เอลฟ์ Novels & Stories

เอลลิซเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นหญิงสาวเดินตามมาอีกคน ความหึงหวงเกิดขึ้นทั้งที่ไม่ได้เป็นอะไรกับคนเชิญเลยสักนิด หญิงสาวที่เดินตามมาทีหลังยิ้มเหยียด “เธอคงไม่รู้สินะ ว่ามาเฟียเมสันเป็นปลื้มกับลูกครึ่งเอเชีย หึๆ” สิ้นคำของเอมี่ทำให้เอลลิซตัวแข็งทื่อ

โวยวายเมื่อลิ้นสัมผัสกับรสขมของกาแฟในแก้ว รสชาติยังขมปร่าติดปลายลิ้น “แน่ใจนะว่าทำตามสูตร!” “อเมริกาโน ก็รสนี้แหละค่ะ” อเมริกาโนคือกาแฟไม่ใส่นม ไม่ใส่น้ำตาล แล้วเขาบ่นว่าขมมันถูกต้องเหรอ

ศุภรดา ศิรชล หรือน้องโสน (สะ-โหน) วัยสามขวบครึ่งรีบวิ่งแจ้นออกมาหาลุงภูผา ก่อนเขาจะก้มลงไปอุ้มสาวน้อยชูขึ้นมาแนบอกด้วยความรักและเอ็นดู “ไหนชุดเจ้าหญิงเอลซ่าของโสนล่ะคะลุงภูผา” “หื้ม…ต้องหอมแก้มลุงก่อนนะคะถึงจะได้เห็นชุดสวย” ฟอด ฟอด!! “แก้มลุงภูผ าหอมชื่นใจจังเลยค่ะ” “แหม๋…พอได้ยินเรื่องของฝากนี่รู้งานเลยนะลูก”

อยากไปเยือนและเรียนรู้ เปลวตะวันทำงานเขียนหนังสือ ชายหนุ่มเป็นนักเขียนขายดีในอังกฤษ ซึ่งน้อยคนนักจะทราบว่าแท้จริงแล้วเขาเป็นคนไทย เปลวตะวันเขียนวรรณกรรมเยาวชนแนวสืบสวนไซไฟ เปิดตัวเล่มแรกของนวนิยายชุดด้วยยอดขายเกินกว่าหนึ่งล้านเล่ม และยังติดอันดับยาวนานอยู่จนถึ งทุกวันนี้

พิณขวัญ ​เธอคือสาวเอเชีย ที่มาทำงานแอลเอ วันสัมภาษณ์นั้นจริงๆ แล้วมีตัวเลือกให้เขาถึงสามคน แต่เขาเลือกเธอ เพราะคำพูดบางคำนั่นแหละ เธอบอกว่ามาเลือกโอกาสให้ชีวิต...ที่ประเทศนี้ เธอพร้อมที่จะเรียนรู้ทุกอย่าง เพราะตั๋วของเธอคือกรีนการ์ดล็อตโต้ ไทประทับใจอย่างบอกไม่ถู ก และค่อนข้างแน่ใจว่าเธอจะตั้งใจทำงานจริงๆ ก็เลยเลือกเธอ และเธอก็ไม่ทำให้ผิดหวัง

เอลฟ์รูปร่างสมส่วน สูง ผมยาวเป็นสีแดงเพลิง ผิวคล้ำ ดวงตาสีแดงเหมือนกับไฟ ลุกขึ้นและโค้งคำนับ “ขอรับ” “ให้ทหารของเจ้าไปจัดการมันซะ” มาร์ตินสั่ง “ได้ขอรับ” ที่ตั้งค่ายของไวโอเล็ตโรส ขณะที่เหล่าทหารกำลังพักผ่อนอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงนกร้อง เหล่าทหารมองตามเสียงไปทีแรกเห็นเพียง จุดเล็ก ๆ เมื่อมันใกล้าเข้ามา ก็พบว่าพวกเอลฟ์ขี่สัตว์ประหลาด มีหัวเป็นนก ร่างเป็นสิงโต มีปีก ขาหน้าเป็นกรงเล็บ มันคือ กริฟฟิน[3] เหล่าเอลฟ์ยิงธนูลงมาราวกับห่าฝน เหล่าทหารรีบหลบ แต่ก็มีหลายคนที่บาดเจ็บล้มตาย

ยสีแดงสดเรื่อยขึ้นไป หุ่นแบบบางในชุดแซกสีแดงสดเสมอเข่า รัดเอวด้วยเข็มขัดหนังสีดำตัดแดงบางช่วงเน้นเอวเล็กคอดกิ่ว รับกับอกอวบอิ่มไม่เล็กแต่ก็ไม่ใหญ่ ใบหน้าเรียวรูปไข่จิ้มลิ้มด้วยกลีบปากสีออกแดงไม่จัดจ้าน จมูกเล็กโด่ง นัยน์ตาคมเข้ม รวม ๆ แล้ว...รูปร่างน่ารักดีอย ู่ แต่ปาก...เสียมากมายกลบทุกอย่างไปเสียสนิท

คนตัวสูงเลิ่กคิ้วถามกวน ๆ “แล้วทำไมผมต้องเสียเวลาไปรู้จักคนแบบคุณด้วย” “แต่บังเอิญว่าอั๊วชอบใส่ใจเรื่องคนอื่นซะด้วยสิ เป็นถึงลูกชายเจ้าของไร่องุ่น ชื่อน่านฟ้า แต่ทำไมถึงมาเป็นเด็กส่งของในตลาดล่ะ”

หญิงสาวกลับมาพูดแบบคนทั่วไป (ที่นี่) อีกครั้ง เพราะคนฟังจะได้เข้าใจเพื่อที่จะทำหน้าที่ได้ไม่ขาดตกบกพร่อง " เข็มเย็บผ้า น้ำร้อน เหล้าโรง ด้ายฝ้าย ผ้าสะอาด มีดเล็กที่คมกริบที่สุดเจ้าค่ะ"

“หยางเกา” “หยางเกา? ลูกแกะน่ะหรือ” “พ่ะย่ะค่ะ ธงของมันใช้สัญลักษณ์ลูกแกะ” แค่ได้ยินชื่อ เสี้ยวพักตร์คมเข้มไร้อารมณ์เป็นนิจก็แปรเปลี่ยนเป็นเดือดดาลในทันที ไอ้รองแม่ทัพระยำคนนี้มันจงใจใช้ชื่อนี้ข่มทัพหมาป่าของเขา น่าสนุกดีไม่น้อย