่เราจะไม่มีวันไปถึงจุดนั้นได้เลย หากไร้ซึ่งสิ่งที่เรียกว่า ‘การให้โอกาส’

                  หลินจิงซูกำลังหยิบยื่นโอกาสที่ว่าให้กับพวกเขาอยู่ ก็เท่านั้นเอง

                  “เอาล่ะ เอาล่ะ แม่ พ่อเฉิน ไม่ต้องห่วงหนูเรื่องนี้หรอกนะคะ ถ้าสามารถตัดสินคนด้วยภูมิหลังกับสภาพแวดล้อมรอบตัวเพียงอย่างเดียวได้ ป่านนี้จ้าวเสี่ยวย่าต้องกลายเป็นแม่พระไปแล้วสิ จริงมั้ยคะ? คงไม่ตัวเกเรน่ารังเกียจแบบนี้ไม่ใช่เหรอคะ?”

                  เมื่อเห็นความดื้อรั้นไม่ยอมแพ้ของหลินจิงซู ทั้งติงเสวี่ยเหม่ยและเฉินเฉวียนเย่ต่างก็ทำได้เพียงแค่ปล่อยวางเท่านั้น