Novel & Cerita 12:30

Hindi ito masyadong mahilig sa mga papel papel kaya nga siguro pina-encode sa akin yun. "It is almost lunch time Max, you can go ahead and have your lunch." Saad nito na nito na nakayuko pa rin dahil may mga pinirmahan ulit ito. "Okay. But how about you?" Tanong ko rito. "I will have a meeting with the board of directors at 12:30." Sagot naman nito sa akin. Ay tanga lang di ba? Nakalimutan ko na may meeting pala ito ngayon.

Bumaba ang tingin ni Lucas sa kan’ya at bahagyang itinuro ang pagkain. “It’s past twelve noon. Ang sabi ni Maris ay hindi ka pa daw nagpapabili ng lunch so binilhan na kita. Sabay na tayong kumain.” Magkasalubong ang kilay nito subalit malambot ang paraan ng pakikipag-usap sa kan’ya.

" Ganito kasi 'yan, bumisita lang siya dito at saktong narinig pala ni Miss Azami 'yong plano nating kumain ng lunch sa labas and guess what? Gusto niyang mag join saatin and libre daw niya! Early celebration na rin daw since malapit ng lumabas 'yong advertisement niya. Actually, dapat dinner pero since busy na tayo at late na rin kung mag out, lunch na lang raw. " " Hala, seryoso ba? Sakto kasi sabi ni sir, pwede na tayong bumaba at mag lunch. May thirty minutes pa before mag 12, pero kumain na raw tayo, " natutuwang balita niya na siyang kinatuwa rin ng kasama niya pero natigil din sila nang may maalala ang isa.

Tumalikod siya at nagsimulang humakbang. Nagkatinginan ulit kaming tatlo at sabay sabay na nagkibit balikat. Ibig sabihin walang text mate si Liam? o baka naman ang butler na 'yon ang nakikipag-text mate para sa kanya? Paano naman sila nagkakilala ni Maddison kung hindi siya ang gumagamit ng phone? “Dinner time is at 6 pm, kailangan ay nakababa na kayo rito dahil maguumpisa na ang pagkain.”

Tuluyan. At hindi ko na napigilan ang pagngiti. Maliit lang. Pero totoo. At iyon ang lalong nakakainis. Dahil habang nakatitig ako sa screen... Bigla kong napansin ang oras. 12:47 AM. Midnight na pala. Napailing ako. Me: "You should sleep." Khaizer: "You too." Me: "Goodnight." Ilang segundo ang lumipas.

So tama nga siya. Agad na nawala ang atensyon niya sa dalawa ng tumunog ang kaniyang pambisig na orasan. “6:30 na?” Hindi pa naman kasi masyadong madilim kaya akala niya alas-singko pa lang. “Hays.”

"This time hindi mo na makakalimutan?" Natatawa naman ito dahilan para magtaka siya. "Papaano ko makakalimutan kung nandito na nga ako at sinusundo ka?" Napakunot ang noo niya. "My gosh, Maddy! Hindi mo ba alam na lunch time na?" Umiling siya dahilan para mapasapo ito sa noo. "Past twelve na po para alam niyo." Napatingin siya sa relong pambising at nakitang twelve fifteen na nga. Hindi niya namalayan ang oras dahil busy kasi siya lalo na't kararating lang ng ibang mga bulaklak ngayon.

bulong niya sa sarili, napapailing na lang habang nakapikit pa rin. She rolled a little to the side , still tightly closing her eyes, but not too much para hindi maisip ni Sebastian na gising pa siya. Until finally, hindi na nakayanan ang pagkabagot kaya napilitan si Trixie na mag bukas ng mata at dalhin ang tingin sa digital clock sa kabilang gilid ng nightstand. Almost 12:30 a.m. Twelve fcking thirty in the morning!

I snapped out, trying to get his attention. "Amethyst, it's still 5:23 in the afternoon. Wala pang bar na bukas sa ganitong oras. Alas otso o alas nuwebe pa ng gabi ang start niyon," sagot niya habang nasa camera pa rin ang atensyon.

Nakasilip doon habang sumasagot. "From 5PM to 8PM, you have a dinner schedule appointment for the Fonthill Company. From 8:30PM to 9PM, a schedule appointment from the doctor. And aside from all the things I mentioned, you don't have any more schedule for today, Miss."