ตอนที่ 386 พวกชายขอบ

194 1-2

      ตอนที่ 386 พวกชายขอบ

            แม้แก๊งค์วัยรุ่นอันธพาลเหล่านี้จะเป็นกลุ่มคนที่ถูกสังคมรังเกียจไม่มีใครต้องการ แต่ทว่าใครจะไปคาดคิด ทักษะการเข้าสังคมและการต้อนรับแขกของพวกเขาเหล่านี้กลับมาเหนือชั้นอย่างน่าเหลือเชื่อ จนได้รับคำชมจากแขกที่มาใช้บริการอย่างมากมาย ทำเอาหลินจิงซูถึงกับต้องสอบถามถึงเคล็ดลับ ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ในวงการนักเลงนั้น ระดับชั้นความอาวุโส และการให้ความเคารพต่อผู้ที่เป็นหัวหน้านับเป็นเรื่องสำคัญยิ่ง พวกเขาเพียงแค่ปฏิบัติต่อแขกผู้มาใช้บริการประหนึ่งหัวหน้าแก๊งค์ที่ตนต้องคอยคลานเข่ารับใช้เป็นปกติ

            และแขกที่มานั่งดื่มในบาร์ ต่างก็ชื่นชอบกับบริการเช่นนี้เสียด้วยสิ!

            การบริการที่เยี่ยมยอดของบาร์แห่งนี้ได้กลายมาเป็นอีกหนึ่งจุดแข็งหลักอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้ยอดขายเติบโตขึ้นไปอีกขั้นทันที

            กระทั่งหลินจิงซูเองก็ยังไม่คิดไม่ฝันเช่นกันว่า จากเด็กวัยรุ่นเดนคุกที่ใครๆต่างพากันตีตรารังเกียจ เวลานี้ พวกเขากลับกลายมาเป็นเสาหลักสำคัญ และภาพลักษณ์ประจำของบาร์แห่งนี้ไปซะแล้ว!

            ปัจจุบัน ทุกคนต่างรู้สึกโชคดีอย่างมากที่ได้ตัดสินใจเลือกรับใช้เจ้านายถูกคน หลินจิงซูคนนี้ไม่เพียงเป็นผู้มอบอนาคตใหม่ให้แก่พวกเขา ทว่าสิ่งนี้ยังเปรียบดั่งชีวิตที่สองที่ทำให้แต่ละคนได้แจ้งเกิดในสายอาชีพด้วย! เนื่องจากนิสัยจำเพาะของนักเลงที่มีจรรยาบรรณ รักพี่รักน้องเทิดทูนนาย ส่งผลให้กลุ่มวัยรุ่นเหล่านี้ให้ความเคารพหลินจิงซูเสมือนเป็นหัวหน้าแก๊งค์เลยทีเดียว!

            “ลูกพี่จิงซู! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเราจะขอรับใช้ลูกพี่ไปจนชั่วชีวิตครับ!”

            หลินจิงซูได้แต่ส่ายหน้าไปมาเมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอเป็นนักธุรกิจไม่ใช่นักเลง จะให้มารับผู้ชายจำนวนมากขนาดนี้มาอยู่ใต้อาณัติได้อย่างไร?

            ในมุมมองของเธอ หลินจิงซูเพียงแค่ให้งานให้อาชีพกับคนเหล่านี้เท่านั้น และทักษะความสามารถเฉพาะตัวของพวกเขาก็เข้าตาหลินจิงซูอย่างมากด้วย นั่นจึงเป็นเหตุผลว่า ทำไมทุกคนจึงยังสามารถทำงานที่โรงแรมแห่งนี้ต่อไปได้

            จะว่าไปแล้วก็ดูถูกคนพวกนี้ไม่ได้จริงๆ เห็นเป็นนักเลงหัวไม้ข้างถนนแบบนี้ ทว่าทักษะความสามารถกลับเหนือชั้นเสียยิ่งกว่าบรรดานักศึกษาที่เรียนจบมาซะอีก!

            “เอ่อ…อย่าเรียกฉันแบบนั้นจะได้มั้ย? เดี๋ยวแขกมาได้ยินจะพากันเข้าใจผิดไปหมด เรียกฉันว่ารองประธานเหมือนคนอื่นๆเถอะ อ่อ จากนี้ไปเรื่องเงินเดือนของพวกนาย ก็สามารถไปรับจากประธานหลิวโดยตรงได้เลยนะ พวกนายเองก็ควรต้องขอบคุณประธานหลิวด้วยเหมือนกัน ถ้าเจอเขาแล้ว ทุกคนต้องพูดกับเขาดีๆล่ะ ไม่งั้นอำนาจในมือของฉันเองก็คงช่วยอะไรพวกนายไม่ได้เหมือนกัน”

            “ส่วนฉันเองก็จะให้ค่าคอมมิชชั่นกับพวกนาย 10% ของยอดขายเครื่องดื่มที่ทำได้ทุกเดือน เพราะฉะนั้น ก็ตั้งใจทำยอดกันให้เต็มที่ล่ะ!”

            นำโดยลูกพี่อย่างโจเหลียง ทุกคนต่างยืนเรียงแถวตรงพร้อมกับโค้งคำนับให้หลินจิงซูอย่างพร้อมเพรียงกัน

            “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น รองประธานจิงซูจะเป็นลูกพี่ใหญ่ของพวกเราตลอดไปครับ!”

            “เพราะงานนี้ทีเดียว ทำให้เมื่อไม่กี่วันก่อน พ่อแม่ของผมถึงได้ยอมติดต่อมาหาอีกครั้งในรอบหลายปี! นี่ถ้าผมยังเป็นนักเลงหัวไม้อยู่ข้างถนนไม่มีหลักแหล่งเหมือนเมื่อก่อน ต่อให้ต้องนอนอดตาย ในสายตาของพวกท่านก็ไม่มีวันเห็นผมเป็นลูกแน่ๆ!”

            “จริงเหรอลูกพี่! ดีใจด้วยนะ! สงสัยฉันคงต้องลองเขียนจดหมายไปเล่าเรื่องงานใหม่ให้พวกท่านฟังบ้างแล้วล่ะ! เผื่อพ่อกับแม่จะยอมรับฉันเป็นลูกบ้าง!”

            เรื่องเล่าของโจเหลียงในครั้งนี้ ทำให้พี่น้องในกลุ่มต่างพากันปรบมือแสดงความดีอกดีใจด้วย แม้ในสายตาของคนอื่น นี่อาจเป็นเพียงเรื่องไร้สาระไม่ได้มีสิ่งใดน่าประทับใจเลย แต่สำหรับพวกเขาที่ก่อปัญหาสร้างเรื่องไว้มากมายจนพ่อแม่ตัดหางปล่อยวัด เรื่องนี้จึงเปรียบเสมือนข่าวดีที่สุดในชีวิตที่แต่ละคนต้องการจะได้ยิน

            หากเป็นไปได้ พวกเขาเองก็อยากได้รับโอกาสและกลับมาเป็นลูกที่ดีให้พ่อแม่ได้ภูมิอกภูมใจสักครั้งบ้าง

            เพราะเหตุนี้เอง หลังพ้นคุกออกมาพวกเขาทุกคนต่างก็ได้พยายามที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองอย่างมาก ทว่าอย่างไร ในยุคสมัยเช่นนี้ จะมีใครหน้าไหนใจกว้างยอมรับคนขี้คุกอย่างพวกเขาเข้าทำงานด้วยเล่า?

            เมื่อวันเวลาผ่านไป พวกเขาก็ถูกสังคมรอบข้างบีบบังคับให้ไร้ทางเลือก สุดท้ายก็ไม่พ้นต้องรวมกลุ่มสร้างแก๊งค์เพื่อหาลู่ทางทำมาหากินประทังชีวิตไปวันๆ เมื่อรวมตัวกันได้สักสิบกว่าชีวิต ก็เริ่มมีอำนาจพอที่จะทำอะไรได้บ้าง อย่างเช่นรีดไถเงินพ่อค้าแม่ค้าหาบเร่ตามท้องถนน เรียกเงินค่าคุ้มครองได้ก็ต้องคอยวิ่งหนีตำรวจหัวซุกหัวซุน หากโชคดีก็หนีรอด โชคไม่ดีก็ต้องกลับเข้าไปนอนในคุก วนเวียนซ้ำไปซ้ำมาอยู่แบบนี้

            เพราะวงจรอุบาทว์เช่นนี้นี่เอง พวกชายขอบสังคมอย่างพวกเขาจึงมีจิตใจที่บอบช้ำเกินทน บางคนรับสภาพความเป็นอยู่ไม่ไหวก็เลือกที่จะจบชีวิตตัวเอง อึดหน่อยก็ฮึดสู้หากินต่อไปให้มีชีวิตรอดไปวันต่อวัน และทั้งหมดทั้งมวลที่ได้อธิยายมา จึงไม่แปลกที่เหตุใดเด็กวัยรุ่นเหล่านี้จึงได้เทิดทูนและนับถือหลินจิงซูมากเพียงนี้ เพราะเธอนับเป็นคนส่วนน้อยของสังคมกว้างใหญ่ ที่หยิบยื่นโอกาสที่สองในชีวิตให้แก่พวกเขา ทั้งที่เธอมีตัวเลือกอื่นตั้งมากมาย ทั้งที่ในตอนนั้นเธอเลือกที่จะแจ้งตำรวจมาจับพวกเขาก็ได้ แต่เธอก็ยังเลือกที่จะ ‘ให้โอกาส’ แทน

            เห็นโจเหลียงสามารถคืนดีกับครอบครัวได้เช่นนี้ หลินจิงซูก็พลอยยินดีและมีความสุขไปด้วยเช่นกัน เธอยังยิ้มและให้คำมั่นอีกว่า

            “ขอเพียงพวกนายทุกคนขยันหมั่นเพียรตั้งใจทำงานให้หนัก ฉันคนนี้ก็ขอสัญญาว่า หลังจากที่ธุรกิจของฉันมั่นคงได้ในระดับหนึ่งแล้ว ฉันจะให้โบนัสกับพวกนายทุกๆคน หรือใครที่มีหัวด้านธุรกิจ อยากจะร่วมเป็นหุ้นส่วนกับฉันก็ย่อมได้ ในอนาคต พวกเราจะเติบโตไปพร้อมกัน!”