ลวงรักวันไนท์สแตนด์

ลวงรักวันไนท์สแตนด์

last update最終更新日 : 2025-06-13
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
47チャプター
3.3Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

อีโรติก

อ่านฟิน

Badboy

ปากร้าย

วันไนท์สแตนด์

วัยรุ่น

ความเมาในคืนนั้นคือจุดเปลี่ยนชีวิต เพราะเธอดันพลาดท่าไปมีอะไรกับหนุ่มฮ็อตประจำมหาลัย

もっと見る

第1話

ตอนที่1-วันไนท์สเเตนด์

Today marked our wedding anniversary and my husband's birthday—our special tenth year together. I had a big surprise planned for Luke. While he slept, I snuck out of bed, grabbed the party popper, and let it burst. He blinked open his eyes.

"Happy Birthday and Happy Anniversary!" I giggled, holding out the cake. He responded with a sour expression.

"Make a wish…" I urged, trying to smile. But as he rose from bed, he shoved me, causing the cake to splatter on the floor.

"I wish you'd leave my life," he grumbled before storming out.

Did he really have to say that today?

Sadly, I was used to it—a marriage without love. I married Luke in my final year of high school. He was my best friend's brother, the handsome college guy every high schooler drooled over. I never thought he'd be mine. Fate, however, had other plans. One thing led to another, and I ended up pregnant after an accidental encounter.

My life changed drastically. Bullied relentlessly, I almost dropped out of school. My best friend turned against me. I became the outcast of my family. My father disowned me, my mother ignored me, and my sister, Nelly, became my enemy when I found out she was Luke's girlfriend, She broke up with him and decided to stand with me after we got married,We became best friends and I shared the pains of my marriage with her .

Luke's family eventually took me in and arranged a secret wedding. They planned to take my child once she was born, but Luke's grandfather pressured him to keep the marriage to maintain the family business.

Ten years of enduring this marriage from hell. We lived in the family home, where everyone contributed to my misery. My ex-best friend tortured me until she left after getting married. Luke's mother, Madame Claire, was a nightmare. She made me the family maid, and Luke did nothing about it. Yet, despite it all, I still loved him, desperately wanting to please him, but everything I did only fueled his hatred.

"Luke… Happy Birthday, darling," Madame Claire interrupted. I quickly grabbed the broom to clean up the mess, her disapproval evident.

"Thanks, Mother," Luke said, kissing her cheek.

"What's she doing?" Madame Claire frowned at me.

"Mom… don't mind her. How's the celebration going?" Luke deflected

"Why are you here? Why aren't you in your room?" His mom scolded, making it sound like I had a real room. I was stuck in the basement behind my daughter's room, unable to see her when I wanted.

"Why are you in my son's room? Are you deaf?" She yelled.

"I wanted to surprise him," I stuttered.

"Why?"

"It's his birthday and our anniversary…" I explained, but she burst into laughter.

"What anniversary? You trapped my son with a child and call it marriage…"

"Mother, I—"

"I'm not your mother, you wretched thing. Get out," she ordered, and I rushed to leave.

"Wait. Stay out of sight today. I don't want to see you at the party. Hide in the basement, okay?" she commanded, and I nodded.

"Yes, ma'am."

"Now, go."

As I made my way to my room, my heart felt heavy with the weight of my struggles. But amidst it all, there was my daughter, playing with her toys, a beacon of light in my world of darkness.

"Hey sweetie," I said softly, kneeling down beside her. "What are you playing with?"

Her face lit up as she looked up at me. "Mommy, I'm playing with my dolls. Do you want to join?"

Her innocence warmed my heart, and I couldn't resist the invitation. "Of course, darling," I replied, suppressing the ache in my chest. "Let's play together."

We spent some time lost in our make-believe world, the cares of the outside world momentarily forgotten. But as I glanced at the clock, reality came crashing back. Luke would be request for breakfast soon, and I had duties to attend to.

"Mommy, why do you look sad?" my daughter asked, her brow furrowing in concern.

I forced a smile, not wanting to burden her with my troubles. "Oh, it's nothing, sweetheart. Mommy's just a little tired, that's all."

But even as I spoke the words, I felt a lump forming in my throat, threatening to unleash the flood of emotions I had been holding back. Before I could stop them, tears welled up in my eyes.

My daughter's expression softened, her eyes widening with concern. "Mommy, why are you crying?"

I quickly wiped away the tears, not wanting to upset her further. "It's okay, honey. Mommy's just feeling a little emotional today."

Just then, Luke barged into the room, his usual brusque manner sending a shiver down my spine. "Where's my breakfast?" he demanded, his tone impatient.

I rose to my feet, trying to compose myself. "I'll go make it right away, Luke," I said, my voice trembling slightly.

But before I could leave, Luke's words stopped me in my tracks. "And don't forget what my mother told you earlier. Stay out of sight today. I don't want to see you anywhere near the party."

Confusion clouded my mind as I struggled to make sense of his command. "But why, Luke? What have I done?"

He rounded on me, his eyes blazing with anger. "Just do as you're told, okay? I don't have time to argue with you."

My heart sank as I realized there would be no reasoning with him. Turning away, I made my way out of the room, my daughter's innocent question caught my ears.

" Dad ,Why is mummy always sad?" Nelly asked and Luke knelt in front of her.

" Mummy isn't always sad, She just wants pity" Luke replied.

How could he say that to our daughter.

" Mom…Is that true?" She asked but I couldn't say anything,I felt a lump of tears in my throat and my tears started to roll down freely.

Luke moved closer and dragged me to a corner.

" Get a grip of yourself" Luke whispered to me and I pushed his hands away.

" Luke…Will you ever love me?" I asked,I didn't know why but I was desperate to make my self feel better but unknown to me,I was about hurting myself.

" I will never love you"

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
47 チャプター
ตอนที่1-วันไนท์สเเตนด์
ณ ผับxxx"เเกยังไหวใช่ไหมยัยบลู~" เสียงของน้ำเพื่อนสนิทอันเป็นที่รักของเธอดังขึ้น"หวาย~" บลูลากเสียงยาว ปากบอกว่าไหวเเต่เปลือกตาของเธอตอนนี้เเทบจะปิดเเล้ว"อึก พวกเเกดื่มกันไปก่อนน้า ฉันปวดฉี่ไม่หวายเเล้ว" บลูค่อยๆพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นเดินพร้อมกับร่างกายที่เซไปเซมา"ฉันไปส่งไหมยัยบลู!" ริทพูดขึ้นอีกเสียง เพราะดูจากท่าทางคนเป็นเพื่อนไม่น่าไหวเเล้ว เเถมนี่ยังเป็นครั้งเเรกที่พามาเที่ยวผับอีก"ฉันหวายน่า~ กินๆไปเลย เดี๋ยวฉันมา""เออ ดีๆนะเเกน่ะ""โอเคร~" บลูค่อยๆพยุงตัวเองมาเข้าห้องน้ำพร้อมกับปรือตามองทาง ทำไมพื้นถึงได้หมุนไปมาอย่างกับเธอลอยได้ยังไงอย่างงั้น"ปึก!! / อ้ะ!" ด้วยความซุ่มซ่ามเธอก็ดันไปชนอกเเกร่งของใครบางคนเข้า"เป็นอะไรหรือเปล่า?" เสียงทุ้มนั้นทำหญิงสาวค่อยๆเงยหน้าขึ้นไปมองให้ชัดๆ"พระเจ้า!" ชายหนุ่มตกใจเล็กน้อยทันทีที่คนตัวเล็กอุทาน"......" บลูมองชายตรงหน้าตาไม่กระพริบ คนบ้าอะไรหล่อวัวตายควายล้มขนาดนี้! ทุกอย่างบนใบหน้าเขามันคือสเปคของเธอชัดๆ"ฉันขอโทษค่ะ! ฉันไม่ได้ตั้งใจชนคุณ!"".....""อย่าโกรธฉันเลยน้าฉันขอโทษ~" มือเรียวเล็กพนมมือขอโทษชายเเปลกหน้าอย่างเลิ่กลั่ก ไม่เดาก็
続きを読む
ตอนที่2-ของหาย
เช้าวันต่อมา"เฮือก!" หญิงสาวสะดุ้งตื่นขึ้นด้วยความตกใจ นี่มันไม่ใช่ห้องของเธอ"มันไม่จริงใช่ไหม..." บลูเลื่อนสายตาลงต่ำมองสภาพเปลือยเปล่าของตัวเอง"บ้าจริง!" เธออุทานออกมาอย่างเสียใจ เธอดันพลาดไปมีอะไรกับชายเเปลกหน้าได้ยังไงกัน...ความบริสุทธิ์ที่เธอรักษามาถูกพรากไปโดยชายเเปลกหน้าที่ไหนก็ไม่รู้ เธอไม่รู้เเม้เเต่ชื่อ ที่อยู่ ไม่รู้ทุกเรื่องที่เกี่ยวกับเขาเลยบลูรีบตั้งสติให้ดีก่อนจะเข้าห้องน้ำไปชำระล้างร่างกายให้สะอาด เเต่ที่เเย่ไปกว่านั้นคือ"รอยอะไรกัน!" บลูถูรอยเเดงบนร่างกายเเละลำคอของตัวเองไปมา เเต่ก็ไร้ผลมันเช็ดเท่าไหร่ก็เช็ดไม่ออกถ้าพ่อเเม่ของเธอรู้เรื่องนี้เข้าคงต้องเสียใจเป็นอย่างมากเธอจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย...."ยัยบลูเอ้ย!" บลูเขกหัวตัวเองเบาๆณ มหาลัยxxx"เอ้ายัยบลู!" เสียงของน้ำดังมาเเต่ไกล"หวัดดียัยน้ำ" บลูทักทายพร้อมกับยกยิ้มอย่างทุกวัน เธอต้องทำตัวให้เป็นปกติที่สุด"เเกไม่สบายเหรอ?" น้ำขมวดคิ้วก่อนจะมองคนเป็นเพื่อนที่ใส่เสื้อคอเต่าคลุมอย่างมิดชิด"เออ..ใช่รู้สึกหนาวๆน่ะ" บลูเเถไปตามน้ำ อันที่จริงเธอใส่มันเพื่อปิดรอยเเดงต่างหากล่ะ"เมื่อคืนเเกเป็นอะไรหรือเปล่าบอกว่าไปเข้า
続きを読む
ตอนที่3-พบกันอีกครั้ง
วันต่อมาณ โรงอาหารมหาลัยxx"ฉันว่าเเกเตรียมตัวย้ายไปจีนเลยเหอะบลู" ริทที่กำลังกินข้าวอยู่พูดขึ้น"ปากนะไอ่ริท! ยัยบลูมันยิ่งเครียดๆอยู่" มือเรียวเล็กยื่นไปตบปากริทเบาๆ"เลิกตีกันเถอะหน่า...ริทมันก็พูดถูก" บลูเขี่ยข้าวในจานไปมาอย่างตัดพ้อ ถ้าไม่มีเเฟรชไดร์ฟ เธอก็ไม่มีงานส่ง พอไม่มีงานส่งเธอก็จะติดF พอติดF ม๊าก็จะพาเธอไปอยู่กับเจ๊ที่จีน มันคงเป็นไปตามโชคชะตาจริงๆ"อย่าพึ่งตัดพ้อน่ะ ฉันว่าเเกลองกลับไปหาดูดีๆ...เอางี้ไหม? เดี๋ยวเย็นนี้ฉันไปช่วยเเกหาด้วยเป็นไง?""อืม..ก็ดี""งั้นฉันช่วยหาอีกเเรง" ริทพูดขึ้นอีกเสียง"ขอบใจพวกเเกมากๆเลยนะ เห้อ~" บลูค่อยๆหยิบขวดน้ำขึ้นมาเปิดฝาก่อนจะยกมันดื่มอย่างไร้เรี่ยวเเรงกรี้ด~ พี่โรม! หล่อมาก!! กรี้ด!! เทพบุตรชัดๆ!!"เเค่กๆๆ!!" บลูสะดุ้งตกใจทันทีที่เสียงกรี้ดกร้าดของพวกผู้หญิงดังขึ้น จู่ๆก็กรี้ดขึ้นมาทำเธอสำลักน้ำหมด"นั่นมันพี่โรมหนิ!" น้ำชี้นิ้วไปทางชายคนหนึ่งในชุดนักศึกษา ทั้งขาว ทั้งสูง คิ้วเข้มหน้าคม นี่มันใบหน้าฟ้าประทานชัดๆ"ดะเดี๋ยวนะ!" บลูเบิกตากว้างอีกครั้งทันทีที่นึกใบหน้าของชายคนนี้ออก เขาคือผู้ชายในคืนนั้นผู้ชายที่พรากความบริสุทธิ์ของเธอไป
続きを読む
ตอนที่4-ข้อเเม้
ฝีเท้าเรียวเล็กมุ่งหน้าไปทางลานจอดรถของมหาลัยหลังเลิกเรียน ก่อนจะมุ่งหน้าไปทางรถสปอร์ตสีดำเงาคันหรูตู้ด ตู้ด ~ติ้ด!!'ฮัลโหลยัยน้ำ คือฉันอยากถามว่ารถสปอร์ตสีดำเงาที่จอดอยู่ในลานวีไอพีของมหาลัยคือรถของพี่โรมใช่ไหม?''อื้มใช่!! เเกมีอะไรหรือเปล่า?''ก็...ฉันเเค่ถามเฉยๆน่ะ''หึ เเน่ใจนะว่าเเกเเค่ถามเฉยๆ ไม่ได้จะไปขอร้องให้พี่เขาช่วยเเกอ่ะ''เปล้า...ฉันถามเฉยๆจริงๆ ไม่ได้จะไปหาหรือไปดักเจอพี่เขาสักหน่อย''จ้า...ขอให้มันจริง''เเม่เจ้า!! อุ้บส์!' บลูอุทานออกมาเสียงดังด้วยความตกใจก่อนจะรีบเม้มปากเข้าหากันในทันที'เเม่เจ้าอะไรยัยบลู มีอะไรงั้นเหรอ?''......' บลูยังคงนิ่งเงียบด้วยความอึ้ง'นี่เเกฟังฉันอยู่ป่ะเนี่ย!''เออ...ฟังๆ! เเต่ฉันต้องวางสายเเล้วยัยน้ำ''เอ้าอย่าพึ่งสิ เมื่อกี้เเกอุทานอะไร เเกเห็นอะไร?''เวรเเล้วไง!!' บลูอุทานออกมาเสียงดังอีกครั้งทันทีที่เห็นว่าผู้หญิงหุ่นอวบอึ๋มที่นั่งคร่อมตักของชายบนรถสปร์ตหันมาเห็นเธอที่กำลังยืนดูเหตุการณ์อยู่'เเค่นี้นะเเก!!''เอ้า!! ดะเดี๋ยวดิยัยบลู ยัยบลู!!'ติ้ด!!!ทันทีที่ตัดสายทิ้งบลูก็รีบสวมวิญญาณนักวิ่งสับเกียร์หมาหนีในทันที"เห้ย!! หยุดนะเว
続きを読む
ตอนที่5-คริปลับ
"ห้ะ!?" บลูขมวดคิ้วด้วยความโกรธเขาจะให้เธอคุกเข่างั้นเหรอ "คุกเข่าดิ" โรมพูดซ้ำอีกครั้งนึงด้วยน้ำเสียงสุดเย็นชา "......" "ถ้าไม่คุกเข่าฉันจะถือว่าเธอขัดคำสั่งฉันนะ" โรมยกโทรศัพท์ขึ้นมาหวังจะเผยเเพร่คริปลับนั่น "ได้ ได้! ฉันจะคุกเข่าเดี๋ยวนี้เลย อย่าพึ่งกดอะไรทั้งนั้นนะ~" บลูรีบคุกเข่าพลางกระพริบตาปริบๆ "หึ" โรมเเสยะยิ้มอย่างพอใจพร้อมกับมองบลูที่กำลังทำใบหน้าสุดเเสนจะอ้อนวอน "คลานเข้ามาหาฉัน" "......" บลูสตั้นไปเเปดวิ เเค่คุกเข่าไม่พอยังให้เธอคลานเข้าไปหาอีกมันจะไม่มากเกินไปหน่อยเหรอ "เร็วๆดิ ฉันไม่ชอบคนอ้ำอึ้ง" สุดท้ายเธอก็ไม่มีทางเลือกจำใจต้องคุกเข่าเเละคลานเข้าไปหาชายตรงหน้าอย่างช้าๆ "ดีมาก" โรมยังคงยกยิ้มอย่างสะใจ เขาไม่คิดว่าเธอจะบ้าจี้ทำตามที่เขาสั่งจริงๆ "คืนมาได้ยัง?" "เเบมือดิ" "......." บลูเงียบก่อนจะค่อยๆเเบมือข้างขวา "สองข้าง" บลูที่ได้ยินได้เเต่ข่มอารมณ์เอาไว้ เธอในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับลูกไก่ในกำมือที่เขาจะทำอะไรเมื่อไหร่กับเธอก็ได้ สุดท้ายเธอก็ได้เเฟรชไดร์ฟคืนในที่สุด ตอนที่มือนุ่มได้สัมผัสกับเเฟรชไดร์ฟมันเหมือนว่าเธอได้รับพรจากสวรรค์ เพราะเธอไม่
続きを読む
ตอนที่6-คอนโดเดียวกัน
"จะกรี้ดทำไมว้ะ!?" บลูที่เริ่มตั้งสติได้เธอก็ค่อยๆหรี่ตามองต้นเสียงอย่างช้าๆ เขาเป็นคนไม่ใช่ผี!... "พะพี่โรม!!" บลูอุทานออกมาเสียงดังเขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน "อืมใช่ฉันเอง" โรมอิงตัวเข้ากับฝาผนังเบาๆ "พี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?...อย่าบอกนะว่าพี่เเอบสะกดรอยตามฉันน่ะ!?" "คิดอะไรฟุ้งซ่าน!" พูดจบโรมก็ถือวิสาสะเดินเข้าไปภายในห้องของเธอหน้าตาเฉย "พี่เข้ามาทำไม! พี่เข้ามาเเบบนี้ไม่ได้นะ!" บลูรีบวิ่งไปขวางคนตัวสูงเอาไว้ "อย่าลืมสิเธอเป็นเบ้ของฉันอยู่นะ" "......" บลูยังคงยืนมองชายตรงหน้าด้วยความงุนงงเขาได้ที่อยู่เธอมาจากไหนกัน "ตกลงพี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?" "....." โรมยังคงยืนเงียบพร้อมกับใบหน้าไร้อารมณ์ "พี่โรมนี่พี่ได้ยินที่ฉันถามไหมเนี่ย.." "......" ความเงียบคือคำตอบของเขาสินะ หุหุ! "....เอาเถอะฉันไม่ถามก็ได้ว่าพี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง...เเต่พี่ก็ไม่มีสิทธิ์เข้ามาในห้องฉันเเบบนี้นะ" "ทำไมล่ะ?" ว่าไงนะเขาถามเธอว่าทำไมงั้นเหรอ "ก็เพราะว่านี่เป็นห้องของฉันไงล่ะ!" "ก็เพราะเป็นห้องเธอไงล่ะฉันถึงเข้ามาได้" โรมพูดก่อนจะก้มหน้าลงมาสบกับดวงตากลมโต "คืนนั้นเธอจำได้ไหมว่า
続きを読む
ตอนที่7-หลอก
"หว้า~ ในที่สุดก็ถึงวันหยุดสักทีสินะ!" บลูยกตะกร้าเสื้อผ้าของตัวเองขึ้นก่อนจะมุ่งหน้าไปทางเครื่องซักผ้านอกระเบียง "พี่โรมจะอยู่ห้องหรือเปล่านะ.." บลูเหลียวมองไปทางประตูห้องครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับมาโฟกัสที่เครื่องซักผ้าต่อ "เเล้วฉันจะคิดถึงเขาทำไมกัน?" บลูตบหัวตัวเองเบาๆเพื่อดึงสติ เธอไม่ควรจะคิดถึงเขาเเบบนี้ ลัลล้าลัลล้า~ ฟุบ! เสื้อผ้าที่ซักเเห้งเเล้วถูกตากไว้นอกระเบียงอย่างเป็นระเบียบในที่สุดเธอก็ตากผ้าเสร็จสักที "จริงสิ! ฟวับ~" บลูหยิบโทรศัพท์สีฟ้าคู่ใจขึ้นมาจากโต๊ะก่อนจะกดเข้าเเอปพลิเคชั่นที่น้ำพึ่งเเนะนำให้กับเธอ "..มันเล่นยังไงนะ" บลูเลื่อนๆปัดๆหน้าจอไปมา เเอปนี้คือเเอปหาคู่ น้ำบอกว่าเราสามารถพูดคุยกันได้นัดเจอกันได้ เเถมน้ำยังย้ำมาอีกว่ามีคนเจอรักเเท้จากเเอปนี้หลายคนเเล้ว Macth!บลูเบิกตากว้างทันทีที่มีข้อความขึ้นบนหน้าจอมีคนเเมทกับเธอเเล้ว! 'สวัสดีครับ' เเม่เจ้า!ทำไมถึงทักมาไวขนาดนี้กัน 'สวัสดีค่ะ' 'ชื่ออะไรเหรอครับ?' ตายๆถามต่ออีกเเล้ว..เธอควรตอบหรือไม่ตอบดี 'ชื่อบลูค่ะ' สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะตอบ 'รูปโปรไฟล์น่ารักจังเลยนะครับ...อยากเจอตัวจริงจัง' หา! โปรไฟล์
続きを読む
ตอนที่8-เที่ยวผับ
บรื้น~ (กรี้ดพี่โรมมาเเล้ว/หึ้ย~เท่สุดๆไปเลยอ้าก! / ยาดมด่วนค่ะแม่! ฉันจะเป็นลม/ นี่มันรถผัวฉันน่ะย่ะ!)เสียงกรี้ดกร้าดของสาวๆดังขึ้นทันทีที่รถสปอร์ตคันสีดำสุดหรูเเล่นมาจอดยังหน้าอาคารคณะเศรฐศาสตร์"...โหนั่นมันนังพรีมมี่ไม่ใช่เหรอ?""เห้ยจริงด้วย!","เห็นว่าช่วงนี้เล่นๆกันอยู่""หึ เดี๋ยวก็โดนเขี่ยทิ้งค่ะซิส..เพราะตัวจริงยืนอยู่นี่เเล้ว/ เเหวะ!" พวกสาวๆนินทาถึงพรีมมี่ที่พึ่งเดินลงมาจากรถ ความสะบัดผมให้สไหวไปมาอย่างนั้นทำเอาสาวๆหลายคนหมั่นไส้ในความมั่นหน้ามั่นโหนกของนาง"ไม่ไปเรียนเหรอ?" โรมหันไปถามพรีมมี่ขณะที่สายตายังคงมองทางเดินอยู่"เรียนสิคะ..เเต่พรีมมี่อยากเดินไปส่งพี่ถึงห้องเลย""ไม่ต้อง""....." มือเรียวเล็กที่เกาะเเขนหนาเอาไว้เเน่นตอนนี้ค่อยๆคลายออก"เเต่พรีมมี่อยากไปส่งพี่ถึง""บอกว่าไม่ต้องไง""พี่โรม...""เห้อ หวังว่าเธอจะไม่ลืมนะว่าระหว่างเรามันก็เเค่วันไนท์สเเตนด์ อย่ามาทำตัวผูกมัดกับฉัน" คำตอบที่ไร้เยื่อใยของชายตรงหน้าทำพรีมมี่หน้าชาจนพูดอะไรไม่ออกโรมสาวเท้าเดินจากไปโดยไม่บอกลาพรีมมี่สักคำ ซึ่งนี่เป็นเรื่องปกติสำหรับเขาไปเเล้ว"เเกถ่ายไว้เเล้วใช่ไหมช็อตเมื่อกี้น่ะฮ่าฮ่
続きを読む
ตอนที่9-เมา(Nc18+)
หลายชั่วโมงผ่านไป"อึก..เอาอีกพี่โรม..." มือเรียวเล็กยกเเก้วค็อกเทลขึ้นก่อนจะยื่นมันไปทางโรมที่นั่งมองเธออยู่อย่างนิ่งๆ"เธอเมาเเล้วนะ" โรมพูดเสียงเรียบก่อนจะดึงเเก้วค็อกเทลออกจากมือเรียวเล็ก"นี่พี่โรม~ ฉันยังม่ายเมา...""เธอเมา" โรมย้ำเสียงเเน่น"ก็บอกว่าม่ายเมาไงเล่า! จริงไหมคะพี่เเบล็ค~" บลูขขยับเข้าไปนั่งใกล้ๆเเบล็คก่อนจะกอดเเขนหนาเอาไว้เเน่นด้วยความเมา"ทำไมเเม่งคออ่อนจังว้ะไอ่โรม!" เเบล็คพยายามเเกะมือเรียวเล็กออกเเต่ก็ไม่เป็นผลโรมนั่งดูคนตัวเล็กที่มุดหัวไปมาบริเวณหน้าอกของเเบล็คอย่างไม่เขินอาย ทุกอย่างที่เธอทำไปมันเป็นเพราะฤทธิ์ของเเอลกอฮอล์ทั้งนั้น"ฟึบ! มานี่!" จู่ๆโรมก็ลุกขึ้นกระชากเเขนเรียวของเธออย่างเเรงด้วยความหงุดหงิดเเต่มือเรียวเล็กก็ยังคงกอดเเขนของเเบล็คเอาไว้เเน่น"ฉันบอกว่ามานี่ไง!" โรมกระชากเเขนเรียวอีกครั้งอย่างเเรง"อึกฉันเจ็บนะ~""ปล่อยมือจากไอ่เเบล็คซะ!" น้ำเสียงเเข็งกร้าวนั้นทำบลูสะดุ้งเฮือกด้วยความกลัว"ปล่อยเเล้ว...ปล่อยมือเเล้ว~" บลูพูดเหมือนคนไร้สติก่อนจะคลายมือเรียวเล็กออกอย่างช้าๆ"เธอขัดคำสั่งฉันนะ ฟึบ!" โรมรีบคว้าเเขนเรียวให้ลุกขึ้นมาด้วยความเเรง ก่อนจ
続きを読む
ตอนที่10-รูปหลุด
'เเกเห็นรูปนั้นหรือยังอ่ะ!''อ๋อผู้หญิงคนใหม่ของพี่โรมใช่ไหม''เข้าผับด้วยกันเเล้วคงไม่เหลือเเหละ''ควบสองเลยนะยะร่าน!''ฉันพนันเลยคนนี้ไม่ถึงสามวัน''ฉันพนันสองวันเลยหึ''ยัยคนนี่หรือเปล่าน่ะ / หน้าตาก็ไม่เท่าไหร่หนิเหอะ!'เสียงซุบซิบดังไปทั่วขณะที่บลูย่างเท้าเข้ามายังอาคารเรียน สายตาของคนรอบข้างเพ่งมองมาทางเธออย่างผิดปกตินี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น..."เอ้าหวัดดีริท!" บลูรีบโบกมือทักทายริทที่นั่งรออาจารย์อยู่"ยิ้มเเบบนี้ยังไม่รู้เรื่องอีกใช่ไหม?" บลูทำหน้างงๆทันทีที่ริทเอ่ยถาม"เรื่องอะไรกัน..?""เห้อ~ เอาไปดูเองเเล้วกัน" ริทยื่นโทรศัพท์มาทางบลูก่อนที่เธอจะรับมันมาเเละเลื่อนดูโพสโพสหนึ่ง"อะไรกันเนี่ย.." บลูพึมพัมออกมาด้วยความตกใจนั่นมันเป็นรูปเธอตอนอยู่กับโรมที่ผับ ทำไมเธอถึงกอดเเขนลูบอกเขาไปมาเเบบนั้นล่ะ...."ตายเเล้ว!" บลูเบิกตากว้างกว่าเดิมเป็นสองเท่าเมื่อเห็นตัวเองกำลังใช้หัวถูอกของเเบล็คไปมาอย่างไม่เขินอายเเม้เเต่นิดเดียว...เธอทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย.."สรุปมันยังไง?...ไอ่พี่โรมคนนี้น่ะเหรอที่บลูบอกว่าปฏิเสธไม่ได้น่ะ"งึกงึก~ บลูพยักหน้าเบาๆยอมรับความจริง ใครมันเป็นคนถ่ายรูปเเละวิดีโ
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status