19 Days Bl 소설 & 이야기

Fall in love within 30 days before wedding. Nanlaki parehas ang aming mga mata sabay sigaw, "Are you all freaking serious?"

What a gentleman, I see! Huminto kami sa tapat ng sasakyan niya but instead of letting my hand go, mas lalo lang niyang hinigpitan ang kapit sa kamay ko bago ako hinila papalapit sa kanya. My whole body bumped onto his frame. Ramdam ko kung papanong umikot ang braso niya sa baywang ko at bahagyang yumuko para maabot ng bibig ang tainga ko. "How about we marry each other for three months and then have an annulment after? Tutal hindi na rin naman magtatagal ang buhay ng Lolo mo," he paused and chortled. "Let's just play his games and make him happy before he leave the world."

mahinang boses ni kuya Ruan. Dahan-dahan na lumapit sa 'kin si kuya at kinuha ang bata. "Sige na Zinnia, iligtas mo pa sina Dion at Sky." Tumango ako kay kuya, habang patuloy pa rin na tumutulo ang mga luha ko. Agad akong lumapit kay Sky, matapos matanggal sa kanya nag bomba. Ngunit ilang segundo na lang, sasabog na ang bomba at hindi pa natatanggal kay Dion. 15 minutes na lang.

wika ni Miguel. “Of course, I won’t let it happen. I contacted a rest house nearby, don muna kami. Hanggang magka-malay siya.” ***** “I-Ilang araw na akong walang malay?” ulit ni Phoebe kay Drew, hindi siya makapaniwala sa nairinig. “Yeah, thirty two days to be exact.” sagot niya habang tinatanggal ang dextrose sa dalaga. “H-Hindi ba ako hinahanap ni S-Sebastian…”

I took off the bandage to check, my forehead wrinkled when I saw the wound still looked fresh. It's been two days, a small cut usually heals a day. I sighed. This is not new naman, even before matagal na talaga gumaling ang mga sugat ni Natasia kaya ayaw na ayaw kong magkakasugat ito. I walked to the dresser to get the medicine kit. Good thing my enough supplies pa ng medicine. I cleaned the wound, put some ointments and wrapped it with a bandage again. I stood up to return na medicine kit but I stopped looking down at her.

'Beautiful Days with You' iyon ang napili niyang theme sa scrapbook niya. Inisa-isa niyang tiningnan ang mga picture na kuha nila ni Niel at sa loob ng anim na buwan na magkasama sila ay parang ang dami na nilang memories na nagawa together. Bigla siyang natawa ng maalala niya na sabay silang mag-jogging noon at hinabol ng aso. Muntik na siyang madapa non mabuti na lang at maagap sumalo si Niel.

Napabuntong-hininga ako habang inilalagay ang isa ko pang blazer sa maleta. “You're packing like you're leaving forever,” komento ni Larkin mula sa kama, nakasandal sa headboard at tahimik na pinapanood ang bawat galaw ko. Napalingon ako sa kanya. “Three months is a long time.” “It's ninety days,” mabilis niyang sagot, may bahagyang taas ng kilay. “That's basically forever,” sagot ko, isinara ko ang maleta na parang gusto kong ihagis na lang lahat sa loob.

bulong ko habang paulit-ulit siyang hinahalikan sa noo at pisngi. “Na-miss din kita sobra!” reklamo niya habang nakayakap pa rin sa leeg ko. “Ang tagal mo kasi!” Napatawa ako kahit medyo naiiyak na. “Sorry na.” “Binilang ko lahat ng days!” “Talaga?” “Oo! Thirty-one days!” proud niyang sabi. Napangiti ako habang pinagmamasdan ang anak ko. Parang mas lalo itong tumangkad habang wala ako.

sagot ng dalaga makaraan ang ilang sandali. "That's more of less one hundred days." Humalukipkip siya at sandaling nag-isip. Napaka-haba ng isang daang araw, pero kahit paaano ay hindi siya babagabagin ng konsensya niya. "Okay, pagbibigyan kita sa pabor na hiningi mo noong nakaraan. You can stay here in the next one hundred days for free." Sa nanlalaking mga mata ay nag-angat ito ng tingin. "T—Talaga?"

umiiyak na sabi ni Celine, habang mabilis na lumapit at hinawakan ang kamay nito. Marahang tinapik ni Amara ang balikat niya, mahina ang boses nito habang nagsasalita. “Celine, I need your help… so hindi ako pwedeng magsinungaling sa’yo.” Napamulagat si Celine, biglang kinabahan sa tono ng kaibigan. “A-anong ibig mong sabihin?” nanginginig niyang tanong. “I don’t have much time left,” mahina ngunit diretsong sabi ni Amara. “Best-case scenario… fourteen days na lang ang itatagal ko.”