พ่ายรักพระชายาที่รัก

พ่ายรักพระชายาที่รัก

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-10-14
Bahasa: Thai
goodnovel12goodnovel
10
1 Peringkat. 1 Ulasan
60Bab
4.3KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

แต่เดิมเขาก็รำคาญว่าที่คู่หมั้นอยู่แล้ว ทั้งบอบบาง อ่อนแอและน่าเบื่อ แต่ทำไมนานวันเข้าถึงเริ่มขาดนางไม่ได้ “จะมากเกินไปแล้ว! ข้าอุตส่าห์ไปง้อถึงจวนแต่นางกลับหลบหน้าข้า อันลี่ซินเจ้าช่างน่าโมโหนัก!" “น่าเสียดายที่นางจะได้แต่งงานกับคนเช่นข้าซึ่งมิได้ชื่นชมบุปผาเท่าใดนัก ดูท่าครานี้อันลี่ซินคงจะเป็นเพียงดอกเหมยที่อยู่ในแจกันทองเท่านั้น จะคาดหวังให้ข้าหมั่นรดน้ำเพื่อให้บุปผางดงามตลอดเวลาหาได้ไม่” นิยายเรื่องนี้เป็นแนวรัก โรแมนติกมีดราม่าเพียงเล็กน้อย พระเอกเย่อหยิ่งดุจพยัคฆ์ คอหักเยี่ยงหมาในตอนท้าย นางเอกของเรายอมตอนแรก ๆ แต่เมื่อหมดความอดทนก็ทำให้เสือกลายเป็นหมาทันที เรื่องนี้ไม่ได้มีปมซับซ้อนมากมาย เน้นความสัมพันธ์ของตัวละครเป็นหลัก หวังว่าจะถูกในนักอ่านทุกคนนะคะ

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่  1 เว่ยอ๋อง และ อวี้อ๋อง

"آسفة يا آنسة ياسمين، لقد فاتك أفضل وقت لإجراء العملية..."

ظلت ياسمين واقفة متجمدة وهي تمسك بورقة التحليل التي تؤكد إصابتها بسرطان الرحم. بعد صمت طويل، اتصلت بسكرتير عمر، كريم الزهري.

رنّ الهاتف طويلًا قبل أن يُجيب أخيرًا، بنبرة لا مبالية كعادته:

"سيدتي، هل لديكِ أمر ما؟"

قبضت ياسمين أصابعها المرتجفة وقالت:

"أين عمر؟ أريد التحدث معه."

أجاب كريم:

"السيد عمر مشغول الآن ولا يستطيع الرد."

قالت بصوت متوسل:

"هل يمكنك أن تجعله يرد عليّ للحظة فقط...؟"

لكن قبل أن يكمل كريم كلامه، سمعت ياسمين من الطرف الآخر صوتًا ناعمًا:

"عمر، ما المفاجأة التي تخبئها لي حتى تتصرف بهذه السرية؟"

ثم جاءها صوت عميق مألوف حتى النخاع، لكنه كان يحمل حنانًا لم تنله هي أبدًا:

"ارفعي رأسك."

وفي اللحظة التالية، أنهى كريم المكالمة بلا تردد.

وفي الوقت ذاته...

بوم——

دوّى انفجار من جهة الميناء، فرفعت ياسمين رأسها بوجه شاحب.

ارتفعت في السماء المقابلة ألعاب نارية متلألئة، تتشابك ألوانها الزاهية في ليلٍ أزرق قاتم، فتبدو بجمالها كما في الأساطير.

أمام باب المستشفى، كان الناس يتحدثون بصخب:

"سمعتم؟ هذه الألعاب النارية التي أطلقها السيد عمر الراسني من شركة الأفق الأزرق لعيد ميلاد حبيبته، كلفته أكثر من مليوني دولار في ليلة واحدة!"

"إنها ليلى السويدي! حاصلة على دكتوراه من معهد كاليفورنيا للتكنولوجيا، نخبة تتنافس عليها أكبر الشركات المحلية، ذكية وجميلة ومن عائلة مرموقة، وحبيبها وسيم وقوي النفوذ!"

"ليس غريبًا أن يحبها السيد عمر الراسني إلى هذا الحد، حبيبة كهذه تُعتبر فخرًا له!"

ظلت ياسمين تحدق طويلاً في تلك الألعاب النارية الباذخة، ثم ارتخت قبضتها ليسقط ورق التحليل من يدها إلى الأرض.

استدارت ورحلت.

في ساعات الفجر الأولى، عاد عمر إلى المنزل، فوجد ياسمين جالسة في غرفة المعيشة دون أن تشعل أي ضوء.

رفع الرجل يده وأشعل المصباح، قطّب حاجبيه وقال:

"لماذا لم تنامي بعد؟"

رفعت ياسمين عينيها إليه، كان يحمل سترته على ذراعه، وعيناه السوداوان العميقتان تحدقان بها ببرود معتاد.

كانت تظن يومًا أن طبعه بارد بالفطرة، لكنها أدركت اليوم أن ذلك الجليد الذي ينام إلى جوارها ما هو إلا جمرة متقدة في قلب شخص آخر.

قالت بصوت خافت:

"لم أستطع النوم... ذهبت اليوم إلى المستشفى."

ألقى عمر سترته على الأريكة بلا مبالاة وسأل:

"وماذا قال الطبيب؟"

كانت ياسمين قد اشتكت منذ فترة من ألم في أسفل بطنها، وقد وعدها أن يرافقها للفحص، لكنه كان يؤجل دائمًا.

مرة بحجة عقد بملايين، ومرة بمشكلة معقدة في مشروع.

حتى البارحة وعدها أن يذهب معها إلى المستشفى، لكنه علم أن ليلى أخفت عنه عيد ميلادها، فسارع للحاق بها ولم يسعفه الوقت إلا لإطلاق الألعاب النارية.

أما ياسمين، فلم يجد وقتًا لها.

خفضت رأسها وقالت بهدوء:

" لا شيء يُذكر، مجرد أن أنتظر قليلًا وكل شيء سيكون بخير... لكن لماذا عدت إلى البيت اليوم؟"

توقف عمر لثوان، ثم اقترب منها.

ضمها إلى صدره، أنفاسه الحارة تتردد على عنقها، وصوته مبحوح:

"هذه الأيام هي فترة إباضتك."

وأضاف ببرود:

"لقد طلبتِ مني واتفقنا أن نكون معًا في هذه الأيام من كل شهر، حتى ننجب وريثًا لعائلة الراسني. أم أنك نسيتِ؟"

كانت رائحة عطر نسائي تفوح منه بوضوح، كرصاصة مزقت ما تبقى من كرامة ياسمين التي كانت تتشبث بها.

لم يكن مخطئًا؛ ثلاث سنوات من الزواج وهو بارد معها، لا يقترب منها إلا استجابة لإلحاح الحاجة الراسني بضرورة إنجاب وريث لعائلة الراسني.

تاهت ياسمين في أفكارها: طفل؟ لم يعد ممكناً.

كان طبعها دائمًا هادئًا وخاضعًا، لكنها هذه الليلة لم تعد قادرة على الاحتمال.

قالت بحدة:

"عمر، ألا تخشى أن تغار حبيبتك إذا جئت لتنام معي؟"

كانت عيناها تلمعان في الظلام، كحيوان صغير أظهر أنيابه أخيرًا.

تأملها عمر، ورأى جديتها، فبردت نظراته شيئًا فشيئًا.

ثم ابتسم ابتسامة باهتة لا تصل إلى عينيه وقال:

"ولماذا أخاف؟ نحن متزوجان سرًا، وأنتِ من تعيشين في الظل."

وتابع ببرود:

"بما أنكِ اخترتِ أن تكوني الدور الثانوي، فلا يحق لكِ المطالبة بالكثير."‬
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

Paveena Himhod
Paveena Himhod
รอจบนะค้าบไรท์ จะมาอ่านทีเดียวเหมือนเช่นเคยค่ะ
2026-02-17 16:46:22
0
0
60 Bab
ตอนที่  1 เว่ยอ๋อง และ อวี้อ๋อง
งานเลี้ยงในวังหลวง“คุณหนูถึงแล้วเจ้าค่ะ”“ข้ารู้แล้ว ท่านพ่อท่านแม่เข้าไปหรือยัง”“นายท่านและฮูหยินรอคุณหนูอยู่เจ้าค่ะ”สตรีในชุดสีม่วงอ่อนประดับไหมสีทองถักทอบนผ้าไหมแก้วสุดหรูค่อย ๆ เดินออกจากรถม้าของจวนราชครู เพื่อร่วมงานฉลองกองทัพขององค์ชายทั้งสองพระองค์ที่พึ่งชนะศึกมาได้ร่วมสองเดือน บัดนี้สองกองทัพขององค์ชายทั้งสองก็เดินทางจนถึงเมืองหลวงแล้ว“คุณหนูวันนี้ท่านงดงามยิ่งนักเจ้าค่ะ”“ขอบใจมากอาหรู นั่น….”“คุณหนูเจ้าคะรถม้าตำหนักองค์ชายรองเจ้าค่ะ”“อันลี่ซิน” ใช้มือกุมหัวใจเอาไว้แน่นเพียงแค่ได้เห็นตราประดับยศและตำแหน่งหน้ารถม้าที่ค่อย ๆ เคลื่อนเขามายังลานจอด นางที่พึ่งเดินลงมารู้สึกราวกับทุกสิ่งรอบกายหยุดหมุนเมื่อบุรุษหนุ่มรูปร่างกำยำสวมฉลองพระองค์สีเข้มพิมพ์ดิ้นทองทั้งชุดเดินลงมา แม้ใบหน้าจะดูบึ้งตึงเย็นชาราวกับฉาบไปด้วยก้อนน้ำแข็งแต่ก็ทำให้หัวใจของสตรีเช่นอันลี่ซินเต้นผิดจังหวะ เพียงแค่สบเนตรที่หันมามองนาง“อันลี่ซินถวายบังคมองค์ชายรองเพคะ”“อันลี่ซิน ไม่ได้พบกันนานเจ้าเติบโตถึงเพียงนี้แล้วหรือนี่”“มิกล้าเพคะ ยินดีกับองค์ชายที่ชนะศึกเมืองไป่เจียงด้วยเพคะ”“ขอบใจนะเจ้าจะเดินเข้าไป
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2 ว่าที่คู่หมั้น
อันลี่ซินหันไปมององค์ชายรองในทันที ซึ่งตอนนี้เขามิได้พูดหรือแสดงสีพักตร์อื่น ๆ เพียงแค่มองจอกชาของตนเองเท่านั้น และแม้ว่าอันลี่ซินจะตกใจแต่ก็ไม่เท่ากับสิ่งที่นางได้ยินที่ศาลาพวกเขาคุยกันไม่กี่ประโยคก็เดินออกมาซึ่งนางก็ไม่ได้มั่นใจนักแต่ดูจากสีหน้าและรอยยิ้มของ “เฟิ่งถงหลิน” ก็ต้องบอกได้ว่านางยินดีที่จะหมั้นหมายกับองค์ชายใหญ่อย่างไม่ต้องสงสัย“เป็นไปได้เช่นไร เช่นนี้ก็เท่ากับว่าองค์ชายใหญ่มีสิทธิ์ในตำแหน่งรัชทายาทน่ะสิ”“เงียบก่อนเถอะ”เกิดเสียงฮือฮาขึ้นในห้องโถง เสียงวิจารณ์ต่าง ๆ นานาที่เริ่มดังขึ้น หากบุตรีท่านแม่ทัพหลวงสมรสกับอวี้อ๋อง นั่นไม่เท่ากับว่าองค์ชายใหญ่เข้าใกล้ตำแหน่งรัชทายาทไปเกินครึ่งงั้นหรือ ทั้ง ๆ ที่ผลงานในครั้งนี้กองทัพบูรพานั้นได้ดินแดนมากกว่ากองทัพของอวี้อ๋องถึงสามส่วน“พระราชโองการฉบับที่สอง องค์ชายรองเว่ยซ่างเจวี๋ยรับราชโองการ”“เว่ยซ่างเจวี๋ย” ลุกจากที่นั่งและเดินเข้ามา“องค์ชายรองเว่ยซ่างเจวี๋ย แห่งดินแดนบูรพาสร้างความดีความชอบที่ยิ่งใหญ่กับแผ่นดิน สามารถรวบรวมดินแดนเหนือและตะวันออกได้โดยใช้ไพร่พลน้อยถือว่าสร้างความชอบใหญ่หลวง ในนามโอรสสวรรค์ขอเลื่อนยศให้เป็น
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3 ภาพดอกเหมยผลิบาน
ลี่ซินเดินจากไปโดยมิได้หันมามองทั้งคู่อีก แม้ว่าจะให้เกียรติเขาและเอ่ยลาอย่างสุภาพแต่ในหัวใจกลับสั่นไหวและกลัว หากว่าครั้งนี้มิใช่ราชโองการท่านอ๋องอาจจะขอยกเลิกการหมั้นหมาย แต่ที่เขาเรียกนางมาจะใช่เรื่องนี้หรือเปล่าก็ยังมิรู้แน่ ลี่ซินกลัวว่าเขาจะเอ่ยปากขอยกเลิก โชคดีที่เฟิ่งถงหลินมาขัดจังหวะเสียก่อนแต่คำที่ท่านอ๋องบอกกับเฟิ่งถงหลินไปนั้น“ข้าขอไปส่ง “ว่าที่คู่หมั้น” ของข้าก่อน”คำนี้ทำให้นางรู้สึกวาบหวามในใจไม่น้อย นางถูกสั่งสอนมาว่าต้องให้เกียรติผู้อื่น รักษากิริยามารยาทของสตรีที่ดี ต่อให้ถูกเหยียดหยามก็อย่าได้ละเลยมารยาทที่ควรจะเป็น เมื่อเดินออกมาจากสวนก็พบกับอวี้อ๋อง “อวี้ตงหลาน” ที่พึ่งเดินออกมาจากโถงงานเลี้ยงเช่นกัน“ถวายบังคมอวี้อ๋องเพคะ”“เจ้า…”“หม่อมฉันอันลี่ซินเพคะ”“ที่แท้ก็เจ้านี่เอง ว่าที่น้องสะใภ้ของข้างั้นหรือน่าเสียดายที่ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยพบเห็นเจ้ามาก่อนมิเช่นนั้น…”“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”องครักษ์ของอวี้อ๋องเอ่ยทักขึ้นเมื่ออวี้อ๋องที่กำลังกวาดสายตามองนางอย่างพินิจ ลี่ซินรู้สึกไม่ชอบสายตาของเขาเลยแต่ก็สุดจะพูดสิ่งอันใดได้“หม่อมฉันขอตัวก่อนเพคะ”“เดี๋ยวสิจะรีบไปไหนงั้น
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4 ข้าต้องหมั้นกับนาง
“อะไรนะเพคะ เรื่องนั้น…”“ข้าเข้าเฝ้าเสด็จพ่อหลังจากที่งานเลี้ยงเลิกแล้ว ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะมิได้เกี่ยวข้องกับท่านราชครู แม้แต่ฮองเฮาเองก็มิได้ทรงทราบข้าจึงมั่นใจว่าเรื่องนี้คงเกิดจากความคิดของเสด็จพ่อข้าแต่เพียงพระองค์เดียว”“เช่นนั้น…”“ลี่ซิน เจ้ามิได้พอใจกับงานหมั้นหมายนี้หรือ”“เรื่องนั้น เหตุใดพระองค์จึงได้ตรัสถามเพคะ”“ข้าแค่อยากถามความคิดเห็นของเจ้า ราชโองการแม้นมิอาจขัดแต่ข้าเองก็มิได้อยากจะฝืนใจ หากเจ้ามิได้ยินยอมข้าก็จะไม่บังคับเจ้า”“เรื่องนี้ถึงจะกะทันหัน แต่หม่อมฉันมิได้ขัดข้องเพคะ”สีหน้าที่แดงเลือดฝาดของนางทำเอาเขาลอบยิ้มออกมาได้ แม้นว่าในความทรงจำของเขาตอนที่นางยังเยาว์ก็งดงามและเรียบร้อยเช่นนี้อยู่แล้ว คิดไม่ถึงว่าล่วงเลยผ่านกาลเวลาไปไม่ถึงห้าปี นางจะเติบโตขึ้นมางดงามเพียบพร้อมเช่นนี้“ลี่ซินข้าเองต้องยอมรับว่าค่อนข้างตกใจเล็กน้อยที่เสด็จพ่อประทานงานหมั้นระหว่างพวกเรา แต่ข้ารับปากว่าจะให้เกียรติเจ้าในฐานะคู่หมั้นอย่างเต็มที่ จะไม่ทำผิดต่อเจ้าที่ข้ามาที่นี่ก็เพื่อพูดเรื่องนี้”ลี่ซินเอาแต่ก้มหน้าและลอบมองท่านอ๋องเป็นพัก ๆ แม้นว่าจะดูน่าเบื่อไปสักหน่อย แต่สำหรับเว่ย
Baca selengkapnya
ตอนที่  5 ของขวัญจากเว่ยอ๋อง
อันลี่ซินมองภาพดอกเหมยที่พึ่งถูกชื่นชมจากเว่ยอ๋องเมื่อวานนี้มาที่ศาลาวาดภาพอีกครั้ง นางกางภาพออกมาเพื่อจะวาดต่อให้เสร็จ ไม่นานสาวใช้ก็เดินถือกล่องของขวัญมาหลายชิ้น“คุณหนูเจ้าคะ เว่ยอ๋องส่งของขวัญมาให้เจ้าค่ะ”“ของขวัญจากเว่ยอ๋องงั้นหรือ”อันลี่ซินหันมาให้ความสนใจในทันที กล่องของขวัญหลายกล่องถูกวางเอาไว้พร้อมกับสาวใช้ที่จวนเว่ยอ๋อง“ทั้งหมดนี้เป็นของขวัญที่ท่านอ๋องทรงมอบให้กับคุณหนูอันเจ้าค่ะ ท่านอ๋องทรงตรัสว่าเรื่องภาพวาดไม่ต้องรีบร้อน เพราะพระองค์อยากจะให้คุณหนูอันมีสมาธิ หวังว่าของขวัญที่มอบให้จะถูกใจคุณหนู ท่านอ๋องฝากจดหมายมากับข้าน้อยนำมามอบให้ท่านเจ้าค่ะ”“ขอบใจเจ้ามาก ลำบากแล้ว”“เช่นนั้นข้าน้อยขอตัวลาเจ้าค่ะ”สาวใช้และคนที่ตำหนักท่านอ๋องเดินกลับออกไปแล้ว ลี่ซินจึงเริ่มเปิดกล่องของขวัญที่ท่านอ๋องทรงมอบให้ ทั้งหมดเป็นที่ฝนหมึกชั้นดี กระดาษและพู่กันอีกหลายขนาดซึ่งล้วนเป็นสิ่งของเลอค่าและหาได้ยาก“คุณหนูเจ้าคะท่านอ๋องทรงใส่พระทัยท่านยิ่งนัก ถึงกับส่งพู่กันที่งดงามและเลอค่าชุดนี้มาให้ ท่านดูแท่นฝนหมึกอันนี้สิเจ้าคะ ยังมีแท่นอุ่นหมึกที่เข้าคู่กันด้วยยอดไปเลย”ลี่ซินยิ้มให้กับของขวัญ
Baca selengkapnya
ตอนที่  6   คำถามหยั่งเชิง
เฟิ่งถงหลินตกใจไปเล็กน้อยแต่กิริยาที่ล่อกแล่กของนางมิอาจรอดพ้นสายตาของอันลี่ซินไปได้ เดิมทีคิดอยากจะหลอกถามแต่กลับถูกลี่ซินตีกลับจนนางแทบจะคิดหาคำพูดอื่นมาตอบมิได้“คือข้าแค่ใคร่รู้เท่านั้น เพราะว่าเจ้ากับท่านอ๋องไม่เคยรู้จักกันมาก่อนแต่เหตุใด…”“เรื่องการแต่งงานพ่อแม่เป็นผู้จัดหา อีกอย่างเรื่องการหมั้นหมายในครั้งนี้ทั่วทั้งต้าซ่งก็ทราบว่าเป็นพระประสงค์ของฝ่าบาท หากว่าพี่หญิงมีข้อสงสัย คงจะต้อง…. กราบทูลถามฝ่าบาทดีกว่านะเจ้าคะ"“มิใช่เช่นนั้นน้องหญิงอย่าเข้าใจข้าผิด ข้าก็แค่ถามเจ้าเพราะด้วยความเป็นห่วงเห็นว่าเจ้าเองก็เป็นสตรีและอยู่แต่ในเรือน อาจจะยังมิทราบเรื่องของเว่ยอ๋องดีมากพอ พ่อข้าอยู่ในกองทัพและร่วมสู้ศึกกับเขามานับครั้งไม่ถ้วนดังนั้นจึงรู้จักท่านอ๋องดีกว่าเจ้า ข้าก็แค่อยากเตือนเจ้าในฐานะ… สหายเท่านั้น”ลี่ซินวางจอกชาลงก่อนจะหันไปมองมารดาที่กำลังเลือกสินค้าอยู่อีกด้านหนึ่งของร้าน เมื่อหันมายิ้มให้คู่สนทนาตรงหน้าซึ่งกำลังพยายามหยั่งเชิงนางอยู่“เช่นนั้นก็ต้องขอบคุณพี่หญิงแล้ว ตัวข้านั้นมิได้มีปัญหาในเรื่องการหมั้นหมายแต่อย่างใด เพราะหากเห็นว่าไม่เหมาะสมก็คงจะขัดพระประสงค์ของฮ่อง
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7  สตรีบอบบางและอ่อนแอ
เว่ยอ๋องพาลี่ซินเดินออกมาจากโรงน้ำชามีชื่อ เขาสั่งให้องครักษ์จัดการจ่ายเงินก่อนที่จะตามออกมาทีหลัง เมื่อออกมาและพบกับอันฮูหยินก็ต้องตกใจเพราะนางไม่คิดว่าจะพบกับเว่ยอ๋องที่นี่“เอ่อ...ถวาย..”“ฮูหยินอย่าได้เกรงใจ ข้าแค่บังเอิญผ่านมาเท่านั้นไม่ต้องมากพิธี”“ซินเอ๋อร์เกิดเรื่องอะไรขึ้น เหตุใดเจ้าจึงหน้าตาซีดเซียวเช่นนี้”“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ ข้าอยากกลับจวนแล้วท่านแม่เสร็จธุระหรือยัง”ลี่ซินอับอายจนไม่กล้าสบเนตรเว่ยอ๋องที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มารดาของนางเองก็พึ่งจะแยกกับสหายและเดินกลับมายังโรงน้ำชา แต่ก็พบกับลี่ซินและท่านอ๋องเสียก่อน“คือว่าแม่…”“ข้ามีเรื่องอยากจะคุยกับลี่ซินหน่อยเอาเช่นนี้ก็แล้วกัน เดี๋ยวข้าไปส่งลี่ซินที่จวนเอง หากฮูหยินยังมีธุระอื่นที่ยังทำไม่เรียบร้อยก็ไปทำเถิด”“แต่ว่า…”“ไม่เป็นไร ทั่วทั้งต้าจินโจวนี้มีผู้ใดที่ไม่ทราบว่าข้ากับลี่ซินกำลังจะหมั้นหมายกัน ท่านอย่าห่วงมากเลย”“เช่นนั้นคงต้องขอรบกวนท่านอ๋องแล้วเพคะ”“อย่าได้เกรงใจ ไปกันเถอะลี่ซิน”“เพคะ”ลี่ซินเดินไปพร้อมกับเว่ยอ๋อง เมื่ออันฮูหยินหันไปที่หน้าโรงน้ำชาจึงได้รู้ว่าเหตุใดเว่ยอ๋องจึงปรากฏตัวที่นี่ และเริ่มเข้าใจเหตุการณ
Baca selengkapnya
ตอนที่  8   ศึกแดนเหนือ
อันลี่ซินรู้สึกว่าใบหูของนางร้อนราวกับจับไข้ อีกทั้งใบหน้าก็รุ่มร้อนดุจอยู่หน้าเตาทำขนมก็มิปาน เมื่อเว่ยอ๋องมองและตรัสกับนางด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนเช่นนี้ รถม้าเคลื่อนมาถึงด้านหน้าจวนก่อนที่ผู้ที่อยู่ด้านนอกจะแจ้งบอกท่านอ๋องว่ามาถึงจวนราชครูแล้ว“เอาล่ะ ข้าจะไปส่งเจ้าเข้าจวนก่อน”“มิต้องก็ได้เพคะเพียงแค่ลำบากพระองค์ต้องมาส่งถึงจวนก็เป็นการรบกวนมากพอแล้ว หม่อมฉันเข้าไปเองได้เพคะ”“เช่นนั้นก็ได้ ข้าจะพาเจ้าลงเองรอเดี๋ยวนะ”เว่ยอ๋องเดินออกมาและค่อย ๆ พยุงนางลงมาจากรถม้า เขายืนส่งนางหน้าจวนก่อนที่ลี่ซินจะถวายคำนับและเดินเข้าจวนไป เว่ยอ๋องที่ยืนส่งมองเห็นร่างบางที่เดินพ้นสายตาไปจึงหันมาสั่งการ“ส่งคนของเราให้มาคุ้มกันนางสักสองคนและคอยรายงานความเคลื่อนไหวในจวนราชครูอัน”“พ่ะย่ะค่ะ”ตำหนักเว่ยอ๋องเว่ยอ๋องกลับไปถึงจวนแล้วหลังจากที่ต้าอู๋สั่งให้องครักษ์ในสังกัดของท่านอ๋องไปเฝ้าคุ้มกันสกุลอัน เมื่อต้าอู๋เดินเข้ามาจึงรีบรายงานเหตุการณ์ในวันนี้ทันที“ว่าอย่างไรบ้าง”“ทูลท่านอ๋อง วันนี้แม่นางเฟิ่งจงใจไปดักรอคุณหนูอันที่ร้านเครื่องประดับ อีกทั้งยังหลอกถามเรื่องส่วนตัวของพระองค์และเรื่องงานหมั้นหมาย
Baca selengkapnya
ตอนที่  9   อาสาสู้ศึก
เว่ยซ่างเจวี๋ยเองก็ไม่ได้มั่นใจนักว่าอันลี่ซินจะคิดเช่นไรในเรื่องนี้ แม้นว่านางจะบอกว่าเป็นเรื่องที่ผู้ใหญ่จัดการ ซึ่งเมื่อเขาได้ฟังก็แค่คิดว่านางช่างไร้ความคิดเสียจริง ชีวิตของตนเองแท้ ๆ กลับให้ผู้อื่นจัดการให้ แต่หากมองจากเรื่องที่ต้าอู๋มารายงานก็นับว่าเขาได้คู่หมั้นที่ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ“อันลี่ซินเหตุใดมองพระจันทร์แล้วนึกถึงเจ้ากันนะ หึ แม้นจะงดงามราวจันทร์เต็มดวง แต่ก็มีบางมุมที่แอบซ่อนเอาไว้สินะ”เว่ยอ๋องเลือกที่จะสานสัมพันธ์กับสกุลอันต่อ ในเมื่อฝ่าบาทตัดสินพระทัยเช่นนี้ย่อมมีเหตุผล ส่วนตัวเขาเองไม่ว่าผู้ใดจะครอบครองตำแหน่งพระชายานั่นไม่สำคัญเท่ากับนางต้องไม่เข้ามาวุ่นวายเรื่องในกองทัพของเขา และไม่ทำตัวเป็นตัวถ่วงหากต้องกรำศึกหนักอยู่นอกเมือง“หวังว่าเจ้าจะเป็นพระชายาที่ดีให้ข้าได้นะ”สองเดือนผ่านไปศึกที่ประชิดเมืองหลวงที่มีอวี้อ๋องนำทัพออกจากเมืองหลวงไปร่วมสองเดือนแล้ว แต่ก็ยังมิอาจชนะข้าศึกที่แข็งแกร่งอย่างแคว้นหลันที่ตั้งใจยกทัพมาเพื่อแก่งแย่งดินแดนที่เป็นหุบเขาเอาไว้ได้“เหตุใดกองทัพของอวี้อ๋องจึงไม่สามารถเอาชนะข้าศึกได้ นี่จะเข้าฤดูน้ำหลากแล้ว หากยังไม่ชนะข้าศึกคงบุกตีเข้าเ
Baca selengkapnya
ตอนที่  10  ครั้งนี้มิได้แอบฟัง
เว่ยซ่างเจวี๋ยหันมาทันที อันลี่ซินมองหน้าองครักษ์ของเว่ยอ๋อง นางรู้ได้ทันทีว่ามิอาจหลบเลี่ยงได้อีกและไม่ต้องการหลบหนีเหมือนกับในสวนครั้งก่อน ครั้งนี้นางเดินออกมาและเผชิญหน้ากับทั้งคู่เฟิ่งถงหลินที่ยืนหันไปเช็ดน้ำตาอยู่ก็รีบปรับสีหน้าทันทีเมื่อเห็นว่าลี่ซินกำลังเดินมา ส่วนเว่ยอ๋องนั้นมองนางแต่ไม่ตรัสสิ่งใด“ลี่ซิน เจ้ามานานแล้วหรือ”“เพคะ”“ท่านอ๋องคุณหนูอันนำยาที่จำเป็นและ…เอ่อ สิ่งของบางอย่างมามอบให้พระองค์พ่ะย่ะค่ะ”“เช่นนั้นข้ารบกวนเจ้าไปส่งแม่นางเฟิ่งให้ทีข้าจะ…”“ท่านอ๋องเพคะ แต่ว่าหม่อมฉัน…”“ข้าคิดว่าเราคุยกันจบแล้ว อีกอย่างหวังว่าสิ่งที่ข้าเตือนไป เจ้าควรจะคิดให้ดี ต้าอู๋… ส่งแขก”“พ่ะย่ะค่ะ คุณหนูเฟิ่งเชิญทางนี้เถิดขอรับ”เฟิ่งถงหลินหันมามองลี่ซินที่ยืนนิ่งอยู่ตรงด้านข้างก่อนจะถวายบังคมลาเว่ยอ๋องและเดินตามสาวใช้ออกไป เว่ยอ๋องรีบเดินมาหานางในทันทีพร้อมกับเอ่ยปาก“วันนี้ลมบูรพาหอบพัดเจ้ามาถึงตำหนักของข้าเชียวหรือ ให้ข้าพาเจ้าไปดื่มชาด้านในก่อนเถิด”“ถวายบังคมท่านอ๋อง หม่อมฉันแค่เพียงมามอบของที่จำเป็นให้เท่านั้น ตอนนี้ของอยู่ที่องครักษ์ของพระองค์แล้วคงต้องขอตัวก่อน ท่านอ๋องมีรา
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status