All Chapters of มายเฟรนด์ ไม่สนิทอย่าคิดรัก: Chapter 11 - Chapter 20

“สวัสดีค่ะ...มาพบพี่มะม่วงค่ะ”จิวารีแจ้งความประสงค์ที่หน้าประชาสัมพันธ์ของบริษัทตามรายละเอียดในนามบัตรที่พี่มะม่วงให้มา และนัดเจอกันในวันนี้ เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์เดินนำสองหนุ่มสาวมาที่โซนรับรองหลังจากโทรแจ้งเจ้าของงานให้ทราบ ไม่นานสาวในร่างชายก็เดินเข้ามาหาที่โต๊ะ“สวัสดีค่ะ...สวัสดีครับ” สองหนุ่มสาวเอ่ยทักทายมะม่วงพร้อมกัน และยกมือไหว้“สวัสดีจ้ะ” รับไหว้อย่างอ่อนช้อย“พี่ดีใจที่น้องสองคนมานะ” ภายใต้หนวดและเคราหนายังสัมผัสได้ถึงรอยยิ้มหวานและอ่อนโยนของเขา พูดคุยทักทายนอกเรื่องกันอยู่สักพัก ก่อนจะวกเข้าเรื่องงาน มะม่วงกางเอกสารข้อตกลงในการทำโปรเจกระยะสั้นพร้อมอธิบายรายละเอียดต่าง ๆ ของการทำงานให้สองหนุ่มสาวเข้าใจ“น้องอ่านทวนรายละเอียดดูอีกครั้งนะคะ หากไม่เข้าใจส่วนไหนก็ถามพี่ได้เลย เดี๋ยวพี่กลับมานะคะ”ยื่นเอกสารให้และเดินออกไป อิทธิพลรับมาอ่านรายละเอียดด้านในจนครบทุกหน้าก่อนจะวางลงบนโต๊ะและถ่ายทอดต่อให้จิวารีฟัง เมื่อเป็นที่พอใจทั้งสองฝ่ายตารางงานก็ถูกเซ็ทขึ้นตามข้อตกลง โดยนัดเริ่มการทำงานในสัปดาห์หน้า“ขอบคุณนะดิน” แววตาเป็นประกายไหวระริกด้วยความตื่นเต้น สองมือบางเกาะแขนเพื่อนช

หญิงสาวในชุดลำลองเสื้อยืดสีซีดตัวโคร่ง กับกางเกงยีนแต่งขาดที่ถูกตัดขาสั้นแค่เข่า สวมทับด้วยผ้ากันเปื้อน ผมยาวถูกม้วนเกล้าขึ้นสูงแบบหลวม ๆ ยกชามก๋วยเตี๋ยวที่หอมกรุ่นด้วยกลิ่นเครื่องเทศอบอวลชวนน้ำลายไหล เดินเสิร์ฟตามโต๊ะอย่างขะมักเขม้นคือกิจวัตรของเธอในวันที่ไม่มีเรียน“เห็นติดป้ายหยุดที่หน้าร้านอาทิตย์หน้าจะไปไหนเหรอครับ?” คำถามจากลูกค้าที่มานั่งกินก๋วยเตี๋ยวประจำจนจำหน้ากันได้“ไปต่างจังหวัดไม่กี่วันก็กลับแล้วค่ะ” ตอบคำถามพร้อมกับส่งยิ้มให้เป็นปกติในช่วงปิดเทอมของสองพี่น้อง ผู้เป็นพ่อจะกลับไปเยี่ยมบ้านที่ต่างจังหวัดทุกปี เนื่องจากในช่วงปิดเทอมลูกค้าหลักคือนักศึกษาในหอพักก็จะบางตาลง เพราะหลายคนก็กลับต่างหวัด ทำให้พ่อโจถือโอกาสนี้กลับไปพักผ่อนที่บ้านเช่นกันรถกระบะที่พร้อมเดินทางมุ่งสู่ขอนแก่นในช่วงปิดเทอม จอดรออยู่หน้าบ้านเรียบร้อยโดยมีธีธัชและตะวันขอตามไปด้วย“พวกมึงไม่มีบ้านให้กลับหรือยังไงถึงเที่ยวขอไปบ้านคนนั้นคนนี้”จิวากรโยนกระเป๋าขึ้นรถเอ่ยถามสองหนุ่มเพื่อนซี้ ธีธัชและตะวัน“เปิดหูเปิดตาบ้างกูคนในเมืองอยากรู้ว่าคนบ้านนอกแบบมึงเขาใช้ชีวิตกันยังไง” คำตอบจากธีธัช“ถุย” เสียงจากจิว

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวและรองท้องมื้อเช้าเรียบร้อย หนุ่มสาวก็พร้อมสำหรับการออกเดินทางขับรถชมเมือง โดยมติเสียงส่วนใหญ่คือขอเป็นการเที่ยวแบบชื่นชมธรรมชาติสำหรับการพักผ่อน เพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์ให้เต็มปอดก่อนจะกลับเข้าสู่สภาวะฝุ่นควันในเมืองหลวงเช่นเคย“ช่วงบ่ายพ่อกับลุงมิ่งจะรื้อบ่อปลาที่ท้ายทุ่ง เสร็จก็น่าจะเย็นพอดีมาช่วยกันจับปลานะ” เสียงจากพ่อโจที่บอกหนุ่มสาวก่อนออกเดินทางขับรถพาชมเมืองตามคำขอของแขกต่างถิ่น แวะจุดนั้นจุดนี้จนเป็นที่พอใจ โดยซื้อของกินตุนไว้ตลอดทางไม่หยุดปาก จุดสุดท้ายคือแวะชื่นชมความงามจากแหล่งน้ำธรรมชาติน้ำตกบ๋าหลวง ในวนอุทยานบ๋าหลวง เขตป่าสงวนแห่งชาติป่าดงมูล ก่อนจะเดินทางกลับ เป้าหมายถัดไปคือการจับปลาท้ายทุ่งหนุ่มสาวนั่งซาเล้งคันเดิมที่สร้างประวัติร่วมกันครั้งก่อน แต่เปลี่ยนพลขับใหม่เป็นจิวากรแทนไม่นานก็ถึงจุดหมาย เครื่องสูบน้ำถูกปิดเรียบร้อยน้ำในบ่อแห้งเหือดไปแล้วจากการสูบค่อนวัน ส่วนคนที่รอจับปลาคือลุงมิ่งและพรรคพวกสามสี่ราย หมดฤทธิ์สลบไสลแล้วที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างบ่อ“ทำไมเป็นงั้นละพ่อ?” จิวากรเอ่ยถามพ่อโจหลังจากที่มองลงไปในบ่อที่นิ่งสนิทไม่มีการเคลื่อนไหวของปลาให

รถเคลื่อนเข้ามาจอดที่หน้าบ้านหรูรัตนไพโรจน์ พร้อมกับร่างท้วมของหญิงสูงวัยที่เดินอุ้ยอ้าย ออกมาจากในครัวเพื่อต้อนรับผู้มาถึง“คุณหนู” แม่บ้าน อุ่นใจ เอ่ยชื่อชายหนุ่มอย่างคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็กจนติดปาก พร้อมรอยยิ้มอบอุ่นจากใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยของกาลเวลามาหลายแดดหลายฝน“สวัสดีครับป้าอุ่น คิดถึงจังเลยครับ” เอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้ม“คิดถึงมากเลยค่ะ” จ้องมองใบหน้าเข้มที่เธอเฝ้าทะนุถนอมมาแต่อ้อนแต่ออก ที่บัดนี้โตเต็มไวจนไม่เหลือเค้าให้เธอเรียกว่าคุณหนูอีกแล้ว แต่ก็ยังไม่ยอมเปลี่ยนสรรพนามเรียกสักที โอบร่างชายหนุ่มตัวสูงซึมซับความคิดถึงผ่านอ้อมกอดอบอุ่น ก่อนจะผละออกมองผู้ติดตามสาวที่ยืนอยู่ไม่ห่าง“สวัสดีค่ะ” จิวารียกมือไหว้ผู้สูงวัย“สวัสดีค่ะ” รับไหว้พร้อมกับมองสำรวจหญิงสาวตรงหน้า และคาดเดาสถานะของเธอในใจ เพราะเธอคือหญิงสาวคนแรกที่เจ้านายน้อยพาเข้าบ้าน“นี่ป้าอุ่นคนสวย สวยที่สุดในบ้านหลังนี้” แนะนำแม่นมให้หญิงสาวรู้จักบวกกับการแกล้งแหย่คนแก่ไปด้วยอย่างอารมณ์ดี จิวารีพยักหน้าอมยิ้มน้อย ๆ“คุณหนูจะค้างที่นี่ไหมคะวันนี้? อุ่นจะได้ให้เด็ก ๆ เตรียมอาหารไว้ให้” ถามขณะเดินเข้าไปในบ้านพร้อมกัน“แว

“เอาล่ะครับ เราดำเนินมาถึงช่วงสุดท้ายของค่ำคืนนี้แล้ว เกมต่อไปมีชื่อว่า ฉันและเธอ”“กติกาคือ จะหมุนขวดสองครั้งหากปลายขวดชี้ไปที่ใคร สองคนนั้นจะต้องรับบทเป็นแฟนกันจนกว่ากิจกรรมจะจบลงในวันพรุ่งนี้ แต่สำคัญที่สุดคือการให้เกียร์ติซึ่งกันและกันด้วยนะครับ...เพราะนั่นคือแฟนคุณ”“เริ่ม”เกมสุดท้ายของค่ำคืนที่ควรจะจบลงด้วยความสุข แต่กลับทำให้ทุกคนต้องลุ้นระทึกยิ่งกว่าลุ้นผลสอบปลายภาคเสียอีกหนุ่มตี๋ผิวบางร่างเล็กนิสิตใหม่รุ่นน้องนักวิ่งเท้าไฟของชมรม ยืนลุ้นกับการปั่นขวดในมือของรุ่นพี่ ว่าใครจะเป็นผู้โชคดีที่จะมารับบทเป็นแฟนเขาในคืนนี้ ทุกสายตาจับจ้องกับปลายขวดไปพร้อม ๆ กัน ที่กำลังชะลอความเร็วลงเรื่อย ๆ ก่อนจะหยุด นิ่ง...สนิท“ไม่นะ” จิวารีอุทานเสียงแหบพร่า พร้อมกับหัวใจที่หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เงยหน้ามองแฟนสมมุติของเธอที่ยืนอยู่ตรงหน้า“ขอแสดงความยินดีกับคู่รักคู่ใหม่ จิ๋ว เปาเปา คร้าบ” เสียงปรบมือเกรียวกราวที่ทำให้จิวารีถึงกับเข่าอ่อน ส่วนรุ่นน้องเปาเปาที่ส่งยิ้มกรุ้มกริ่มให้เธออย่างพึงใจเอวาบีบมือเพื่อนสาวเบา ๆ เป็นการปลอบใจและกลั้นขำไปพร้อมกันเกมสุดท้ายสิ้นสุดลง พร้อมกองไฟที่เหลือเพียงเ