12:30 Novels & Stories

"So you forgot about my meeting tonight?" Kumunot ang noo ko. "Meeting?" "The meeting is about to start at exactly 9 Pm. We need to be there earlier in the exact time." Sumilip ito sa kanyang pambisig na relo. "It's already 5 Pm, don't tell me you are going to stay here and forget about your duty as my escort?"

"sir, about Lion Del. ngayon din po pala ang launching ng latest creation nila. what a coincidence," "well, anong oras daw? tapos na ba?" "hindi pa po tapos. actually, kakastart lang din po nila. 6 pm din po sila nag-start." inabot sa 'kin ni beth ang kaniyang cellphone. "eto po, nakalive po sila ngayon."

Kahit na ayoko mang aminin, alam kong hindi nagbibiro si Uno sa sinabi nito, hindi ko sinabi sa kanya na may kakambal ako kaya alam kong pinaghandaan niya talaga ang araw na 'to. "Anong oras na, Zuck?" Tanong ko sa nanginginig na boses, sa pagkakataong ito ay malawak ang ngisi sa mga labi ni Uno habang pinapanood akong unti-unting kinakain ng kaba at takot. "It's already 11:27." Tugon ni Zuck habang nakatingin sa Louis Vuitton watch na nakakabit sa kanyang kamay.

Napasulyap ako sa relo na nakalagay sa table sa gilid ng kama namin. Alas 11:30 na ng gabi, napakunot-noo pa kami. Dahil wala naman sigurong tatawag ng ganitong oras kay Luke kapag hindi importante. " Pick-up your phone,Luke. Baka importante iyan." paos kong boses. Kinuha naman niya. Napakunot-noo paa siya ng makita niya ang tumawag. " Yes,hello... what's the problem?" sagot nito sa katawag.

Ngumisi siya. “Twelve midnight ang midnight snack, Maribel. 10 pa ngayon.” Napakamot siya. “E di ten oclock snack na lang, Ma'am.” Napabuntong hininga ako. Nanatiling nakatanaw sa labas ang mata ko.

Kabanata 22 MATULIN na lumipas ang tatlong araw. Ngayon ay pabalik na sila sa bahay ni Fabio, pero pupunta siya sa dati nilang tirahan ng mga magulang niya. Kukunin lang niya ang kotse niya at lalarga na siya. Hindi niya mapapalipas ang araw na ito na wala siyang nagagawa. Maaga pa naman. It's just 12:00 P.M. darating sila roon nga trenta minutos na lang siguro o wala pa.

"But its already quarter to twelve, did you have lunch?" "Not yet sir," saad niya at tiningnan ang kaniyang suot na relo. Bahagya naman siyang nagulat sapagkat hindi niya namalayan ang oras dahil ng tiningnan niya ito kanina ay alas dies pa lamang ng umaga.

Bumangon siya at hinila ang kumot para itakip sa katawan niya saka inabot ang mug. "Anong oras na?" tanong niya pagkatapos tumikhim ng kape. Hindi niya na alam kung anong oras na sila natulog ni Kenobi. Parang mga walang kasawaang nagsalo sila magdamag sa isa't-isa. "Quarter to twelve." "What?" nanlalaki ang mga mata na tanong niya. Alam niyang tanghali na pero hindi naman niya ine-expect na sobrang tanghali na siya magigising.

Ngumiti ito sa sinabi niya. “That’s my girl!” Kahit paano ay lumakas ang loob niya nang kausapin siya nito. Tumayo na ito at sinipat ang suot na relong pambisig. “Halika na, sweetheart. It’s already seven thirty. Alas otso ang opening, so, mayroon pa tayong thirty minutes para makapag-announce.”

Sa tuwing may humihintong kotse ay kusang umaangat ang tingin niya para silipin kung si Juan na ba ang dumating, pero hindi. Napasinghap siya at dinial ang numero nito. Pero hindi pa rin niya ito makontak. Napatingin siya sa suot na relo. 11:30 p.m. “Pag nag-12, uuwi na ’ko,” bulong niya sa sarili. Kusang nanlambot ang mga tuhod niya nang dumating ang alas-dose. Napaupo siya sa gilid ng kalsada.