登入หลิวหลิว หญิงสาวที่เกิดเป็นลูกสาวคนเดียวมาตลอด จู่ ๆ เธอถูกมิติดูดเข้าไปอยู่ในซีรีย์ที่กำลังดูอยู่ ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายให้เธอเข้ามาอยู่ในร่างของไป๋ชิงฮวา พี่สาวคนโตที่มีน้องฝาแฝดหญิงและชาย ครอบครัวของเธอเมื่อก่อนรุ่งเรืองแต่แล้วจู่ ๆ ก็เกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นเมื่อพ่อกับแม่ของเธอต้องมาจากไป ทำให้ผู้เป็นป้าเข้ามาครอบครองทุกอย่างและจัดการสมบัติของตระกูลเธอ เพียงเพราะตอนนั้นไป๋ชิงฮวามีอายุแค่16 ปี ทำให้ผู้เป็นป้าเข้ามาอยู่ในบ้านและทำตัวเป็นเจ้าของทุกอย่าง ใช้งานเธอและน้อง ๆ เหมือนเป็นคนใช้ของบ้านหลังนี้ แถมยังมีต้าหลงกับเหมยอิ๋งลูกชายและลูกสาวของคุณป้าเข้ามาอยู่ด้วย ทั้งรังแกและรังเกียจ 3 คนพี่น้องเหมือนไม่ใช่ญาติของตัวเอง ตอนนี้สวรรค์เมตตาแล้วที่ให้หลิวหลิวเข้ามาอยู่ในร่างนี้ เธอจะไม่ยอมทนในเมื่ออยากได้สมบัติของเธอก็เอาไปเลย เพราะตอนนี้เธอถูกขับไล่ออกจากบ้านของตัวเอง แต่ทว่าหลิวหลิวคนนี้ไม่ได้เกรงกลัวความลำบากเธอทะลุมิติมาพร้อมมิติห้างติดตัวเธอจะหาทางเลี้ยงดูน้องทั้งสองไม่ให้อดยากอีกต่อไป
查看更多The Manila Hotel
“Sir, nandito na po ang takeout niyo.”
Kumatok si Mark sa p***o ng hotel room suot ang kaniyang takeout uniform.
“Sandali! Nandiyan na.”
Nang bumukas ang p***o ng kwarto, bumungad kay Mark ang isang lalaki at isang babae, dahilan para matulala siya sa kinatatayuan niya.
Hindi kilala ni Mark ang lalaking nagbukas ng p***o.
Pero sa likod ng lalaki, ang magandang babaeng nakasuot ng bathrobe ay walang iba kundi ang asawa niyang si Jade!
BLAG!
Agad na nahulog sa lupa ang takeout na hawak ni Mark mula sa kaniyang mga kamay.
Parang kanina lang, curious pa siya kung sino ang nagpa-deliver nito.
Isang five-star hotel naman kasi ang The Manila Hotel, at ang mga taong nagche-check-in dito ay hindi naman nagpapa-takeout.
Kung magpa-deliver man sila, hanggang sa lobby lang sila papayagan ng hotel.
Pero ang lalaking ito ay nakahanap ng paraan para maipa-deliver kay Mark ang pagkain nang deretso na mismo sa kwarto.
Pero sino ba naman ang mag-aakala na makikita pala ni Mark ang sarili niyang asawa habang nagde-deliver!
Nang makita ng lalaki na natapon sa sahig ang pagkain, nag-init agad ang ulo nito.
Magmumura na sana siya kay Mark nang biglang sumigaw si Jade mula sa loob ng kwarto. Halata sa tono ng boses niya ang gulat.
“Honey! Anong… anong ginagawa mo rito?”
Nagulat ang lalaki at pinagmasdan si Mark mula ulo hanggang paa.
Katamtaman ang tangkad ni Mark at may itsura ito. Nakasuot din siya ng berdeng Grab Food na uniporme.
Tumawa ang lalaki at sinabi, “Jade, rider pala ng Grab ang asawa mo. Ang alam ko room service ang tinawagan ko, hindi takeout.”
Kahit na nahuli na sila ng asawa ni Jade, hindi man lang nataranta ang lalaki.
Dahil alam niyang si Mark ang magde-deliver mismo sa kanila sa hotel.
Sa pamilya nila, wala silang pakialam sa estado ng isang tao!
Nagdilim ang paningin ni Mark dahil sa nasaksihan.
“Jade, tatlong taon na akong nakatira sa pamilya niyo nang makasal tayo. Pinaghahanda ko kayo ng pagkain tatlong beses sa isang araw, ako ang nagliligpit ng dumi ng aso, at nagpapakain sa pusa kahit na pagod ako pagkauwi sa trabaho. Dahil alam kong worth it lahat ng ‘yon!”
“Sa nakalipas na tatlong taon, hindi mo man lang hinayaan na humawak ang mga kamay mo sa ‘kin! Akala ko talaga may prinsipyo kang babae, pero ngayon... bakit mo ginawa 'to?!”
Kung kanina lang ay medyo natakot pa si Jade sa biglang pagdating nito, ngayon ay para bang ito pa ang nagmamataas ngayon.
Lumapit siya sa p***o at sinabi nang taas-noo, “Ano kamo? Mark, mag-ingat ka sa pananalita mo. Sinasabi ko sa'yo, hindi mo magugustuhan ang pwede kong gawin.”
Tinuro ni Jade ang kaniyang kasama. “Kilala mo ba kung sino siya? Isa siyang CEO ng isang investment company. Galing siya sa isang kilalang pamilya, at anak ng mga Barnuevos. Si Jasper Barnuevo!”
“Pumunta rito si Mr. Barnuevo para makipag-usap sa akin tungkol sa negosyo. Kung ayaw mong maniwala, pwede kong ipakita sa'yo ang kontrata. Pero maiintindihan mo ba 'yon?”
Isang delivery rider si Mark. Sa mga mata ni Jade, wala itong alam o kakayahan na maintindihan kung ano ang mayroon sa pagpapatakbo ng isang negosyo.
Napangiti si Jasper at hindi na nagpaliwanag. Tiningnan niya ang takeout na natapon sa sahig at sinabi, “Bro, nahulog mo 'yong chicken pastel ko kaya dapat lang na i-complain kita. Pero dahil asawa ka naman ni Jade, paano kung mag-sorry ka na lang nang bukal sa puso mo para bigyan kita ng 5-star review?”
Ngumisi nang may pagmamayabang si Jasper na para bang siya pa ang biktima.
Siya pa talaga ang may ganang umakto nang ganito imbis na magpaliwanag at humingi ng paumanhin kay Mark.
Akala ni Mark ay pipigilan ito ni Jade bagkus ay sinabi, “Humingi ka ng tawad kay Jasper. Hindi siya ‘yong tao na pwede mong pagsalitaan ng kung ano-ano.”
Galit na galit si Mark. Talagang nagtutulungan pa silang dalawa para lokohin ito!
Nahuli ko na nga kayo, at hindi kayo nag-sorry sa akin, tapos ako pa ang pinapahingi niyo ng tawad?! Walang katarungan ang mundong ‘to!
Tinikom ni Mark ang kaniyang kanang kamao. Gusto niyang turuan ng leksyon ang hayop na ‘to!
Pero unang hakbang pa lang ni Mark palapit dito ay napaatras agad si Jasper ng tatlong hakbang dahil sa takot.
Humarang si Jade sa harap niya at sumigaw, “Mark! Tingnan mo nga ang sarili mo. Sobrang hirap mo na nga at amoy-pawis pa. Hindi mo deserve ang tumapak sa isang 5-star hotel. Lumabas ka rito! Kung hindi, tatawag ako ng security!”
Tinitigan ni Mark si Jade at dahan-dahang ibinaba ang kaniyang kamao. “Jade, umaasa ako na balang araw hindi mo ‘to pagsisisihan!”
Pagkasabi niyon, tumalikod na si Mark at umalis.
Tinitigan ni Jade ang likod ni Mark at malakas na sumigaw, “Ang pinakamalaking pagsisisi ko ay ang magkaroon ng walang kwentang asawa na tulad mo!”
Ang magandang boses ni Jade na parang huni ng ibon ay unti-unting nawala sa hallway ng hotel, pero sa puso ni Mark, lalo lang itong bumigat.
Paglabas pa lang niya ng hotel at pagkasakay sa motor na binigay ng kaniyang food delivery company, biglang tumunog ang telepono ni Mark.
“Hello, Grab Food delivery po.” Sumagot si Mark sa isang propesyonal na paraan.
Isang matandang boses ang nagsalita sa kabilang linya, “Third Young Master, ang tatlong taon mong pagsubok bilang live-in son-in-law sa pamilya Gutierrez ay opisyal nang nagtatapos ngayong araw.”
“Ang susunod mo namang training ay sa larangan ng negosyo. Binili na ng Don ang Roxas Group at inayos na ang lahat para ikaw ang maging chairman nito.”
“Okay, naintindihan ko,” kalmadong sagot ni Mark.
Kung ibang delivery rider siguro ang nakatanggap ng balitang ito at naging chairman bigla, siguradong magwawala na iyon sa tuwa.
Pero nanatiling napakakalmado ni Mark.
Nagpatuloy ang matanda sa kabilang linya, “Gusto rin malaman ng Don kung kumusta ang pagsasama niyo ng isa sa mga apo ng Gutierrez. Gusto mo na ba siyang opisyal na isama sa pamilya para maging isa sa mga tagapagmana ng mga Ayala?”
Napatawa nang may pang-aasar si Mark. “Pamanahan si Jade sa isang trilyong piso na ari-arian ng pamilya Ayala? No way! Hindi siya deserving para dito.”
Pagkasabi niyon, ibinaba na ni Mark ang telepono, pinitik ang accelerator gamit ang kaniyang kanang kamay, nagpatakbo nang mabilis, at dumaan sa mga kalsadang punong-puno ng mga bumabiyaheng kotse.
บทที่ 35 ซีรี่ย์จบอย่างบริบูรณ์2 เดือนต่อมาหลิวหลิวได้แต่งงานกับซุนเย่ร้านของเธอถูกย้ายเข้าไปอยู่ในโรงแรมตามที่แม่ของซุนพูดเอาไว้ ตอนนี้ทุกอย่างลงตัวอย่างไม่คาดคิดมาก่อน เธอพาน้อง ๆ ย้ายกลับไปอยู่บ้านหลังเดิมที่เป็นสมบัติของสกุลไป๋ เธอได้ดีไม่ลืมคนที่เคยช่วยเหลืออย่างป้ามิ่งจู เธอเปิดมิตินำของใช้มากมายและช่วยกันตกแต่งร้านใหม่ให้แก่ป้ามิ่งจูเป็นการตอบแทนส่วนเหมยอิ๋งตอนนี้เธอได้หางานทำเป็นสาวโรงงานเย็บผ้าจากคนที่ไม่เคยทำงานชีวิตสุขสบายแต่เมื่อไม่มีใครให้พึ่งพาเธอจำเป็นต้องหาเงินใช้เอง ตอนนี้เธอเริ่มคิดได้ว่าสิ่งที่ผ่านมาเธอกับครอบครัวทำผิดกับชิงฮวามากแค่ไหน แต่ก็ไม่กล้าโผล่หน้ามาขอโทษเธอด้วยซ้ำ เพราะเธออายจนไม่กล้าที่จะมาพบเจอลมหนาวเริ่มพัดมากระทบกายหลิวหลิวยืนมองออกไปนอกหน้าต่างในใจคิดถึงชีวิตที่ผ่านมา จู่ ๆ ก็ถูกสองแขนโอบกอดมาจากด้านหลัง“ยืนคิดอะไรอยู่เหรอ?”“แค่คิดว่านี่ใช่ความจริงหรือความฝันนะคะ”"ทำไมคิดแบบนั้นล่ะครับ”“ใครจะคิดล่ะคะว่าวันหนึ่งฉันที่เคยถูกขับไล่ออกจากบ้านหลังนี้จะได้กลับเข้ามาอยู่ที่นี่ และใครจะไปคิดว่าฉันจะได้แต่งงานกับคนที่ร่ำรวยเช่นคุณมันเหมือนความฝันเลยละค
บทที่ 34 แต่งงานกับผมนะหลิวหลิวเปิดดูเห็นโฉนดที่ดินของสกุลไป๋เธอทั้งดีใจและซาบซึ้งหัวใจเหลือเกินไม่คิดว่าคนคนหนึ่งจะทำเพื่อเธอได้ขนาดนี้ ตอนนี้เธอไม่อยากจะปิดกั้นความรู้สึกแล้วรีบเอ่ยถามจื่อห้าวอย่างเร่งรีบ"ตอนนี้ซุนเย่อยู่ไหน พาฉันไปหาเขาได้มั้ย""ตอนนี้ซุนเย่อยู่โรงแรมเราไปพร้อมกันเถอะนะ" แม่ของซุนเย่ดีใจที่เธอยอมเชื่อและจะไปพบกับลูกชายของเธอ ทั้งสามนั่งรถยนต์ไปที่โรงแรมทันที ใจของหลิวหลิวร้อนรุ่มไปหมดทำไมเขาต้องยอมเจ็บตัวเพื่อเธอขนาดนี้ที่ทำเพราะอยากจะลบสิ่งที่เขาย่ำยีเธออย่างนั้นสินะ ช่างไม่ห่วงตัวเองเอาเสียเลยไม่นานรถยนต์ก็มาถึงโรงแรมจื่อห้าวนำรถไปจอดทำให้หลิวหลิวได้เดินตามหลังแม่ของซุนเย่ที่ห้องพัก เมื่อมาถึงหลิวหลิวได้ก้าวเท้าเข้ามาในห้องเห็นซุนเย่นอนอยู่บนเตียงนอนบนหัวถูกโพกด้วยผ้าสีขาวใบหน้าและร่างกายเขียวช้ำไปหมด"เขาได้รับบาดเจ็บขนาดนี้เลยเหรอคะ""ใช่แล้ว เขาเป็นคนเก็บอาการแม้จะเจ็บปวดแค่ไหนก็ไม่ยอมแสดงออกจนจัดการคนพวกนั้นเสร็จเขาได้สลบล้มลงกับพื้น จนจื่อห้าวต้องหามกลับโรงแรม ซุนเย่เป็นคนอวดดีไม่ยอมให้จื่อห้าวกับลูกน้องจัดการคนเลวพวกนั้น เขาขอลงมือจัดการเองจนเป็นอย่างที่
บทที่ 33 สะสางหลิวหลิวได้ยินเสียงเอะโวยวายเสียงดังคล้ายคนกำลังมีเรื่องกันเธอออกมาจากผ้าห่มมาชะเง้อดูอยู่หน้าต่างเห็นว่าตอนนี้ซุนเย่กำลังสู้อยู่กับกลุ่มต้าหลง เธอทั้งตกใจและตกตะลึงคน ๆ เดียวสู้กับคนนับสิบให้นอนกองกับพื้นได้ทั้ง ๆ ที่ตัวเองได้รับบาดเจ็บไม่มากแต่มองเห็นเพื่อนของต้าหลงบาดเจ็บระนาว เธอรู้แล้วว่าตอนนี้เขาปกป้องเธอมากขนาดไหนแต่เมื่อนึกย้อนในสิ่งที่เขาโกหกเธอไม่สามารถเอาความดีครั้งนี้ของเขามาลบแก้คำโกหกและเรื่องที่เขาย่ำยีเธอได้เลยรุ่งเช้าวันต่อมาต้าหลงถูกตำรวจจับเพราะเขาเล่นยาและมียาให้ครอบครอง อีกทั้งจื่อห้าวจัดฉากเรื่องที่บาดเจ็บว่าคนพวกนี้ขัดแย้งกันเรื่องผลประโยชน์ตอนนี้ตำรวจทั้งสถานีเป็นคนของซุนเย่หมดแล้วไม่ยากในการจัดการและยังนำกำลังเข้าไปตรวจค้นที่กบดานของต้าหลงพบซิ่นเจี่ยวกับเหมยอิ๋งอยู่ที่นั่น ซิ่นเจี่ยวถูกตั้งข้อหายึดของคนอื่นไปครอบครองและใช้สมบัติที่ไม่ใช่ของตัวเองจนหมด ก่อนที่จะทำสัญญาจำนำโฉนดที่ดินบ้านสกุลไป๋ เขาได้ทำหนังสือสัญญาและลงนามทำให้เธอไม่อาจจะดิ้นหนีได้ ตอนนี้เหมยอิ๋งเคว้งคว้างไปหมด ไม่ว่าพี่ชายหรือแม่ถูกทางการจับตัวไปจนหมดทุกคน"ไม่จริง เรื่องนี้ต้อ
บทที่ 32 ที่ระบายอารมณ์ช่วงเวลาประมาณ 5 ทุ่มจื่อห้าวกำลังยืนดื่มอยูกับคนอื่น ๆ เห็นคุณชายเดินมาใบหน้าเคร่งเครียดเขารีบวางแก้วไวน์ไว้ที่โต๊ะและเข้าไปถามทันที"คุณชายทำไมมีสีหน้าเช่นนั้นครับ หรือว่ายังไม่ได้ปรับความเข้าใจกับคุณชิงฮวา ""เรื่องปรับความเข้าใจนะฉันทำแล้วแต่มันเกิดเรื่องที่ไม่คาดคิดก่อนนะสิ แต่ว่าตอนนี้มีเรื่องที่จะต้องทำเร่งด่วนเอารถออกฉันจะไปโรงพยาบาล""เกิดอะไรขึ้นกับลูกหรือว่ารู้สึกไม่สบาย"แม่ของซุนเย่ที่กำลังจะเดินกลับห้องพักได้ยินเสียงลูกชายรีบเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง"คุณแม่ครับผมทำเรื่องผิดพลาดครั้งใหญ่ เอาไว้ผมกลับมาจากหาหมอจะเล่าให้ฟังนะครับ คุณแม่ขึ้นไปพักผ่อนเถอะครับกว่าจะกลับมา เอาไว้พรุ่งนี้ผมจะเล่าทุกอย่างให้คุณแม่ได้รับรู้" เธอทำได้เพียงพยักหน้ารับรู้เพราะว่าตอนนี้น้ำเสียงทั้งแววตาของซุนเย่จริงจังอย่างไม่เคยเห็นมาก่อน"อย่างนั้นลูกก็รีบไปโรงพยาบาลเถอะ"จื่อห้าวไม่รอช้ารีบทำตามที่คุณชายต้องการ ตอนนี้ทั้งสองได้ไปหาหมอโรงพยาบาบที่ใกล้ที่สุด ซุนเย่แจ้งหมอเรื่องที่เขาต้องการตรวจ แต่ทว่าตอนนี้ห้องตรวจเลือดได้ปิดการทำการ ทำได้เพียงนำเลือดของเขาเอาไว้และตรวจกว่าผล
บทที่ 21 ย้ายบ้านรุ่งเช้าวันต่อมาหวางลี่อิงเธอเดินทางมาที่มณฑลต้าวหมายหยางอย่างที่ตั้งใจ เมื่อมาถึงเธอได้เลือกที่จะพักอยู่โรงแรมและวันนี้เธอตั้งใจจะไปหาซุนเย่เธอรู้มาจากแม่ของซุนเย่ว่าโรงแรมที่กำลังก่อสร้างอยู่ตรงไหนเธอไม่รอช้าที่จะออกไปหาเขา ระหว่างทางเธอแวะซื้ออาหารติดไม้ติดมือรวมทั้งผลไม้เพื่อ
บทที่ 14 อย่ามาให้เห็นหน้าอีกต้าหลงได้ยินคำพูดของหลิวหลิวเขาลุกขึ้นจากเก้าอี้หัวเราะออกมาอย่างขบขัน"ฮ่า ฮ่า ชิงฮวาเธอหาเรื่องเองนะวันนี้ฉันจะสั่งสอนให้เธอได้รู้ว่าไม่ควรขัดใจคนอย่างฉัน" ต้าหลงง้างมือขึ้นหวังจะตบเข้าที่ใบหน้าของหลิวหลิวครั้นนั้นซุนเย่พุ่งตัวเข้ามาด้วยความรวดเร็วจับข้อมือของต้าหลงเ
บทที่ 10 คิดมากดวงตะวันเปลี่ยนผลันเป็นดวงจันทร์ที่ขึ้นแทนที่ตอนนี้ร้านหมาล่าสกุลไป๋ได้ปิดร้านเมื่อของที่เธอเตรียมเอาไว้ได้หมดก่อนเวลา หลิวหลิวเฝ้าแต่คิดเรื่องที่ซิ่นเจี่ยวกับเหมยอิ๋งที่เข้ามาวุ่นวายที่ร้านเหมือนทั้งสองไม่รู้จักพอ หลิวหลิวเริ่มเป็นกังวลเกรงว่าทั้งสองต้องกลับมาอีกครั้งแน่ ๆ“พี่ชิงฮ
บทที่ 9 หาเรื่องฝั่งด้านหลิวหลิวหลังจากที่ลูกค้าชุดแรกออกไปจากร้านจนหมดทุกโต๊ะเธอจึงเก็บถ้วยชามจะนำไปล้างโดยให้น้องทั้งสองเฝ้าอยู่หน้าร้านหากมีลูกค้ามาให้ไปเรียกเธอที่ครัว แต่ทว่าเมื่อเธอกำลังเดินเข้าไปหลังร้านได้ยินเสียงประตูเปิดเข้ามา หลิวหลิวคิดว่าลูกค้าจึงหันกลับมายิ้มกว้างกล่าวตอนรับทันที“ร้
評論