3:27 Novels & Stories

Sa sobrang kaba ko ay dumukot ako ng isang donut sa box at isinalpak sa bibig ko. "Last five seconds on the clock—Jimenez with the ball!" sigaw ng announcer sa mic. Everyone held their breath as Peejay took a step back beyond the arc. "Three... two..." Tumira siya. Perfect form. Perfect release. "Jimenez for three—PASOK!" The entire gym exploded. Kinalabutan ang buong katawan ko nang marinig ko ang sigaw ng announcer. "And that seals the game! Final score—78–77! The Red Hawks win by one point—all thanks to Jimenez, the three-point legend!"

Bago pa man nakasagot ang matanda ay humangos na siya papalabas ng mansyon. Nakagat ng lalaki ang ibabang labi pagkatapos ng alaalang iyon. Looking at the analog clock on his Mercedez Benz, the time displayed thirty minutes after three. Tatlumpung minuto na lamang at magsisimula na ang party!

Ang oras sa kanang bahagi sa ibaba ng screen ay nagpapakita ng: 19:39. Pero, ang text message na ipinadala ni Era sa katulong ay may oras na eksaktong 20:00. Hindi naman aabutin ng higit sa ilang minuto ang paglalakad mula sa ballroom sa unang palapag patungo sa kwarto sa third floor. Ano ba ang ginagawa ni Era sa nawawalang dalawampu't isang minuto na 'yon?

Kahit gusto nya nang umiyak ng todo ngayon, hindi nya kayang gawin dahil may kailangan pa syang sabihin. Mapupungay ang kanyang matang napa tingin sa suot na wristwatch, "Time of death..." Napalunok sya ng mariin. Hindi nya kaya, hindi nya kayang sabihin ang oras ngayon. Hindi nya matanggap, "Time of death 2:30 pm." At tuluyan na ngang nabiyak ang kanyang boses.

turo pa ni Rhys sa malaking bahay na nasa harap nila. Natahimik naman si Astra. "Let's go,” pag aya sa kanya ni Rhys, ngunit umiling si Astra. “Hindi na, uuwi na lang ako." "It's already 3 am in the dawn, Astra." "I'll take a taxi; don't trouble yourself,” sagot ni Astra.

Lumipas ang ilang segundo na tahimik lang silang dalawa. *]:pointer-events-auto scroll-mt-(--header-height)" dir="auto" data-turn-id="ee13547d-464b-45fc-9008-bf8309d3fa84" data-testid="conversation-turn-7" data-scroll-anchor="false" data-turn="user">

Well, 1 hr pa naman bago ang usapan naming time ng uwi niya which is 3:30. Nang matapos kong igayak ang aming mga gamit ay naligo na ako para mamaya pagdating niya ay siya na lang ang gagayak. But natapos na lamang akong mag skin care routine at mag – ayos ng sarili ay wala pa rin siya. Everything is already settled, siya na lang ang hinihintay. Napatingin ako sa wristwatch na suot ko, 3:20pm na, asan na kaya nag lalaking ‘yon?

Dahan-dahan akong napadilat ng mata. Sumalubong sa akin ang nakangiting mukha ni Raven. Agad na nawala ang antok sa pagkatao ko. Napatingin ako sa orasan na nasa dingding. 3 AM pa lang. Sh*t. Bakit andito na siya?

Palibhasa kasi, walang staff dito na tutulong sa kaniya. "Hindi pa. Sandali lang." she shouted. "Kanina mo pa 'yan paulit-ulit na hiningi, and I'm giving you enough time to prepare, it's nearly seven in the evening, mala-late na tayo." makahulogan na sagot ni Tres habang sinisilip ang oras sa kaniyang pambisig na relo.

May bahagyang pag-click sa kabilang linya. “Kaya,” sagot niya sa wakas. “Pero kailangan ko ng eksaktong oras.” “7:12 to 7:18 a.m.” “Specific.” “I am.” Tahimik ulit siya. “Nyx,” sabi niya, mas mababa ang tono. “Hmm?” “Hindi ito bahagi ng mission outline.” “Alam ko.” “Then why?”