เข้าสู่ระบบ13:00
ช่วงบ่ายแดดร่มมากกว่าทุกวัน โต๊ะนั่งดื่มของบาร์ด้านนอกมีลูกค้านั่งเต็ม รวมทั้งเมฆากับเมียและมีธาวินร่วมโต๊ะด้วย “ช่วงนี้กอบโกยเลยสิพี่” “พอได้” “อะไรพอได้ เดือนเดียวทำกำไรมากกว่าสิบล้าน” ธาวินหัวเราะเบาๆ พลางยกแก้วเครื่องดื่มแบบไม่ผสมกระดกลงคอท่ามกลางบรรยากาศริมทะเล “ทุกที่แหละ ไม่ใช่แค่โรงแรมกู” ชายหนุ่มนั่งคุยกันตามประสา มีน่านน้ำนั่งเป็นตุ๊กตาเพราะไม่รู้จะเอาเรื่องอะไรมาคุยกับหนุ่มทั้ง 2 คน “เฮีย – น่านไปดูน้องก่อน” “อยู่ตรงนั้นไม่ใช่เหรอ มองไปยังเห็นเลย” “ปล่อยน้องเล่นคนเดียวนานแล้ว กลัวเหงา” “อืม” เมื่อน่านน้ำจะขอตัวไปดูหนูหน่อยเพราะปล่อยเล่นทรายคนเดียวนานนับชั่วโมง เลยเป็นโอกาสของธาวินที่จะถามรุ่นน้องกับเรื่องที่ค้างคาในอกให้หายแคลงใจ “เมฆ” “เหล้าเหรอ แก้วมาสิ” “แกรู้จักเมญ่า” กำลังจะเทเหล้าลงแก้วก็ชะงัก วางขวดในมือลงแล้วหันไปมองเมียรักที่เดินย้ำทรายไปหน้าชายหาด เมฆาไม่อยากพูดเรื่องนี้ให้น่านน้ำได้ยิน ก่อนจะหันกลับมามองคนตรงหน้าแล้วนิ่งไปชั่วครู่ “...” “ใช่ไหม” ประโยคธรรมดา แต่น้ำเสียงเค้นถามอยากรู้ความจริง ท่าทางที่เห็นดูเป็นทุกข์เป็นร้อนและอัดอึดน่าดู เมฆาและชายรุ่นพี่ไม่เคยมีอะไรปิดบังกัน หากถามก็ตอบตรงๆ ฉะนั้นเรื่องระหว่างเขากับเมญ่าไม่มีอะไรต้องโกหก “ญ่าเคยเป็นพนักงานที่ฮาเร็ม” เขาพยายามตอบแบบเลี่ยงๆ ยังมีความเป็นลูกผู้ชายเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเสียหาย อีกทั้งเป็นความสัมพันธ์ที่เขาทำเมญ่าเจ็บปวดมาตลอด “แกกับเมญ่า เป็นมากกว่าคนเคยทำงานด้วยกันหรือเปล่า” “สนใจทำไม” “ไม่ได้สนใจ แค่อยากรู้ว่า-” “มันผ่านมานานแล้วพี่ ปัจจุบันผมมีน่านคนเดียว” เป็นประโยคที่ไม่ต้องอธิบายให้มากความ ก็รู้ถึงความสัมพันธ์ในอดีตระหว่างรุ่นน้องกับพนักงานของตน ธาวินกลืนน้ำลาย หันไปมองบุคคลที่ 3 ที่ถูกพูดถึง เมญ่ายืนให้ความช่วยเหลือแขกต่างชาติ ยิ้มแย้มและดูแลลูกค้าอย่างดี โดยไม่รู้เลยว่าชาย 2 คนที่เคยมีสัมพันธ์ทางกายลึกซึ้งพูดถึงเธออยู่ ผู้บริหารหนุ่มยกแก้มดื่มมองหญิงสาวที่ยังดูแลลูกค้าอยู่ตรงนั้น ก่อนที่อีกฝ่ายจะเผลอมาสบตาโดยไม่เจตนา เพียงเสี้ยววินาทีที่ต่างคนต่างมอง เหมือนมีบางอย่างดึงดูดและกระตุ้นอัตราการเต้นของหัวใจทำงานหนักขึ้น ทว่าเสียงรอบนอกที่ยังดัง ไม่ว่าจะเป็นดนตรี สปีดโบตหรือเสียงคุยกันดึงความเคลิ้มไหวของเธอกลับมา เมญ่ารีบหลบเมื่อรู้ตัวว่าเผลอสบตาเข้าอย่างจัง ทว่ากลับปรายมองอดีตคนเคยรักด้วยแววตาเป็นห่วงเป็นใยและอ่อนโยนมากกว่ามองธาวินหรือเมญ่ายังรักไอ้เมฆอยู่ธาวินแอบคิด เบ้าตาร้อนราวกับมีกองไฟสุม มองรุ่นน้องด้วยแววตาขุ่นเคือง พลางตวัดข่มขู่หญิงสาวที่แอบส่งสายตาให้คนมีเมียแล้ว ไล่ให้ไปไกลๆ ทางสีหน้าของความไม่พอใจ กระทั่งอีกฝ่ายเดินหายเข้าไปในโรงแรม พลันนั้นผู้บริหารโรงแรมก็ถอนหายใจ นั่งไขว่ห้างดื่มด่ำกับบรรยากาศอันครื้นเครง วันต่อมา เอกสารกองพะเนินบนโต๊ะ ธาวินยังนั่งทำงานตั้งแต่เช้าโดยไม่ออกไปไหน ฤดูกาลที่นักท่องเที่ยวต่างหลั่งไหลเข้ามามาก ปัญหาการดูแลลูกค้าก็มากเช่นกัน วันก่อนลูกค้าดื่มหนักจนขาดสติ อาละวาดชกต่อยกันหน้าหาดเพียงเพราะมองหน้าแล้วไม่ถูกชะตา วันต่อมา ลูกค้าลื่นล้มหัวกระแทกขอบเรือแตกเย็บสิบห้าเข็ม นั่งดูรายละเอียดค่าสินไหมที่โรงแรมต้องสำรองจ่าย รวมทั้งค่าทำขวัญที่สมควรต้องจ่ายเป็นการดูแลให้ลูกค้ารู้สึกว่าได้รับการใส่ใจและเป็นคนสำคัญ จากนั้นยกหูโทรศัพท์ภายในติดต่อลงไปยังเคาน์เตอร์รับลูกค้าชั้นล่าง “ค่ะคุณวิน” หน้าจอโทรศัพท์แสดงหมายเลขติดต่อภายใน 109 มาจากห้องทำงานของผู้บริหารโรงแรม “จุ๊บแจงเหรอ” “ใช่ค่ะ” “เรียกคุณรัศมาพบผมหน่อย” คนในสายได้ พลันขมวดเรียวคิ้วโก่งสีน้ำตาลแดงเข้าหากันอย่างงุนงง “พี่รัศป่วยค่ะ แจ้งคุณวินไปแล้วเมื่อเช้า” ธาวินเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะนึกได้ว่าผู้จัดการโทรลางานแล้วเรียบร้อย เขายกมือเกาข้างขมับ ขบริมฝีปากเบาๆ แสดงสีหน้าไม่สบอารมณ์ ทำไมถึงลืมสนิทได้ขนาดนี้ เกือบโมโหและต่อว่าคนในสาย แต่ความเหนื่อยจากงานวันนี้ทำเขาอ้าปากช้าไปนิด ไม่อย่างนั้นโดนจุ๊บแจงสวนหน้าแหกแน่ๆ “งั้นเรียกเมญ่าขึ้นมาแทน” “เมญ่า อะอ๋อ...ได้ค่ะ” ในเรื่องงาน หากไม่มีผู้จัดการคอยดูแล เมญ่าจะเป็นบุคคลที่ธาวินนึกถึงเสมอ ด้วยความหัวไว คล่องแคล่วและเรียนรู้งานแผนกอื่นได้เร็วจนเขาเองยังแอบคิดว่า ผู้หญิงอะไรอัจฉริยะด้านการทำงานมากขนาดนี้ ทำได้ทุกอย่าง ทุกหน้าที่และทุกตำแหน่งในโรงแรม วางสายได้ความเซ็งก็เกิดขึ้น ลุกจากเก้าอี้พร้อมบุหรี่ยืนมองวิวด้านล่าง นักท่องเที่ยวหลายคนนอนอาบแดด บางคนเล่นน้ำในพื้นที่ปลอดภัย บางคนนั่งดื่มในบาร์ด้านหน้า และมองไปก็เห็นรุ่นน้องคนสนิทอย่างเมฆา น่านน้ำและหนูหน่อยอยู่ตรงนั้น20:30Just’ 69 Haremทันทีที่รถหรูเคลื่อนจอด เมญ่าตาเบิกกว้าง ไม่ได้ตกใจที่ได้กลับมาที่นี่ แต่ตกใจที่ธาวินพาเธอมา“คุณวิน”“ทำไมทำหน้าแบบนั้น”“พาญ่ามาที่นี่”หันหน้ากลับไปถามด้วยท่าทางงงๆ“ทุกอย่างมันคืออดีตไปแล้วญ่า ต่อให้เธอเคยเป็นของใครมาก่อน ฉันก็ไม่คิดแบบนั้นอีกแล้ว”ชายหนุ่มแตะมือลงต้นขานิ่ม บีบเบาๆ และยิ้มอย่างสบายใจ พลันนั้นก็ลงจากรถมาก่อน เดินอ้อมมาเปิดประตูให้คนด้านในลงตาม วันนี้เมญ่าแต่งตัวสวยและเซ็กซี่ที่สุดดวงตาสีอ่อนมองด้านหน้าของ Just’ 69 Harem ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือมีการ์ดรักษาความปลอดภัยหน้าใหม่ๆ ที่เธอไม่เคยเห็น อาจเป็นไปได้ว่าเมฆารับเข้ามาหลังจากเธอลาออกในครั้งนั้นมือหนากระชับมือขาวบาง ธาวินเดินล้วงกระเป๋าไปยังประตูทางเข้าพิเศษที่มีไว้ให้กับลูกค้าคนสำคัญและธาวินคือหนึ่งในนั้นด้านในอึกทึกด้วยเสียงเพลงและแสงไฟละลานตา ทันทีที่เข้าไป เมญ่าแอบหรี่ตาเล็กน้อย ครั้นตอนนี้ไม่ชินกับแสงไฟสีแดงม่วงสลับกับฟ้าและสีอื่นๆ ลูกค้าเข้ามาใช้บริการค่อนข้างมาก แต่ก็ยังคงให้ความเป็นส่วนตัวได้ดี“ญ่า...ญ่า!!”เสียงดังตะโกนแข่งกับเสียงเพลงที่เปิดภายใน เจ้าของชื่อที่ได้ยินห
หลายวันต่อมาความเกร็งเมื่อเจอต้องญาติผู้ใหญ่ของธาวินค่อยๆ เบาลง เปลี่ยนเป็นความสนิทสนมระหว่างเมญ่าและแม่ของธาวิน บรรยากาศภายในบ้านหลังโตเป็นไปอย่างอบอุ่น ชายหนุ่มได้ใช้โอกาสนี้พักผ่อนเต็มตัว อยู่กับครอบครัวมากขึ้นหลังจากย้ายไปอยู่ภูเก็ตถาวรเพราะต้องดูแลกิจการภายในห้องครัวกำลังวุ่นวาย ดวงเด่นนึกสนุก อยากโชว์ฝีมือตัวเองลองทำขนมให้ว่าที่ลูกสะใภ้ได้ชิม“ตอนแม่เป็นสาว ชอบทำให้คุณธวัฒน์กิน แต่พอคลอดตาวินไม่มีเวลาเลย ทิ้งฝีมือตัวเองนานหลายปี”“เหรอคะ”เมญ่ามองอุปกรณ์ต้องตาตาโต ไม่นึกมาก่อนว่าคนแก่กว่าจะชอบทำขนมเป็นงานอดิเรก“วันนี้มีโอกาสเสียที ลองดูนะญ่า”“ค่ะ”นอกจากจะเป็นหัวเรือใหญ่ทำของอร่อยๆ ในวันนี้ ยังได้เมญ่าและแม่บ้านคอยเป็นผู้ช่วย เมญ่าค่อยๆ นวดแป้ง โดยได้ดวงเด่นเป็นคนสอน ยังทำเงอะงะเพราะส่วนตัวเธอไม่ใช่ผู้หญิงมีปลายจวัก ทว่าต้องลองทำเพื่อไม่ให้ดูน่าเกลียดและโดนตำหนิว่าทำอะไรไม่เป็นเลย“ทำได้ใช่ไหม”“ได้ค่ะ ญ่าอาจทำไม่เก่ง แต่จะพยายามนะคะคุณแม่”“ชอบจัง...ชอบคนตั้งใจ”ดวงเด่นอดชื่นชมคนตรงหน้าไม่ได้ มองใบหน้าจิ้มลิ้มไม่มีเครื่องสำอางแต่งแต้ม พลางยิ้มกว้างราวกับภูมิใจ ดวงเด่นชอบคนม
ธาวินถอดริมฝีปาก มองเนินปากอวบของเมญ่าแดงก่ำเพราะถูกเขาดูดอย่างแรง ขณะที่ปากตนเปื้อนด้วยหยาดน้ำลายยืดออกมาเป็นสาย เมญ่าปรือดวงตามอง กระเส่าลมหายใจครั้นความซาบซ่านเล่นงานขึ้นมาทีละนิดชุดนอนสีชมพูไม่ได้บางมาก สังเกตดีๆ จะเห็นบราเซียและกางเกงชั้นในที่ยังสวม ธาวินวางมือบนอกอวบอิ่ม บีบเต็มง่ามและนวดฉุดความต้องการของเมญ่าออกมา จากนั้นสอดเข้าไปใต้แผ่นหลัง ใช้เพียงมือเดียวบีบตะขอบราเซียและปลดมันออกอย่างชำนาญ หัวนมกลมแป้นดุนดันผ่านชุดนอน สองจุกกลมตั้งเด่นตระหง่านต่อดวงตาสีรัตติกาลอันแสนหื่นกามท้องนิ้วโป้งคลึงเม็ดนมแข็งเป็นไต มองเจ้าของหน้าอกอวบนอนครางกระเส่าและหลับตาพริ้มอย่างมีอารมณ์ใต้ร่างตนเขาชอบเมญ่าตอนทำหน้าแบบนี้ หน้าเสียวๆ โคตรเซ็กซี่“ฮื่อ...!”ร่างอ้อนแอ้นบิดเร้า ทำผ้าปูเรียบตึงเริ่มยับยู่ยี่ ธาวินร่นกายลงต่ำ ดันหัวเข่าแยกออกจากกัน อ้ากว้างเห็นเนินอวบกลางหว่างขาถูกห่อรัดด้วยกางเกงชั้นในสีเดียวกับบราเซีย นิ้วโป้งคลึงตรงตำแหน่งรอยแยก ขยี้เบาๆ แต่ทำเมญ่าสะดุ้งจนก้นลอย สักพักก็ทิ้งลงเตียงเช่นเดิม ก่อนจะสะดุ้งโหยงอีกครั้ง เมื่อปลายลิ้นตวัดเลียช่องทางโดยไม่ถอดกางเกงในของเธอออก“อ่าส์...!
ห้องนอนสำหรับแขกถูกเตรียมไว้รอ เมญ่านั่งบนเตียงนิ่มสีขาว ซับผมที่เปียกจากการโดนน้ำขณะที่อาบ ดวงเด่นเป็นคนหัวโบราณ ต่อให้รู้ว่าลูกชายและคนรักจะเลยเถิดมากันนับครั้งไม่ถ้วน ถ้ายังไม่แต่งงานต้องนอนแยกห้องกัน ฉะนั้นคืนนี้ เมญ่าต้องนอนคนเดียวในห้องกว้างๆ ที่ไม่คุ้นชินเสียเท่าไหร่ก๊อก ๆ !!เสียงเคาะไม่ดังมาก แต่ดึงความสนใจของคนด้านในได้ดี หญิงสาวมองไปยังต้นทางของเสียง ขมวดหัวคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ตอนนี้เป็นเวลาเกือบ 5 ทุ่ม บ้านหลังโตเงียบสนิทเหมือนทุกคนต่างเข้านอน หรือจะเป็นธาวิน ไม่น่าใช่ เพราะถูกแม่สั่งไว้ว่า ห้ามเข้าหาเธอเด็ดเหรอ ครุ่นคิดเพียงชั่วครู่ก็ลุกขึ้น จากนั้นเปิดประตู ค่อยๆ แง้มและชะโงกหน้าออกมาก็เห็นว่าเป็นดวงเด่นที่เคาะห้องเธอ คนแก่กว่าสวมชุดนอนผ้าซาตินสีม่วงเข้ม ยืนยิ้มแป้นไม่เห็นฟันอยู่ด้านหน้า“หนูญ่า...ยังไม่นอนใช่ไหม”“ยังค่ะ คุณแม่ละคะ”“แม่นอนไม่ค่อยหลับ เลยออกมาหาหนู”“...”คนอายุน้อยยิ้มรับเบาๆ เขินเล็กน้อยเมื่อถูกคนในบ้านหลังโตให้การดูแลและต้อนรับเป็นอย่างดี“แม่ขอเข้าไปหน่อย”เมื่อเจ้าของบ้านต้องการมีหรือจะกล้าขัด เมญ่าพยักหน้ารีบเปิดประตูอ้าออกกว้างแล้วถอยตัวให้คนแ
รถยนต์จอดสนิท เพียงเสี้ยววินาทีเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ด้านนอกมีคนรอรับและรออำนวยความสะดวก เมญ่าดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ คนนอกสวมชุดเหมือนอย่างเป็นทางการ ท่าทางแสดงออกทำอย่างกับว่าเธอเป็นเจ้าหญิงจากแคว้นใดในโลกหล้า ขณะที่ธาวินยังอมยิ้มมองอาการของคนรัก“คนใช้ คนสวน คนสนิทของคุณพ่อคุณแม่ทั้งนั้น”“รอกันแบบนี้เลยเหรอ”“อืม...เป็นปกติ”แต่ไม่ปกติสำหรับเมญ่าเลยสักนิดธาวินชินกับเหตุการณ์ตรงหน้า เวลาเขากลับบ้านมักถูกต้อนรับแบบนี้เสมอ ทว่าอีกคนยังเกร็งแทบก้าวขาไม่ออก เป็นผลให้ชายหนุ่มลงนำมาก่อนแล้วเดินอ้อมมารับเธอ“ทุกคนไปทำงานตัวเองเถอะ แฟนผมทำตัวไม่ถูกแล้วเห็นไหม”ผู้ใต้บังคับบัญชามองหน้ากัน เมื่อเป็นคำสั่งก็ไม่มีใครกล้าขัด เดินไปคนละทิศละทางแต่ยังชะเง้อและเหล่ตามอง เป็นเรื่องตื่นเต้นของตระกูลกนกวาณิชย์“ลงมา”“คุณวิน ญ่า...”“ลงมา ไม่อย่างนั้นจะมีแต่คนมอง”หญิงสาวกระชับมือบนตัก สูดหายใจหนักๆ แล้วส่งมือให้ธาวินประคองลงจากรถ มือหนากันศีรษะทุยกระแทกขอบประตู ระวังไม่ให้ล้มแล้วจับมือเดินเข้าบ้านที่ตนคุ้นเคยภายในห้องกว้างและใหญ่โต ข้าวของตกแต่งมีราคาสมกับเป็นบ้านคนรวย กลิ่นหอมละมุนของดอกไม้สดที
เครื่องบินโบอิ้งลำใหญ่ของสายการบินอันดับหนึ่งที่ใครๆ ต้องยกนิ้วให้ในการบริการและความหรูหรา ทะยานขึ้นท้องฟ้าจากภูเก็ตมายังสนามบินสุวรรณภูมิ โดยเลือกเวลาเดินทางในช่วงบ่ายเพราะเป็นเที่ยวบินที่เร็วที่สุดและมีที่นั่งติดกันธาวินกุมมือนุ่มของคนรักมาตลอดการเดินทาง มองหญิงสาวที่ปิดปากเงียบตั้งแต่เครื่องเริ่มสูงขึ้นกระทั่งลอยบนน่านฟ้า มองนอกหน้าต่างยังเห็นกลุ่มก้อนเมฆสีขาวลอยเป็นปุยนุ่นสะท้อนโดนแสงแดดที่อยู่เหนือกว่าสาดส่องลงมา บางจังหวะตัวเครื่องสั่นโครง ครั้นบินผ่านก้อนเมฆกลุ่มใหญ่ เพียงชั่วครู่ก็นิ่งตามเดิมเมญ่ามีอาการสั่นๆ กระนั้นไม่ใช่เพราะเธอกลัวความสูงแต่อย่างใด แต่กำลังกังวลและตื่นเต้นเมื่อต้องพบเจอผู้ใหญ่ของธาวินเป็นครั้งแรก มือหนากระชับแน่นคลายออกแต่ไม่ได้ผละออกจากกัน ธาวินใช้ปลายนิ้วเกลี่ยบนหลังมือขาวเบาๆ พลางยกมุมปากยิ้มละมุนส่งให้คนทำสีหน้าจะร้องไห้อยู่รอมร่อ“เป็นอะไร”“ญ่า...”“ไม่มีอะไรให้กังวลสักนิด ทุกคนต้องยินดี”แม้ธาวินจะการันตีว่าทุกคนในตระกูลใจดี ทว่าตัวเองเป็นเพียงลูกหลานชาวประมง ฐานะครอบครัวไม่ได้ยากจนข้นแค้น แต่ใช่ว่าจะร่ำรวยจนสมฐานะของอีกฝ่าย ทั้งอดีตที่ผ่านมาและอาช







