Novel & Cerita 21 Days Conditioning

Pero sa kabila ng lahat ng kaniyang reklamo, sa kabila ng pawis, pagod, at matinding sakit ng katawan— Kailanman ay hindi siya umaatras. Dumadating siya nang mas maaga sa takdang oras. Ginagawa niya ang bawat ehersisyo kahit halos pumutok na ang kaniyang mga kalamnan. Nakikining siya nang maigi sa bawat payo ng mga instructor. At higit sa lahat... napakabilis niyang matuto. Sa ikalawang linggo ng kaniyang pagsasanay, nagsimula nang magbago nang kapansin-pansin ang kaniyang kilos at kaanyuan.

Asul na mga mata. Perpekto ang suot nitong damit ng Hargrove cheer. “Kaya bago ka rito.” Ang mga mata nito ay dumaan kay Quin bago sinabing, “Magsisimula na tayo sa loob ng dalawang minuto.” Ang unang tatlongpung minuto ay impiyerno. Mga pag-unat. Kondisyon. Mga ehersisyo sa balanse. Mga kombinasyon ng sayaw.

Lumukso agad sa higher level ang lakas nito. "Dalhin niyo s'ya rito para sa regular trainig. In three months, matututu agad iyan na protektahan ang anak niyo. Saka kayang-kaya nitong atakehin ang matatanda kung sakali man malagay kayo sa panganib," paliwang ng trainer pagkatapos ng mahabang session ng training. Tumango siya at sunod-sunod na nagpasalamat. Hawak-hawak ni Angelica ang aso nang lumabas sila ng military compound. Lumabi nito at naglalambing na nagsalita. "Mommy, gutom na po si Tomato. Gustom din po ako."

Sigurado siyang hindi magiging madali ang bukas. Isa na naman itong mahirap na laban. Kailangan niyang magpahinga nang mabuti. Para sa kanya, maaga na ang matulog ng alas-dose ng gabi. Nagising siya alas-sais ng umaga. Mahalaga ang pag-eehersisyo upang maayos ang kanyang kondisyon. Pagkatapos tumakbo at mag-almusal kasama si Gabriel, naghanda siya at alas-otso y medya ay bumiyahe na papunta sa kumpanya.

Pero ngayon, wala na ‘yung takot. Napakunot-noo si Damon. He seemed to expect me to be scared. He seemed to think I’d cry. He seemed to think I’d run away. Poor guy. One month. Yeah isang buwan. Araw-araw. Walang palya. Training na malala. Pain na malala. Blood. Sweat. Bruises. Pagod. Lahat tiniis ko, hindi para maging cute. Hindi para magmukhang action star, kundi para sa araw na ito.

Did you already have lunch? Nangingiti ako habang tinitingnan ang mensaheng natanggap bandang tanghali. Umalis na siya kaninang umaga. He didn’t want to wake me, pero ibinilin ko sa kanya na mas gugustuhin kong gumising para lang maihatid siya sa labas, lalo na’t ilang araw din siyang mawawala para sa training nila. Ayon sa kanya, three days ang training, pero ang araw na ‘to ay hindi kasama ro’n dahil nakalaan ito para sa pagpunta sa kanilang tutuluyan.

Nakapagpahinga lang ako nang kumain kami sandali. "Hindi mo kakayanin ang training na ibibigay ko sa iyo kung mahina ang katawan mo, pero huwag kang mag alala i can see that you have a potential. Hindi ka mahihirapan, so i guess you need to do this for at least one week? or more than that until you achieve the right strength that your body needs.. then we will proceed to your true training." Kibit balikat nyang sabi habang ako ay nakahandusay sa sahig at naghahabol ng hininga. Hindi ko inaasahan na magiging ganito ang unang araw ng training ko, in- expect ko na magsusuntukan kami kaagad at hindi ako tatakbo ng sampung beses paikot sa bahay ni Elijah o ano pa.

Three times a day sila kung mag training para mapanatili ang kanilang lakas at liksi ng pangangatawan. Dito nila ginagawa ang mga physical activities gaya ng endurance training, Core and balance exercises, agility drills at iba pa. “Dalhin mo ko don, now na!” galit niyang utos dito. “T-Teka, b-bawal kasi don—” “Sinong bawal?” pinandilatan niya ng mga mata si Red habang dampot ang marmol na nameplate ni Hunter. Handa niya itong ihampas sa agent — oras na ituloy nito ang pagtatakip kay Hunter.

Her breathing sharpened. Her expression hardened. The exact shift I had trained into her. Months of brutal conditioning flashed through my mind. The reinforced wooden strikes to strengthen her arms. The repeated abdominal drills that taught her body to absorb impact. The hours of forcing her to stand through pain until her body learned not to fold under pressure. She had hated every second. Now, it showed. The next attacker struck. She absorbed the impact. Countered. Dropped him. Then another. And another. She moved with precision I had spent months carving into instinct.

“Ano, hanggang ganyan ka lang ba? Hindi ka tatayo agad? Walang pahinga sa laban. Hindi mo pwedeng sabihin kay Jason na magpahinga ka muna. Kahit pagod ka, kahit hindi ka na makagalaw sa sobrang paghihina dapat alam mo kung paano umiwas sa suntok o paano patigasin ang iyong sikmura kapag doon ka titirahin ng kalaban. Alam mo rin dapat kung paano umiwas kapag nakita mong sinasaktan ka na ng kalaban.” Inilahad niya ang kanyang kamay. Hinawakan ko iyon at hinila niya ako para bumangon. “I know, you are hurt. I know this is not easy but please, we have to do it the right way.” Pinanusan niya ang pawis ko. Titigan niya ako at hinawakan ang aking magkabilang pisngi. Idinantay niya ang kanyang noo