เขาน่ะหรือคลั่งรักข้า!

                                                                                   บทนำ

            ท่ามกลางไอร้อนที่พร่ามัวบุรุษที่นั่งแช่อยู่ในน้ำร้อนเริ่มรู้สึกแปลกไป ในคราแรกเขาคิดว่าอาจจะเป็นเพราะตนแช่น้ำเป็นเวลานานเกินไป จึงเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดร่างกายร้อนวูบวาบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ยิ่งพยายามคงไว้ซึ่งสติเท่าใดมันยิ่งรางเลือนเท่านั้น

            แกร๊ก! เสียงประตูห้องเปิดออกก่อนจะที่ได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้น เนื่องจากระวังตัวอยู่แล้วเขาจึงรีบออกจากถังอาบน้ำก่อนจะรีบคว้าอาภรณ์ตัวในมาคลุมไว้

            “อื้อ!” เสียงร้องของสตรีดังขึ้นก่อนจะได้ยินเสียงคนดิ้นพล่านบนเตียงไปมา

            “นั่นใคร?” เขาตะโกนถามเสียงดังพลางกัดฟันข่มความรู้สึกแปลกประหลาดของตน

            “อึก! กรอด...” เสียงที่ดังมายังคงมีเพียงเสียงดิ้นและเสียงคล้ายกำลังอดกลั้นบางสิ่งบางอย่าง

            โหวซื่อจื่อที่สวมใส่อาภรณ์ตัวนอกเรียบร้อยแล้วเดินออกมาหลังฉากกั้นด้วยท่าทางระแวดระวัง

            “ช่วย...ข้า” สตรีที่นอนดิ้นกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงส่งเสียงบอกด้วยท่าทีอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ

            “เจ้าเป็นใคร” เขาเอ่ยถามเสียงแหบพร่า กลิ่นหอมฉุนจากกายของสตรีตรงหน้าทำให้ร่างกายของเขายิ่งรู้สึกร้อนรุ่ม แต่ก็ยังรั้งฝีเท้าไม่ให้เดินเข้าไปใกล้อีกฝ่ายจนเกินงาม

            ‘นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมฉันถึงได้รู้สึกทรมานอย่างนี้’ สตรีที่นอนอยู่บนเตียงดวงตาเบิกโพลงก่อนจะดีดตัวลุกนั่งอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าตรงหน้ามีผู้ชาย เธอจึงรีบโผเข้าหาอย่างไม่อาจห้ามปรามตนเองได้

            เมื่อได้สัมผัสสตรีแทนที่หลวนจิ้นฝานจะผลักออกแต่เขากลับยินดีตอบรับสัมผัสนั้นสติเลือนหายพร้อมกับยาบางอย่างที่ออกฤทธิ์เต็มที่ ร่างสูงตอบรับสัมผัสของสตรีที่เขาไม่คิดจะสนใจหน้าตาของนาง

            “อ๊า! ดีมาก” เธอสาบานได้มันเป็นสิ่งที่ส่งเสียงออกไปอย่างไม่อาจควบคุมตัวเองได้ แม้จะยังไม่เข้าใจเรื่องราวที่เกิดขึ้นแต่ทว่าความทรมานที่เกิดขึ้นในร่างกายทำให้เธอเลือกที่จะใช้สัญชาตญาณแทนการคิดไตร่ตรองอย่างมีสติ

            อาภรณ์ถูกปลดเปลื้องไปอย่างรวดเร็วก่อนที่ผู้ตรวจการหลวนผู้มีท่าทางเย็นชาจะบุกรุกสตรีตรงหน้าด้วยสัมผัสหยาบโลนไร้ซึ่งความอ่อนโยน ทุกอย่างเป็นเพียงการปลดปล่อยหวังให้หลุดพ้นจากความทรมาน เขาจับขาของนางแยกออกก่อนจะกดแท่งหยกลงตรงกลางจุดอ่อนไหว มือใหญ่กดคลึงอยู่บริเวณนั้นครู่หนึ่งก่อนจะดันส่วนแข็งขึงเข้าไปในส่วนลึกสุดอย่างไร้ปรานี

            “เจ็บ มันเจ็บปล่อยเดี๋ยวนี้นะ” แม้จะทรมานจะร่างแทบแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ แต่การถูกล่วงล้ำในจุดสำคัญก็ทำให้เธอเจ็บจนน้ำตาแทบไหล ริมฝีปากน้อย ๆ เอ่ยปากไล่สวนทางกับร่างกายที่พยายามบดเบียดเข้าหาร่างกายกำยำ

            “อ๊า!” โหวซื่อจื่อครวญครางออกมาอย่างสุขสมก่อนจะขยับกายอย่างไร้ความปรานี เขามุ่งมั่นที่จะปลดปล่อยเพื่อคลายความทรมานในร่างกายโดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกเช่นไร

            แต่ด้วยฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดรุนแรงที่สตรีผู้นั้นได้รับ แม้จะปวดหนึบตรงจุดอ่อนไหวเพียงใด แต่ความทรมานต้องการปลดปล่อยนั้นมากล้นกว่า นางจึงตอบสนองเขาทุกอย่างหวังให้ทุกอย่างมันดีขึ้น

            มือใหญ่กอบกุมอกอวบอิ่มแล้วบีบเคล้นคล้ายกับพยายามระบายความกำหนัดของตนก่อนจะก้มลงใช้ลิ้นโลมเลียยอดอกของสตรีที่เด้งไปมายามถูกเขากระแทกกระทั้น ทำให้เรือนร่างเย้ายวนแอ่นรับความเสียวซ่านนั้นอย่างลืมตัว

            “อ๊า! มันดีมาก แบบนี้แหละดี” สตรีที่ไร้ประสบการณ์ส่งเสียงครวญครางอย่างถูกใจเนื่องจากมันทำให้นางหลงลืมความเจ็บปวดตรงจุดอ่อนไหวแปรเปลี่ยนเป็นมีความสุขไปกับมัน

            แม้จะเคยเห็นผ่านสื่อโซเชียลหรืออ่านฉากเหล่านี้ในนิยายมากมาย แต่ทว่าในความเป็นจริงเธอก็ไม่เคยทำเรื่องเช่นนี้

            “อ๊า!” ยิ่งได้ยินคำชมเชยจากสตรี หลวนจิ้นฝานยิ่งรู้สึกฮึกเหิม ก่อนจะรีบเร่งจังหวะเพื่อปลดปล่อยหยาดน้ำสีขาวขุ่นในส่วนลึกหวังลดความร้อนรุ่มในร่างกาย

            “ข้า...ข้า อ๊า!” เรือนร่างเย้ายวนของสตรีเพศเกร็งก่อนจะกระตุกพร้อมกับเขาที่ปลดปล่อยหยาดน้ำสีข่าวขุ่นในส่วนลึก

            เขานิ่งค้างในท่าที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงกลางหว่างขาของนางเช่นนั้นอยู่ชั่วครู่แม้ฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัดจะลดลงแล้ว แต่มือเนียนที่ยังคงลูบไล้ไปมาบริเวณต้นขาขึ้นไปยังบริเวณท้องของเขาทำให้ความปรารถนาก่อเกิดขึ้นไม่จางหาย

            นัยน์ตาคมจับจ้องดวงหน้าของสตรีที่ผัดแป้งเติมชาดจนหนาเตอะก่อนจะขยับกายกระแทกกระทั้นแท่งหยกเข้าในส่วนลึกอีกครั้งตามสัญชาตญาณและความปรารถนาที่ต้องการปลดปล่อยจากเบื้องลึกในจิตใจ

            เขาจับสตรีผู้นี้พลิกซ้ายพลิกขวาจนอีกฝ่ายแน่นิ่งไปถึงจะยอมผละออกห่างแล้วล้มตัวลงนอนด้านข้าง เมื่อฤทธิ์ยาในร่างกายหมดไปแล้วความอ่อนเพลียจากการปลดปล่อยก็เข้าจู่โจม เขาจึงล้มตัวลงนอนเคียงข้างสตรีผู้นั้นแล้วเข้าสู่ห้วงนิทราไปในทันที

            ในห้วงความฝันของหลิวอี้หราน ไม่ว่าเธอจะวิ่งไปทางใดก็มืดไปหมด ในขณะที่เธอกำลังหมดหวังอยู่นั้นสายตาของเธอก็เห็นเหอซือซือเพื่อนรักเพียงคนเดียวที่ตายในเหตุการณ์เครื่องบินตกเมื่อหลายเดือนก่อน มายืนยิ้มให้ก่อนจะส่งเสียงเรียกให้เธอเดินเข้าไปหา

            ด้วยความคิดถึงเธอจึงเดินเข้าไปหาเพื่อนอย่างไม่ลังเลแต่เหมือนยิ่งเดินไปอีกฝ่ายก็ยิ่งห่างออกไปเรื่อย ๆ ก่อนที่แสงสว่างจ้าจะทำให้เธอหลับตาลงตามสัญชาตญาณ

            “คุณหมอ หัวใจคนไข้หยุดเต้นอีกแล้วค่ะ” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นทำให้เธอรีบลืมตาขึ้น จึงได้เห็นว่าตอนนี้เธอกำลังยืนอยู่ในห้องสีขาวโพลน รอบกายมีเครื่องมือช่วยชีวิตมากมาย สายตาของเธอสะดุดเข้ากับผู้หญิงที่หน้าเหมือนตัวเองกำลังนอนใส่เครื่องช่วยหายใจอยู่บนเตียง

            ติ๊ด...เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังลากยาวบ่งบอกว่าไม่พบสัญญาณชีพหรือหัวใจหยุดเต้นไปแล้ว

            “เวลาเสียชีวิต...” คุณหมอแจ้งเวลาตายของผู้หญิงบนเตียง

            พรึ่บ! ภาพทั้งหมดตัดไปแปรเปลี่ยนเป็นภาพในงานไว้อาลัยที่ครอบครัวจัดให้ เสียงร้องไห้ของพ่อแม่และน้องสาวทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวด

            “หนูขอโทษ” เธอเอ่ยพร้อมกับจะยกมือเช็ดน้ำตาที่ไหลรินออกมาจากดวงตาของแม่ ท่าทางร้องไห้แทบขาดใจของมารดาทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดและเสียใจแต่ทว่ากลับไม่มีน้ำตาไหลออกมา

            พรึ่บ! ภาพทั้งหมดหายไปก่อนจะกลับมาอยู่ในที่แห่งเดิมที่รอบตัวมืดมิด

            “คุณเป็นใคร” หลิวอี้หรานเอ่ยถามผู้หญิงในชุดฮั่นฝูสีแดงเพลิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า

            “อีกไม่นานเจ้าก็คือข้า ที่ผ่านมาข้าทำเรื่องชั่วช้าและโง่เขลาไปมาก หวังเพียงเจ้าจะใช้ชีวิตที่เหลือแทนข้าให้ดี”

            ‘ชุดฮั่นฝู ภาษาโบราณ’ เธอคงไม่ได้ทะลุมิติเข้าไปอยู่ในนิยายหรือย้อนไปในยุคโบราณหรอกมั้ง

            “แต่หากเจ้าใช้ชีวิตไม่ดีก็ไม่เกี่ยวกับข้าแล้ว เพราะอย่างไรเจ้าก็ไม่มีที่ไป หากตายอีกครั้งก็อาจจะไม่มีวันได้ผุดได้เกิดอีก” ที่นางเอ่ยวาจาร้ายกาจและโกหกออกไป เพราะอยากให้คนผู้นี้เปลี่ยนแปลงทุกอย่าง ให้ชื่อเสียงที่เหลือของนางยังคงมีความดีงามอยู่บ้าง

            “คุณหมายความว่าฉันจะต้องไปเป็นคุณโดยไม่มีทางเลือก และหากคิดจะตายอีกก็จะไม่ได้เกิดอีก”

            “ข้าต้องไปแล้ว” ร่างสตรีตรงหน้าไม่ตอบคำถามของเธอพร้อมกับเริ่มเลือนราง

            “นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย”

            “ไม่ใช่ว่าเจ้าอยากทะลุมิติมาอยู่ในนิยาย ไม่ก็ไปเข้าร่างผู้อื่นแล้วใช้ชีวิตให้ดีหรือ ข้าทำให้เจ้าสมปรารถนาแล้วจงขอบคุณข้าเสีย”

            “หา! บ้าไปแล้ว”

            “แต่เจ้าจะไม่เหงาไปหรอก สหายที่เจ้าคะนึงหาอยู่ที่นั่นรอเจ้านานแล้ว” สิ้นเสียงร่างของสตรีในชุดฮั่นฝูสีแดงเพลิงก็สลายหายไปหมดพร้อมกับภาพทั้งหมดที่มืดสนิท

            “เสี้ยนจู่ ท่านตื่นเถิดขอรับ” เสียงของผู้ชายเสียงแหลมดังขึ้นพร้อมแรงเขย่า

            เฮือก! เธอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะลุกพรวดขึ้นนั่งพร้อมกับความทรงจำทั้งหลายของร่างนี้หลั่งไหลเข้ามาในหัวรวมถึงเรื่องวาบหวามที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ด้วย

            ‘ฉิบหายแล้ว นี่ฉันทะลุมิติมาเป็นผู้หญิงร้ายกาจและมีพ่อชั่วช้า’ หลิวอี้หรานที่บัดนี้อยู่ในร่างของเสี้ยนจู่เหลียงจิ่วเม่ย บุตรสาวเหลียงอ๋องที่เป็นภัยต่อบังลังก์มังกรจึงถูกสั่งห้ามเข้าเมืองหลวงชั่วชีวิต

            “เสี้ยนจู่ ท่านรีบสวมใส่อาภรณ์ให้เรียบร้อย ข้าน้อยจะพาท่านไปพบกับฮ่องเต้และฮองเฮา” บุรุษในชุดโบราณกล่าว จากเสียงที่เล็กแหลม นางคิดว่าคนผู้นี้น่าจะเป็นขันที

            “ได้ ๆ” นางตอบรับอย่างงุนงง ก่อนจะใช้ผ้าห่มห่อตัวแล้วเดินลงจากเตียงเข้าไปหลังฉากกั้น

            ‘ปวดไปทั่วทั้งตัวเช่นนี้ เรื่องที่เกิดขึ้นคงเป็นเรื่องจริง’ ชีวิตช่างโชคร้ายจะทะลุมิติมาทั้งทีก็ดันมาตอนที่เจ้าของร่างอยู่บนเตียงกับผู้ชาย หรือเพราะความดุดันของคนผู้นั้นเลยทำให้ผู้หญิงคนนี้มีความสุขจนขาดใจตาย

            แต่...ความสุขกับผีอะไรกัน เอาแต่กระแทกกระทั้นไม่อ่อนโยนนุ่มนวลเลย คิดแต่จะมีความสุขอยู่ฝ่ายเดียว หากไม่เพราะเธอพยายามแอ่นหน้าอกล่อหูล่อตา เขามีหรือจะหยอกเย้าสร้างอารมณ์ร่วมให้เธอ

            ไม่คิดเลยว่าการทะลุมิติที่เคยพร่ำบ่นว่าอยากลองจะกลายเป็นเช่นนี้ นี่มันเรื่องสยองขวัญชัด ๆ