เข้าสู่ระบบใครไม่ชอบข้าแล้วอย่างไร ใครๆจะเรียกข้านางมารร้ายข้าไม่สน ขอเพียงท่านชอบข้าก็พอแล้ว ท่านแม่ทัพได้โปรดรับรักข้าที ถึงข้าจะร้ายกับคนทั้งโลกแต่ข้าจะดีกับท่านเพียงคนเดียว
ดูเพิ่มเติม「妊娠八週です。おめでとうございます」
医師の言葉を聞いた瞬間、沙耶《さや》は診察台の上で息を止めた。
画面に映るのは、まだ人の姿とは呼べないほど小さな影だった。
「こちらが心拍です」
医師が示した場所から、規則正しい音が聞こえてくる。
その音が、自分の身体の中から生まれているのだと思うと、不思議だった。
沙耶は無意識に腹部へ手を添えた。
ここにいる。
怜司との子供が。
胸の奥から込み上げた喜びに、目頭が熱くなる。
けれど、その感情に身を任せるより早く、別の思いが浮かんだ。
怜司は、喜んでくれるだろうか。
黒崎怜司《くろさき・れいじ》は沙耶を愛していない。
そのことを、沙耶は三年前から知っていた。
夫婦として求められる夜はあった。
抱かれるときだけは、彼の熱も腕も確かに自分のものになる。それだけで、いつも少し期待してしまった。
いつか、この人の心もこちらを向くのではないか。
けれど夜が明ければ、怜司はいつもの怜司へ戻った。
冷静で、隙がなく、必要以上の言葉を口にしない夫。
身体の距離がなくなっても、心の距離だけは消えなかった。
それでも三年間、沙耶は諦めきれずにいた。
沙耶と怜司の結婚は、高瀬メディカルと黒崎グループの提携をより確かなものにするために決められた。
誰が見ても政略結婚だった。
けれど、沙耶にとっては違う。
結婚が決まるより前から、彼を愛していた。
だから、選ばれたときは嬉しかった。
理由が会社でもよかった。
最初は愛されなくても、同じ家で暮らし、同じ時間を重ねていけば、いつか。
そう思っていた。
だが怜司の心には、ずっと別の女性がいた。
五年前に彼の前から去った、一ノ瀬美玲。
沙耶がどれだけ近くにいても、その人の記憶だけは怜司の中から消えなかった。
それでも今日は、少しだけ夢を見てもいい気がした。
三度目の結婚記念日。
そして、二人の子供を授かった日。
今夜、伝えよう。
驚くだろうか。
いつもの無表情が、少しだけ崩れるだろうか。
もしかしたら――喜んでくれるかもしれない。
そんな期待を抱く自分が、ひどく幼く思えた。
それでも沙耶は、超音波写真と母子手帳を受け取るための案内を、折れないよう大切にバッグへしまった。
夕方、黒崎邸へ戻ると、自ら食卓を整えた。
怜司の好物は、三年の間にだいたい覚えた。
味の濃すぎるものは好まないこと。
魚なら白身を選ぶこと。
仕事で疲れている日は、重い料理より温かいスープをよく口にすること。
ワインも彼の好みに合わせた。
自分のグラスには、色の似た炭酸水を注ぐつもりだった。
気づいてくれるだろうか。
酒を飲まない理由を尋ねてくれるだろうか。
そんな小さな仕掛けまで考えている自分が可笑しくて、沙耶は一度だけ笑った。
怜司が帰宅したのは、料理が冷め始めた頃だった。
「お帰りなさい」
玄関へ迎えに出る。
怜司は無言で上着を脱いだ。
右は漆黒。
左は淡い灰青色。
生まれつき色の違う瞳が沙耶へ向けられたが、すぐに逸れた。
「食事の用意ができています。今日は――」
「話がある」
声を遮られた。
いつもより硬い。
沙耶の胸の奥に、冷たいものが落ちた。
それでも何も言わず、怜司を食堂へ案内する。
用意した料理を前にしても、彼は箸を取らなかった。
向かいへ座ると、白い封筒から一枚の紙を取り出した。
食卓の上を滑ったそれが、沙耶の前で止まる。
文字は読めているのに、意味が頭へ入ってこなかった。
離婚届。
その文字より先に、怜司の署名が目に入った。
もう、書いてある。
沙耶が今日一日、どうやって妊娠を伝えようかと考えている間に、怜司はこの紙へ自分の名前を書いていた。
数時間前に聞いた小さな心拍音が、耳の奥で蘇った。
命が始まったと知らされた日に。
夫婦の終わりを告げられている。
「どういう……意味ですか」
尋ねる必要などなかった。
それでも声が出た。
怜司は目を逸らさなかった。
「美玲が帰国した」
その名前だけで、十分だった。
五年前、怜司を残して別の男と国外へ去った女性。
一ノ瀬美玲《いちのせ・みれい》。
三年間妻だった沙耶よりも長く、怜司の心の中に居続けた人。
その女性が戻った。
ただ、それだけでこの結婚は終わるのだ。
「彼女と、やり直すのですか」
自分の声なのに、ひどく遠く聞こえた。
「そのつもりだ」
迷いのない答えだった。
沙耶は膝の上で手を握った。
バッグの中には、怜司に見せるつもりだった超音波写真がある。
今、言えばいい。
あなたの子供がいます、と。
その一言で、きっと何かは変わる。
怜司は責任から逃げる男ではない。
少なくとも、立ち止まりはするだろう。
その想像に、心が一瞬だけ縋った。
けれど。
それで、どうするのだろう。
子供がいるから残る夫を、毎日隣で見続けるのか。
心では別の女性を求めている人を、父親という役目だけでここへ縛りつけるのか。
「両社の提携は、離婚後も継続する。高瀬社に不利益が出ないよう手配する」
怜司の言葉に、沙耶はゆっくり顔を上げた。
離婚を告げた直後に、彼が口にしたのは会社のことだった。
高瀬と黒崎。
契約。
利益。
責任。
三年間、同じ家で暮らしてきた妻に対して、まず心配するのはそこなのか。
自分はそんなふうに見えていたのだろうか。
会社との関係さえ守られれば、納得する女だと。
離婚を告げられたこととは別の痛みが、胸の奥に広がった。
沙耶はバッグへ伸ばしかけていた手を、静かに膝へ戻した。
「分かりました」
怜司の眉が動く。
「沙耶?」
「離婚に応じます」
今度は自分でも驚くほど、はっきり言えた。
怜司の表情がわずかに揺れた。
すぐ承諾されるとは思っていなかったのかもしれない。
その反応を見て、ほんの少しだけ胸が疼いた。
引き止めてほしかったわけではない。
そう言い聞かせる。
「ただ、今夜は署名できません。少し考える時間をください」
「ああ」
怜司は短く答えた。
そして離婚届を食卓へ残したまま立ち上がる。
「今夜は書斎で休む」
夫婦の寝室には戻らない。
その意味くらい、説明されなくても分かった。
沙耶は引き止めなかった。
廊下を進む足音が遠ざかり、やがて書斎の扉が閉まった。
広い食堂に、一人きりになる。
目の前には、手をつけられなかった料理。
怜司のために選んだワイン。
結婚記念日のために整えた食卓。
ほんの一時間前まで、ここで妊娠を伝える自分を想像していた。
沙耶はしばらく動けなかった。
やがてバッグを開き、超音波写真を取り出した。
離婚届の隣へ置く。
一枚は、夫婦の終わりを告げる紙。
もう一枚は、二人の間に生まれた命の証。
あまりにも残酷な並びだった。
沙耶は震える指で、小さな影をなぞる。
今から書斎へ行けばいい。
この写真を怜司へ見せればいい。
「あなたの子です」と言えばいい。
きっと彼は、無視できない。
けれど、それは愛ではない。
沙耶は目を閉じた。
「ごめんね」
声が震えた。
子供を使って、愛されない結婚へ怜司を縛りつけたくない。
そして、この子にもいつか、自分が誰かを引き止めるための理由だったなどと思わせたくない。
沙耶は腹部へ両手を添えた。
そこにはまだ何も感じない。
けれど確かに、あの小さな鼓動がある。
「あなたのことは……まだ言えない」
今夜、怜司へ渡すはずだった言葉を、沙耶は自分の胸の奥へしまった。
บทที่35เวลาผ่านไปเกือบ 2 ปีแล้วหลังจากที่ทิ้งเมืองหลวงมาตั้งรกรากที่เมืองหยิ่งตู่แม่ทัพซ่งเว่ยหลงและรองแม่ทัพ พร้อมทหารในกองทัพอีกหลายพันนาย ประจำการที่เมืองหยิ่งตู่ ก่อนเดินทางเขาได้แจ้งกับทหารทุกคนแล้วว่าตัวเขาและครอบครัวจะไปอยู่ที่เมืองหยิ่งตู่ถาวร หากใครไม่อยากเดิมทางไปเขาก็ไม่ว่า ทหารที่ติดตามมาทั้งหมดจึงล้วนสมัครใจมาหลังจากฝึกทหารและตรวยตราบริเวณแนวกำแพงเมืองเรียบร้อย แม่ทัพซ่งก็จะรีบกลับจวน เป็นเช่นนี้ทุกวันจนทหารในกองทัพคุ้นชิน ทุกคนต่างรู้ดีว่าท่านแม่ทัพนั้นรักฮูหยินมาก แทบไม่เคยให้ห่างสายตา จะออกจากจวนได้ก็ตาอเมื่อแม่ทัพพาออกมาเท่านั้น แต่ก็ว่าไม่ได้นางงดงามราวกับดอกไม้ หากชายใดมีภรรยางดงามเล่นนั้นยีอมต้องหวงแหนเป็นเรื่องปกติ“ท่านพี่ กลับเร็วอีกแล้ว”หยางจื่อส่ายหัวเมื่อเห็นผู้เป็นสามีควบม้าเข้าประตูด้านข้างของจวนเข้ามา แม้ปากจะบ่น แต่นางก็มานั่งรอเขาที่ประตูที่ใช้เข้าออกสำหรับรถม้าและม้า ทุกวัน“หยางเว่ย คิดถึงพ่อไหม” ร่างสูงใหญ่ราวกับยักษ์ ผิวดำแดงกร้านแดด กระโดดลงยสกหลังม้าอย่างองอาจ รีบเดินปรี่เข้าไปรับบุตรชายจากฮูหยิน เจ้าก้อนแป้งของเขาอ้วนกลม เขาไม่อยากให้นางอุ้มบ
บทที่34โทษประหารชีวิตของเจ้าเมืองหยางไห่เลื่องลือไปทั้งแคว้น แม้การประหารขุนนางของฮองเต้หลงจะเป็นที่ชาชินของประชาชน สาเหตุล้วนมาจากการแข็งข้อและเห็นต่างจากพระองค์ แต่การประหารเจ้าเมืองในครั้งนี้กลับเป็นเพราะการทุจริตมาอย่างยาวนาน อีกทั้งคนหาหลักฐานและถวายฎีกาคือจองหงวนคนใหม่ที่เพิ่งสอบติด แต่เรื่องมันจะสิ้นสุดเพียงเท่านี้ หากจองหงวนคนดังกล่าวไม่ใช่เจียวเจี้ย ลูกชายคนโตของอดีตเสนาบดีเจียวก้านที่ถูกประหารไปเมื่อหลายปีก่อน ครั้งนี้เจียวเจี้ยเหมือนพบทางลัด ถูกแต่งตั้งขึ้นเป็นเสนาบดีกรมพิธีการทันที นั้นล่ะ ต่อให้ฮองเต้หลงจะกบฏสังสารเชื่อพระวงค์ทั้งหมด แต่จะให้ตัดขาดเครือญาติที่ยังเหลืออยู่ฐานอำนาจพระองค์คงจะสั่นคลอน อย่างไรฮองเต้กับเจียวเจี้ยก็เป็นอาหลานกัน เรื่องราวถูกเล่าปากต่อปากไปเรื่อย ยิ่งหลายปากเรื่องราวย่อมเปลี่ยน สุดท้ายกลายเป็นว่า ฮองเต้หลงเป็นผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมด พระองค์ต้องการจะสังหารเจ้าเมืองหยางไห่อยู่แล้ว จึงให้เจียวเจี้ยลงมือสร้างหลักฐานเล่านั้นขึ้นมา ฮองเต้ก็ทรงเพิกเฉยต่อข่าวลือทั้งหมด อย่างไรก็ไม่มีใครแตะต้องพระองค์ได้ เพราะอำนาจทั้งหมดอยู่ในมือพระองค์แล้ว
บทที่33เจียวเจี้ยเขียนฎีการายงานความผิดของเจ้าเมืองหยางไห่ อีกทั้งยังแนบหลักฐานเอาผิดอีกมากมาย ฮองเต้หลงที่คอยจะตัดแขนตัดขาขุนนางที่แข็งข้ออยู่แล้ว ย่อมไม่พลาดที่จะสำเร็จโทษประหารชีวิตให้หยางไท่จง ยิ่งนับวันหยางไท่จงยิ่งแสดงว่ารวมเป็นใหญ่ เมื่อ 5 ปีก่อนที่พระองค์ละละเว้นตระกูลหยางเพราะหยางไท่จงยอมสังหารองค์หญิงจ้าวเว่ยเพื่อพิสูจน์ความจงรักภักดี ชายหนุ่มในชุดมังกรพลิกอ่านฎีกาจากขุนนางฝ่ายบุ๋นให้ลงโทษประหารและริบทรัพย์สินเจ้าเมืองหยางไห่ พระองค์จะไม่แปลกใจเลยหากในกองฎีกานั้นไม่มีฎีกาของฝ่ายบู้ปนมาด้วยหลายฉบับ พระองค์แน่ใจว่าพระองค์เป็นเพียงผู้เดียวที่ควบคุมกองกำลังทหารทั้งแคว้นเอาไว้ในมือ หากแม่ทัพแต่จะหน่วยจะเขียนฎีกาเหล่านี้ พระองค์ย่อมต้องรู้ก่อน แต่กลับไม่มีรายงานเข้ามา“แม่ทัพซ่งเพิ่งแต่งฮูหยินเอก ได้ข่าวว่านางคือหลานสาวจากตระกูลรองของหยางไท่จงพ่ะย่ะค่ะ” หลิวกงกงรีบเดินมารายงานข่าวที่ฮองเต้ให้ไปสืบ แม่ทัพซ่งเดินทางกลับเมืองหลวงได้หลายวันแล้ว อย่างไรเขาก็เคยเป็นคู่หมั้นองค์หญิงจ้าวเว่ย หากยอมแต่งงานแล้วก็แสดงว่าคงจะลืมพระขนิษฐาของพระองค์ได้แล้ว“เรียกแม่ทัพซ่งเข้าวัง เจิ้นต้องการพ
บทที่32หลังจากพักผ่อนที่จวนตระกูลซ่งได้เพียงไม่กี่วันหยางจื่อจึงทำการส่งจดหมายยัแนะให้เจียวเจี้ยออกมาพบร่างบางเดินสำรวจไปรอบๆ ไม่คาดคอดว่าที่นัดพบคือวัดที่อดีตฮองเฮาเจียวเอินจวิ้นเป็นคนสร้างเอาไว้ใหญ่โตมโหฬารแต่กลับเงียบสงบ มีพระเพียงไม่กี่รูปเท่านั้นไม่นานคนที่นัดก็เดินทางมาถึง เจียวเจี้ยเกินตรงเข้ามายังม้าหินข้างน้ำตกทันทีเมื่อเห็นแม่ทัพซ่งนั่งอยู่เคียงข้างสตรีนางหนึ่ง เขารู้แผนของหยางไท่จงมาโดยตลอดว่าจะพยายามชัดชวนให้แม่ทัพซ่งเว่ยหลงเข้าพวกให้ได้ หลายปีที่ผ่านมาก็ล้มเหลวตลอด ไม่อาจดึงใจบุรุษผู้นี้ได้เลย ไม่คาดคิดว่าสตรีผู้นี้จะทำสำเร็จในเวลาไม่ถึงเดือน ษุรุษร่างบางเฉกเช่นคุณชายที่ทำเพียงขยับพู่กัน ปรายตามองสตรีที่นั่งเคียงข้างบุรุษรูปร่างกำยำ เขาเคยพบแม่ทัพซ่งหลายครั้ง“ข้าน้อยขอภัยที่มาช้า ทางขึ้ยเขาค่อยข้างลำบาก ด้วยขาพาคนตอดตามมาเพียงคนเดียว”เจียวเจี้ยเอ่ยปากขอโทษก่อนจะรีบรวบลัดคุยเรื่องทั้งหมด“ข้ามีทั้งเงินทุนจากตระกูลเจียว เงินทุกของท่านเจ้าเมืองหยางไห่ ท่านจะดำเนินแผนการยกทัพเมื่อไรเพียงเอ่ยปาก”“ท่านจองหงวน ท่านเข้าใจผิดแล้ว การทาของท่านแม่ทัพและข้าในครั้งนี้หาใช่เรื่อ
บทที่30เมื่อกลับถึงจวนแม่ทัพหยางจื่อก็เดินตรงไปยังเรือนนอนของตนทันที รู้ว่าสหายทั้งสองคบมีเรื่องต้องคุยกัน ไม่พ้นเรื่องตัวตนที่แท้จริงของนาง มือบางกอดสมุดเล่มหนาที่ซ่งเว่ยหลงมอบให้บอกรถม้าไว้แนบอกซ่งเว่ยหลงบอกว่าท่านยายมอขมันให้เขาและเขาก็มอบทันให้นางระหว่างที่นั่งเปิดอ่านสมุดบันทึกนั้นที่ละตัวอ
บทที่28ซ่งเว่ยหลงไม่ปิดบังความรักที่มีต่อหยางจื่อแม้แต่น้อย เขาแสดงออกอย่างชัดเจนว่าในสายตาของเขานั้นมีเพียงนาง แม้ผู้อื่นจะคิดว่านางคือตัวแทนขององค์หญิงจ้าวเหว่ย แต่สำหรับตัวเขานั้นที่รู้ความจริงทุกอย่างเป็นอย่างดี ก็ไม่คิดที่จะแก้ไขความเข้าใจผิดนั้น เพราะนางสั่งเอาไว้ แม่ทัพมองใบหน้าของฮูหยินเฒ่
บทที่16นางกำนัลคนสนิทนั่งกอดร่างบางเนื้อตัวสั่นเทาเอาไว้ภายในอ้อมกอด“ชิงชิงข้ากลัว”“อีกไม่ถึงชั่วยามก็จะท่าเรือเมืองหยางไห่แล้วเพค่ะองค์หญิง” นางกำนัลคนสนิทพูดปลอบใจองค์หญิงจ้าวเว่ย ลูบไล้เนื้อตัวเพื่อปลอบโยน อากาศในเวลานี้หนาวเหลือเกิน อีกทั้งหมอกก็ลงหนาจัด ทั้งสี่เดินทางหลบหนีออกมาจากวังหลวงได
บทที่13ร่างสูงก้าวเดินออกจากเก๋ง เขาเพิ่งร่วมสนทนากับหยางไท่จงเสร็จ มองดูทิวทัศน์ในสระบัวเพลิน รู้ตัวอีกที่คนอื่นก็หายไปหมดแล้ว เขาจำเป็นต้องมาเข้าร่วมประชุมกับเจ้าเมืองหยางไห่และข้าราชการประจำเมืองทุกอาทิตย์ กองทัพของเขาตั้งอยู่ห่างจากเมืองไม่กี่หลี่ มีทหารตั้งค่ายรักษาการอยู่ 3 หมื่นนาย ตัวเขาเอ






ความคิดเห็น