Novel & Cerita 12:30

Binuksan niya ang electronic calendar sa tablet. "Starting tomorrow, ikaw na ang bahala sa breakfast, lunch, dinner, schedule coordination, wardrobe preparations, banquet arrangements, at lahat ng personal matters ni Mr. Hawthorne." Huminto siya sandali. Pagkatapos ay tumingin sa oras. "May lakad ako ng six." "Bibigyan kita ng isang oras." "Kapag hindi ka dumating, hindi mo makukuha ang susi." Bahagyang ngumiti si Jam.

"What's left on my schedule today, Peter? Gusto ko ng matapos para makauwi na. I need to recharge. I really want to go home and see my princess." Tumikhim ito. "You only have a meeting with Builders Barn later in the afternoon at three o'clock, Sir." "Hanggang anong oras?" Nagtatakang napatitig si Peter sa kanya. Ito ang unang pagkakataon na nagtanong siya ng ganu'n. Kunot ang noong tiningnan niya ito. "Hanggang anong oras?" muling tanong niya. "Till five o'clock, Sir."

Kaya pupunta pa siya sa meeting nila para matuloy na ang gagawin nilang proyekto. Kailangan niya ring kumbinsihin ang lalaki na wag kumalas sa ugnayan nila sa kompanya. "Anong oras daw ba?" "Mamayang 1 pm po." Sagot ni Louise. Mamayang 3 pm niya pa naman susunduin si Lucas kaya saktong sakto ng timing ng Johan na 'yun. "Okay, i-confirm mo na darating ako."

Doon s'ya niragasa ulit ng matinding kaba. "Kanina pa ba?" tanong n'ya ulit sa babae. "Kanina pa yon sir. Wait lang ha at titingnan ko dito kung anong oras s'ya nag out," sagot nito at may tiningan sa computer nito. "Six thirty umabas si Dr. Jabar sir," pagbibigay alam nito matapos nitong tingnan ang computer. Napatingin s'ya sa kan'yang relo at nakitang mag aalas otso na ng gabi.

Tumaas ang isa kong kilay. “Yes? May problema ba?” tanong ko, medyo matalim ang tono ng boses ko. “Ahm… past 12 PM na po kasi, Ma’am… lunch break na po.” Napakamot siya sa ulo habang sinasabi ito, halatang nag-aalangan. Napatingin ako sa relo sa aking kamay. 12:15 PM. Napabuntong-hininga ako. “Pasensiya na, hindi ko napansin ang oras. Yes, you may take your lunch,” sagot ko sa kalmadong tono.

My phone beeped once again, and I glanced at the phone when another message flash on the screen. From Adrian: At noon, during break time everyone will go out for lunch break...It's time. I re-read Adrian's message, at noon. He's right, during that time, everyone goes out and returned at 1:30 in the afternoon, and we have ample time to carry out our plan. We just need to be vigilant and careful of our actions or else everything will be turned into a mess. I typed Got it then pressed the sent button. I wait for a moment, but Adrian didn't reply, I somehow felt disappointed but abruptly grief off my thoughts, Why should I feel that way? No way! I tried to shake my head as if my thoughts will go

I asked Secretary Lee regarding the schedule we have after lunch if there is any. “All the meetings for today are all done, Sir. No schedule in the afternoon.” He answered back. I nodded my head in response. “Good. Can you book a dinner for two, at eight thirty pm?” “Okay, sir. I’ll go now and look for it.” “Thank you,” I simply answered back at him.

3:00pm Music 1...............9:00am Dancing 1...........11:00am Healing 1............1:00pm I got a feeling na subject ang mga ito. Pero bakit may praying at healing? Magmamadre ba ako o albularyo? Nagbibiro ba to? Unti-unting lumalabas ang katanungan sa aking isipan. Alam ko assestment yun at yun ang schedule ko pero kabaliwan naman ang subject na yun.

My next class will be this 3:30 pm and the time says it is already 3:05. "When will be your next class." he asked with a hint of irritation of his voice. "3:30" maikling sagot ko naman. This time he looked at his watch. "We still have 25 minutes to hook up." pagsasawalang bahala na tugon niya.

“Urur.” Tuluy-tuloy lang ang practice nila para bukas, lalo na ang mga kakantahin sa Holy Communion. Natapos ang practice makalipas ng 30 minuto. Isa o hanggang dalawang oras lang nakalaan para sa practice para hindi sila masyadong gabihin. “Bukas ng 6 PM, ah. Don’t forget,” matinding bilin ni JC sa kanila. Bumaling siya sa dalawa. “Kayong dalawa, `wag kayong mawawala.”