ประธานจอมเจ้าเล่ห์

ประธานจอมเจ้าเล่ห์

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-10-02
Oleh:  Plearn9Ongoing
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
23Bab
650Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ดาวถูกพ่อไล่ออกจากบ้านเพราะเมียใหม่ของพ่อทำให้ปัญหากันปากเสียงกันมาตลอด ตั้งแต่เธออายุ 17 เธอต้องทำงานอย่างหนักเพื่อส่งตัวเองเรียนจนจบกระทั่งได้มาทำงากับทศราช ประธานบริษัทผู้ที่มีโลกส่วนตัวสูงดูเข้าถึงได้ยากแต่จริง ๆ แล้วกลับมีจิตใจดีคอยช่วยเหลือเธอตลอด ความสัมพันธ์เกิดขึ้นจากการใกล้ชิดทั้งสองช่วยกันพัฒนาธุรกิจและความสัมพันธ์ไปด้วยกันอย่างดีแต่ระหว่างทางกลับมีอุปสรรคมากมายรายล้อมอยู่เต็มไปหมด

Lihat lebih banyak

Bab 1

ชีวิตใหม่

I was really doing this.

I paced back and forth in the anteroom of Rosemont Hotel's ballroom, one of the most luxurious places in the city, trying to convince myself this was a good idea. Hiring a gigolo to pretend to be my fiancé? God forgive me, but I had no choice.

My ex-fiancé was about to get married. And not to just anyone… He was marrying my ex–best friend. Yeah, I got double-betrayed in some "buy one, get one free" package deal I didn't even know I'd signed up for. If there were a loyalty program for idiots, I'd already have enough points to cash in for a slap in the face and a one-way ticket straight to rock bottom.

Ignore the wedding? That was what I wanted. But Elise made a point of calling me personally! Clearly she wanted to laugh at me, to humiliate me. But I couldn't let her win. So I said I'd go. What was worse was I had said I'd go with my insanely hot, super-rich fiancé.

"Rich?" She laughed, like she didn't believe me.

"Heir to one of the biggest companies in the country," I lied.

"I can't wait to meet him."

By the next day, the news had already spread. Not even twenty-four hours had passed since the invitation arrived, and somehow all our mutual friends already knew I was going. And worse: that I'd be bringing my millionaire fiancé.

Now, on top of being forced to show up, they were expecting a show. If there had been any chance of backing out before, there wasn't anymore. I had to go. But if I was going, I couldn't show up alone, humiliated, and defeated. I had to pretend to be someone I wasn't.

Pretending was practically my second job when it came to my ex. I'd been doing it for years. Pretending not to notice when he came home with another woman's perfume clinging to his clothes. Pretending not to catch the lame excuses, the glances between him and Elise when they thought I wasn't looking.

I could still remember the dress I was wearing, the muffled sound of rain outside, the heavy silence in Elise's apartment when I showed up without warning. My heart was already pounding when I pushed open the half-closed door and saw them.

The man who was supposed to be the love of my life, lying on the couch between my best friend's legs.

"Alex?"

They both froze. He just sighed and let out a nasal laugh, without a shred of remorse. "Zoey… This wasn't going to last anyway."

My chest tightened. "What…?"

"Zoey, honestly… you've always been so boring," Elise said.

My head snapped toward her.

She gave me a smug little smile, twirling her hair with disdain. "You've always tried so hard to be perfect. The perfect girlfriend, the perfect friend, the reliable one. But let's face it. You were never anything special."

The blow landed squarely, straight to my soul. My best friend. My fiancé. Both laughing in my face.

"No one's ever going to choose someone like you, Zoey," Elise pressed on, merciless. "You're only good for playing a supporting role in other people's lives."

That was the moment I knew. I had never been the woman Alex wanted. And maybe I'd never be the woman anyone wanted.

So, if I couldn't win at life, at least I would win at appearances.

My phone buzzed, and I quickly grabbed it to read the message. [I'm running late, but I'm on my way.]

I rolled my eyes. For what I had paid, he really shouldn't be making rookie mistakes like this.

"Zoey? Aren't you coming in?"

Amanda, one of my ex–college friends, scanned me from head to toe, like she was expecting my fiancé to magically appear out of thin air any second. "My fiancé's on his way. I'll see you inside."

Crap, where was he?

Before I could send another message, my phone died. I'd been working all day and didn't have time to charge it before coming here. "Oh, great! Now if something goes wrong, I'm completely screwed."

Minutes later, he arrived.

And… Oh. My. God.

The man was sin walking on two legs. He was tall, easily 6'3". His body was sculpted to perfection, wrapped in a perfectly tailored black suit that screamed power. His presence was so intense it felt like the air around him trembled.

His dark brown hair was slightly tousled, that intentional kind of mess only insanely attractive men could pull off without looking sloppy. His beard was neatly trimmed, his features sharp and commanding, and his piercing gray-blue eyes froze me in place for a few seconds.

I'd only seen full-body photos when I picked him. And if those were good, his face was even better.

My brain wiped clean of all other thoughts, and my feet moved on their own. Before he could say a word, I grabbed his arm tight and pulled him close. "You're late!" I snapped.

He frowned, clearly confused, but didn't pull away. "Excuse me?"

"No time!" I pressed on, ignoring the doubt in his tone. "Quick recap: my name is Zoey Bennett, I'm twenty-six, and my ex-fiancé and my ex–best friend are getting married. And I need an absurdly hot man who can pretend to be an insanely rich heir by my side so I don't look like a total failure."

The man blinked, as if processing each word slowly. He was clearly trying not to laugh. "Right… and this hot, rich man would be…?"

"You, obviously." I made a face. "That's what I'm paying you for. And paying you well, by the way."

He tilted his head, now looking more amused than confused.

"So… I'm getting paid?"

I huffed.

"Are you crazy or what? Never mind, I don't need you to be smart. I need you to be hot, smile nicely, and pretend to love me for one night. A few kisses, a little touching, nothing major…"

His mouth curved into a wicked grin, full of mischief. "That, I can do."

My heart skipped a beat. What was this man—and why was he looking at me like that?

"Perfect." I pretended not to be fazed and tugged his hand as we headed toward the ballroom. "Come on, I can't be any later!"

As we walked down the hallway, something occurred to me.

"By the way, we need to settle on your name."

He raised an eyebrow, clearly amused.

"Settle on my name?"

"Of course! You need an heir-worthy name…"

I pulled out a little list my sister had made for me with the most important surnames in Auroria.

He let out a genuine laugh—deep, rich, and dangerously attractive.

"Go on then, pick one," I said.

He paused for a moment, and the playful smile returned to his lips. "Christian Kensington."

Before I could reply, the doors swung open—and there was Elise. Her eyes widened slightly as she gasped… "Kensington… from Kensington Wineries?"

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
23 Bab
ชีวิตใหม่
บ้านขจรวิทย์ "ฮือ ฮือ พ่อ พ่อคะดาวขอร้องนะคะ อย่าทำแบบนี้เลย ฮือ ฮือ" ฉันร้องไห้พร้อมวิ่งเข้ามาห้ามพ่อที่พึ่งจะตบหน้าแม่อย่างแรงจนล้มลงไปนั่งอยู่ที่พื้น "แกอย่าเข้ามายุ่งได้ไหม! ที่แม่แกต้องเจ็บตัวแบบนี้มันเป็นเพราะแกทั้งนั้นแหละ เพราะแกเพราะแม่ของแกฉันถึงเกือบจะเสียลูกชายของฉันไป ถอยไป!! พ่อตะคอกเสียงก่อนจะสลัดฉันออก ตอนนั้นฉันรู้สึกกลัวมากแต่ฉันไม่อาจทนเห็นแม่ถูกพ่อทำร้ายแบบนี้ได้จึงรีบเข้าไปห้ามพ่ออีกครั้งแต่ก็ถูกพ่อหันมีใช้มือชี้หน้าพร้อมกับมองจ้องฉันด้วยสายตาดุๆ เพื่อเป็นการเตือนฉันให้อยู่เฉยๆ "คุณอย่ามาว่าลูกนะมีอะไรก็มาลงที่ฉันนี่ ลูกไม่ผิดคุณไม่มีสิทธิ์ไปว่าลูกเข้าใจไหม!" แม่รีบลุกขึ้นมาปัดมือพ่อที่กำลังชี้หน้าฉันอยู่ออก "ไม่ผิดงั้นหรอแล้วที่มันคอยกลั่นแกล้งเดือน ทำให้เดือนต้องร้องไห้เสียใจจนคุณผกากรองเขาเครียดกินไม่ได้นอนไม่หลับเนี่ยมันไม่ผิดเหรอ...คุณเลี้ยงลูกประสาอะไรปล่อยให้มันไปสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นเขาต้องทุกข์ทรมานใจจนเกือบจะแท้ง ผมถามหน่อยเถอะทุกวันนี้ที่ผมดูแลคุณกับลูกมันยังดีไม่พออีกหรอ ฮะ! คุณกับลูกสาวตัวดีของคุณถึงได้เที่ยวไปอิจฉาคนอื่นเขาอยู่เรื่อย" พ่
Baca selengkapnya
สัมภาษณ์งาน
"คุณดวงดาว ขจรวิทย์ค่ะ...คุณดวงดาว...คุณดวงดาวอยู่ไหมคะ" ฉันสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงคนถามหาฉันเมื่อกี้ฉันดันมัวแต่คิดถึงเรื่องราวในอดีตในตอนนั้นที่ฉันแค่อายุ 17 ปี"มาแล้วค่ะ มาแล้วค่ะ" ฉันรีบตอบและวิ่งไปหาพนักงานคนที่ประกาศเรียกฉันทันทีเพราะวันนี้ฉันมาสัมภาษณ์งานในตำแหน่งเลขาของผู้บริหาร"เชิญข้างในค่ะ" พนักงานพูด ฉันเดินเข้าไปข้างในห้องนั้นก็เห็นมีคณะกรรมการนั่งอยู่ 3 คน ผช. 2 คน ผญ. 1 คน อายุราว 40 กว่าและในห้องนั้นยังมีกล้องตัวใหญ่ๆ อีก 2 ตัวด้วยสงสัยคงไว้อัดคลิปสัมภาษณ์งานของผู้สมัครแหละมั้ง"สวัสดีค่ะดิฉันชื่อดวงดาว ขจรวิทย์ค่ะ" ฉันรีบแนะนำตัวทันทีด้วยน้ำเสียงความมั่นใจ "ค่ะ สวัสดีค่ะคุณดวงดาวจบสาขาอะไรมาคะ" กรรมการคนที่ 1 ถามฉัน"ดาวจบจากคณะบริหารธุรกิจสาขาภาษาอังกฤษด้านการสื่อสารธุรกิจมหาวิทยาลัย xxx ค่ะ" ฉันตอบ"แล้วเคยทำงานอะไรมาบ้างครับ" กรรมการคนที่ 2"ดาวทำงานครั้งแรกตอนอายุ 18 ค่ะงานที่ทำส่วนใหญ่เป็นงานบริการในผับและร้านอาหาร" ฉันตอบ กรรมการทั้ง 3 คนหันหน้ามองหน้า"เอ่อ...ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ ดาวหมายถึงงานเด็กเสิร์ฟ งานต้อนรับ งานปั๊ม งานแม่บ้านอะไรประมาณนี้อะค่ะ" ฉันรีบแก
Baca selengkapnya
ความประทับใจ
08:00 น.(วันสัมภาษณ์งาน)รถหรูสีดำขับเข้ามาจอดตรงหน้าประตูทางเข้าของบริษัท คนขับรถรีบวิ่งลงมาเปิดประตูให้เจ้านายของเขาจากนั้นก็มีพนักงานชายคนนึงของบริษัทรีบวิ่งออกมารับกระเป๋าและเอกสารของท่านประธานทันที"สวัสดีครับท่านประธาน" ชัชพูด ชัชหรือชัชวาลคนสนิทที่คอยทำงานทุกอย่างตามที่ได้รับมอบหมายอย่างเต็มที่"งานสัมภาษณ์วันนี้เตรียมกล้องสำหรับส่งสัญญาณไปที่ห้องผมหรือยัง" ทศราชถาม ทศหรือทศราชประธานบริษัท KTK ผู้ชายที่เกิดมาเพอร์เฟคที่สุดหน้าตาหล่อเหลา การศึกษาดีอีกทั้งพ่อและแม่ของเขาเป็นถึงลูกหลานของครอบครัวนักธุรกิจใหญ่ทั้งคู่"ผมเตรียมไว้หมดแล้วครับแต่ว่าท่านประธานครับ ทำไมท่านประธานไม่เข้าไปนั่งฟังสัมภาษณ์เองเลยละครับจะได้เห็นหน้าคาตาของคนที่จะมาทำงานด้วยกันจริงๆ ไปเลยมีอะไรสงสัยจะได้ถามเขาตรงนั้นเลย" ชัชถาม ทศราชหยุดฝีเท้าแล้วหันมามองหน้าชัชด้วยสายตานิ่งๆ ดูแล้วทำเอาชัชเสียวสันหลังวาบเลย"นายคิดว่าฉันว่างขนาดนั้นเลยหรอ...การที่ฉันจะทำงานกับใครฉันไม่สนว่าเขาจะหน้าตายังไงหรอกนะ และถ้าสมมุติว่าวันนี้ฉันไปนั่งดูการสัมภาษณ์ด้วยตัวเอง พวกเอกสารที่กองอยู่บนโต๊ะฉันมันจะเซ็นต์เองได้ไหมหรือว่านายจ
Baca selengkapnya
ข้อมูลของดวงดาว
ทศราช Partหลังจากการสัมภาษณ์จบลงผมได้สั่งให้กรรมการ อย่าพึ่งตัดใครหรือรับใครเข้าทำงานในตำแหน่งเลขาของผมเพราะผมต้องการตรวจสอบบางอย่างในแน่ชัดก่อนแต่ผ่านไป 3 วันแล้วผมก็ยังไม่ได้ข้อมูลอะไรเลยก๊อก ก๊อก ก๊อก"เข้ามา" คนที่เพิ่งเดินเข้ามาก็คือชัชวาลผู้ช่วยคนสนิทของผมเอง"มีอะไร" ผมถามแล้วก้มหน้าลงไปสำคัญพิมพ์งานในโน๊ตบุ๊คต่อ"ขอโทษที่รบกวนครับท่านประธานแต่ข้อมูลที่ท่านสั่งไปผมไปสืบ ผมได้มาแล้วครับ" ชัชตอบ ผมยังคงก้มหน้าอยู่แต่เหลือกตาขึ้นไปมองชัชด้วยความสนใจแล้วจากนั้นผมก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาช้าๆ เพื่อไม่ให้ดูกระตือรือร้นมากจนเกินไป ผมใช้เอามือกดหน้าจอโน๊ตบุ๊คลงมาครึ่งนึง"ว่ามาสิ" ผมพูดเอนตัวไปกึ่งนอนกึ่งนั่งบนเก้าอี้ทำท่ากอดอกให้มีมาดสักหน่อย"ครับ คุณพ่อของคุณดวงดาวคือคุณอนุวัฒน์จริง ๆ ครับ คุณอนุวัฒน์กับคุณวันเพ็ญแม่ของคุณดวงดาวพวกเขาอายุเท่ากันทั้งสองคนแต่งงานกันอย่างเงียบๆ เมื่อ 26 ปีก่อนหลังจากแต่งงานกันเกือบ 2 ปี ทั้งคู่ได้มีลูกสาวด้วยกัน 1 คนชื่อว่า "ดวงดาว" ครับแต่หลังจากนั้นประมาณ 3 ปี คุณอนุวัฒน์ได้ตกเป็นข่าวดังในแวดวงนักธุรกิจว่ากำลังคบหากับคุณหญิงผกากรองลูกสาวของพลเอกสุรศักด
Baca selengkapnya
วันแรกของการทำงาน
ดวงดาว Part04:00 น.ฉันตื่นแต่เช้าเพื่อมาช่วยแม่กับป้าน้อยทำขนมสำหรับเอาไปขายที่ตลาดเช้านี้ ฉันจัดขนมใส่ตะกร้าอย่างเป็นระเบียบจนเสร็จจากนั้นก็ขึ้นบ้านไปอาบน้ำแต่งตัวเตรียมออกไปรอขึ้นรถทำงานแต่เช้ามืดเเพราะไม่ถ้าออกจากบ้านช้าฉันจะต้องขึ้นไปยืนเบียดกับคนอื่นๆ บนรถแถมช่วงเช้ารถยังติดอีกตั้งหากจะขึ้นแท็กซี่ไปก็เสียดายเงิน05:30 น.ฉันเดินลงจากบ้านมาหาแม่กับป้าน้อยที่กำลังจะเข็นรถออกไปขายของพอดี ฉันก็รีบวางกระเป๋าบนรถเข็นเพื่อที่จะช่วยเข็นรถไปตลาดให้"ดาว~ไม่ต้องหรอกลูกแม่กับป้าน้อยไปกันเองได้จ้ะ" แม่จับที่มือฉันไว้เพื่อเป็นการห้าม ฉันยืนครุ่นคิดอยู่พักนึงเพราะรถเข็นมันค่อยข้างหนักจะให้เข็นกันไปเองก็อดห่วงไม่ได้"ใช่ค่ะคุณดาวให้ป้าทำเองดีกว่า" "จะไหวเหรอคะรถมันหนักมากเลยนะ" "ไหวสิลูกแค่นี้เอง เดี๋ยวแม่กับป้าน้อยช่วย ๆ กันเข็นไปมันก็ไม่หนักแล้ว...ใช่ไหมพี่น้อย" แม่ตอบแล้วส่งยิ้มให้ฉันจากนั้นแม่ก็หยิบกระเป๋าทำงานที่วางอยู่บนรถเข็นออกแล้วส่งมาคืนฉันแทน"ลูกอ่ะรีบไปเถอะเดี๋ยวช้ากว่านี้คนจะแน่นเอานะ ไปทำงานวันแรกไม่ควรสายเข้าใจไหม" ฉันยิ้มให้้แม่แล้วเดินเข้าไปหอมแก้มแม่ทีนึง"งั้นดาวไปทำงานก
Baca selengkapnya
เจอกันครั้งแรก
ฉันนั่งอ่านหนังสือสัญญาอย่างละเอียดก็ไม่มีข้อไหนที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าไม่โอเคหรือมีปัญหาเลย ฉันเลยตัดสินใจลงชื่อบนเอกสารจ้างงานแล้วเดินเอาไปส่งให้กับพี่นุ่นทันที"พี่นุ่นค่ะ"ฉันเรียก"นี่ค่ะ" ฉันพูดแล้วส่งหนังสือสัญญาให้กับพี่นุ่น"อ่านละเอียดดีแล้วใช่ไหม" "ค่ะ" พี่นุ่นรับสัญญาในมือฉันแล้วหันไปหาพี่บอส"บอสเดี๋ยวพาคุณดาวขึ้นไปรอท่านประธานบนห้องให้พี่หน่อยนะ" พี่บอสทำหน้าตกใจ"เอ่อ~...มันจะดีหรอครับพี่นุ่น ผมว่ารอให้ท่านประธานมาถึงก่อนดีไหมครับผมไม่อยากทำผิดกฎข้อสำคัญ พี่นุ่นก็รู้นิครับว่าท่านประธานไม่ชอบให้ใครเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวก่อนได้รับอนุญาต...โอ๊ะ! เอางี้ไหมครับพวกเราขอร้องให้ชัชจัดการเรื่องนี้ให้แทนดีไหมยังไงซะถึงตอนนั้นถ้าท่านประธานโกรธจริง ๆ ก็คงไม่ว่าอะไรยังไงซะถ้าเป็นชัชก็ดีกว่าพวกเราแน่นอน" ฉันได้แต่สงสัยว่าทำไมเขาต้องห้ามขนาดนั้นด้วยก็แค่ห้องทำงานไม่ใช่เหรอหรือว่ามันมีของมีค่าอะไรอยู่ในนั้นหรือเปล่า"ไม่เป็นไร ท่านประธานเป็นคนบอกกับพี่ไว้เอง" "ฮะ! จริงหรอคะ" พี่แหม่มรีบหันมาถามทันทีเหมือนไม่อยากจะเชื่อ"จริงสิ ไม่งั้นพี่จะกล้าบอกให้บอสพาขึ้นไปหรอ" "ไม่อยากจะเชื่อเลย~ พว
Baca selengkapnya
กฎของท่านประธาน
ดวงดาว Partฉันมองไปทางประตูที่ถูกเปิดออกแว๊บแรกที่เห็นเขาเดินเข้ามาฉันยอมรับว่าตกใจมาก ฉันไม่เคยคิดเลยว่าบริษัทใหญ่โตที่ประสบความสำเร็จมากขนาดนี้จะมาจากมือของผู้บริหารที่ยังหนุ่มยังแน่นขนาดนี้ ก่อนที่ฉันจะมาสมัครงานที่นี่นั้นฉันก็ได้ลองหาข้อมูลของบริษัทนี้มาแล้วเหมือนกันนะแต่ว่ารูปของประธานบริษัทในเว็บไซต์มันไม่ใช่เขาหนิ ฉันมองเขาแบบนั้นอยู่นานเพราะฉันรู้สึกแปลกใจมาก ไม่คิดเลยว่าคนเรามันจะเพอร์เฟคได้ขนาดนี้ เขาทั้งสูง ทั้งหล่อแถมยังร่ำรวยติดอันดับของประเทศด้วยไม่รู้เลยว่าชาติที่แล้วเจาทำบุญด้วยอะไร"ทิชชู่หน่อยไหม" เสียงทุ้มต่ำที่มีเสน่ห์ของเขาทำให้ฉันหลุดออกจากพะวัง ตายจริงในใจเขาต้องคิดว่าฉันทำตัวไม่เหมาะสมแน่เลย"คะ?" "ก็คุณมองผมจนตาเยิ้มหมดละ คงไม่ได้กำลังสนใจผมอยู่ใช่ไหม" คำตอบของเขาทำเอาฉันแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี นี่ฉันจ้องเขาขนาดนั้นเลยหรอเนี่ยแต่ว่าคนอะไรหลงตัวเองจัง เขาแสยะยิ้มใส่ฉันทีนึงแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานฉันเลยรีบเดินตามเขาไป"สวัสดีค่ะ" ฉันรีบพูดเพื่อจะแนะนำตัวให้เขารู้จัก เขาเองก็เงยหน้าขึ้นมามองฉันทันที"ดิฉันชื่อดวงดาว ขจรวิทย์ ค่ะท่านประธานจะเรียกว่าดาวเฉย ๆ
Baca selengkapnya
หน้าที่เลขา
ดวงดาว ฉันกำลังจัดของอยู่ที่โต๊ะทำงานอยู่ส่วนคุณชัชเองก็นั่งพิมพ์หัวข้อการประชุมในวันพรุ่งให้กับคุณทศอยู่ที่โต๊ะทำงานฝั่งตรงข้าม แต่แล้วจู่ๆ ก็มีพนักงานเดินตรงมาที่ห้องทำงานของคุณทศ พอคุณชัชเห็นก็รีบเบรกเธอทันที "ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าชื่ออะไรครับ" คุณชัชรีบลุกขึ้นออกจากโต๊ะพุ่งตรงมายืนข้างหน้าเธอ "ดิฉันนิรชาค่ะ" "คุณนิรชามามาจากแผนกไหนครับ" "ดิฉันมาจากแผนกบัญชีค่ะเอาเอกสารเงินเดือนพนักงานมาให้ท่านประธานเซ็นต์รับรอง" "ครับ รอสักครู่นะครับ" คุณชัชพูดแล้วเดินไปกดโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของเขา "ท่านประธานครับฝ่ายบัญชีนำเอกสารเงินเดือนพนักงานมาให้ท่านประธานครับ...ครับ...ได้ครับ" คุณชัชพูดจบก็วางสายไป "ขอเอกสารด้วยครับเดี๋ยวผมเอาเข้าไปส่งท่านประธานเองครับ ยังไงถ้าท่านประธานเซ็นต์เสร็จแล้วผมจะเอาไปส่งให้ที่แผนกนะครับ" คุณชัชพูดแล้วยื่นมือไปขอแฟ้มเอกสารจากเธอ "ฝากด้วยนะคะ" มันอาจเป็นเรื่องปกติของพนักงานที่นี่แต่สำหรับฉันมันเป็นอะไรที่น่าทึ่งมากนะกับอีแค่ส่งเอกสารยังมีขั้นตอนมากมายที่รู้สึกว่าไม่จำเป็นด้วยซ้ำเลยแต่ก็นั่นแหละฉันก็ทำได้เพียงแค่สงสัยและยอมรับไปว่านี่คือสิ่งที่ฉั
Baca selengkapnya
เรื่องของชัชวาล
ดวงดาวลงลิฟต์มาที่ชั้น 1 แล้วเพื่อไปที่โรงอาหารของบริษัท ในนั้นมีทั้งร้านกาแฟ ร้านอาหาร ร้านขนมผลไม้เยอะแยะไปหมด "เอาอะไรดีจ๊ะหนู" ป้าเจ้าของร้านถาม "ดาวขออันนี้กับอันนี้ค่ะ" ดาวชี้ไปที่ถาดอาหารที่อยู่ในตู้ใสดูสะอาดน่าทาน ป้าเจ้าของร้านตักข้าวราดด้วยผัดผักกับหมูทอดส่งให้เธอ "ได้แล้ว 50 บาทจ่ะ" ป้าเจ้าของร้านพูด "นี่คะ" ดวงดาวรับข้าวแล้วหยิบเงินส่งให้ป้าเจ้าของร้าน เธอเดินถือจานข้าวแล้วมองหาโต๊ะว่างอยู่แต่ดูเหมือนมันจะเต็มหมดเลยส่วนโต๊ะที่พอจะมีที่นั่งเธอก็ไม่กล้าเข้าไปขอเขานั่งด้วย ดวงดาว Part "คุณดาวทางนี้ครับ" จู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนเรียกฉัน ฉันรีบหันไปมองเจ้าของเสียงก็พบเข้ากับคุณชัชที่กำลังโบกมือเรียกฉันอยู่ "อ้าว พี่ๆ ก็อยู่นี้ด้วยหรอคะ" ฉันถามเพราะเห็นพี่ๆ จากแผนกฝ่ายบุคคลนั่งร่วมโต๊ะอยู่กับคุณชัชด้วย "ใช่จ่ะ พวกพี่มาทานข้าวกับชัชเกือบทุกวันแหละ พี่แหม่มตอบ "คุณดาวนั่งด้วยกันสิครับ" คุณชัชพูด "ขอบคุณนะคะ" "เป็นไงบ้างจ๊ะทำงานวันแรก" พี่เจนถาม "ก็ยังไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงนะคะอาจจะรู้สึกแปลก ๆ ไปบ้าง เอ่อ~ ดาวหมายถึงอาจเป็นเพราะมันเป็นงานที่ดาวไม่เคยทำก็เลยงง ๆ อยู่หน่อยแต่ก
Baca selengkapnya
เรื่องของชัชวาล 2
"หลังจากที่ผมเรียนจบผมตั้งใจจะมาช่วยงานที่บริษัท KTK แต่เนื่องจากยังไม่มีประสบการณ์อะไรทั้งนั้นผมเลยไม่อยากเข้ามาเป็นภาระคนอื่นเขาครับ อย่างที่คุณดาวเห็นบริษัทของเรามีโครงการหมู่บ้านอยู่ในหลาย ๆ จังหวัดแถมยังรับงานออกแบบและหลาย ๆ อย่างอีกมากมาย ผมไม่มีประสบการณ์ด้านอสังหาริมทรัพย์มาก่อนกลัวว่าถ้ามาทำงานเลยจะทำให้คุณเรวัตท่านเสียหน้าได้ก็เลยตัดสินใจไปสมัครงานที่บริษัทอื่นดูก่อนกะไว้ว่าจะหาประสบการณ์สัก 2-3 ปีแล้วค่อยกลับมาทำงานที่บริษัทนี้ ผมยื่นใบสมัครไปมากกว่า 10 ที่แต่ก็ไม่มีที่ไหนอยากเอาคนไม่มีประสบการ์อย่างผมไปทำงานด้วยเลย ป้าของผมท่านก็เลยเป็นห่วงครับกลัวผมจะหมดกำลังใจเลยไปขอคำปรึกษาจากคุณเรวัตท่าน หลังจากที่คุณเรวัตท่านทราบเรื่องว่าผมเป็นคนว่างงานท่านเลยบอกให้ป้าพาผมไปพบท่านที่บ้านเพื่อพูดคุยกันและสุดท้ายผมเลยได้มาลงเอยอยู่ที่บริษัทนี้ครับ" คุณชัชพูด ฉันส่งยิ้มให้คุณชัชอย่างปลื้มปิติที่ได้ฟังเรื่องของเขา "คุณป้าของคุณชัชน่ารักจังเลยนะคะท่านดูรักคุณชัชมาก ๆ เลย" "ใช่ครับแต่ว่าพอผมได้เข้ามาทำงานที่นี่แทนหัวหน้าทีมการตลาดคนเก่าเพราะตอนนั้นเธอลาคลอดพอดีแทุกคนในแผนกกลับไม่ค่อยพอใ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status