4 Hours Novels & Stories

Chester's POV Dalawang linggo. Labing-apat na araw. Tatlumpu't apat na oras sa isang shift. Wala akong matinong tulog, wala akong maayos na kain. Wala rin akong balita sa kanila.

utos niya sa pagitan ng mabibilis at mahahabang paghakbang, habang nagrere-load ng bala sa magasin ng caliber 45 niya. “Checking...” Naramdaman niya ang pagbilis ng tibok ng puso niya dahil sa halos patakbo na niyang lakad. Ngunit pinanatili niyang kalmado ang sarili. “Found it! Butterfly and mantis heading to Dock 42! Approximate time before they reach the dock, three minutes!” “Copy. Directions, Uno”, kalmado pa rin niyang sabi, habang ang kanina’y mabilis na lakad ay tuluyan niyang itinakbo.

m. "Dala mo ang mga slide para dito?" "Nasa maleta ko sila." “Mabuti.” Pinapatakbo ko ang aking kamay sa likod ng aking leeg. Fully conditioned na ang airport at pinagpapawisan na ako. "Anong ginagawa ko pagkatapos nito?" “Mag-a-4:00 p.m. sa oras na iyon. Naisip ko na baka gusto mo ng libreng oras para magpahinga, o mag-sightseeing."

Kaya binuksan niya ang pinto ng kotse, bumaba, at tumayo sa driveway para mag-ehersisyo. “Isa, dalawa, tatlo, apat, lima, anim, pito, walo. Dalawa, dalawa, tatlo, apat, lima, anim, pito, walo…” Pinalipas ni Jackson ang oras sa pagtalon-talon habang nag-e-ehersisyo sa driveway. Tiningnan niya ang oras—isang oras at dalawampung minuto na ang lumipas mula nang bumaba ng eroplano ang tiyuhin niya.

"Clint how many hours left?" "4 hours sir." Nakatuon ang pansin ni Clint sa isang monitor. Makikita sa kaniyang monitor ang paatras na pag-ikot ng kamay ng isang orasan. Nakapikit pa rin ang Yakuza. Nakasandal siya sa headrest na bakal. Nakapatong ang kaniyang isang kamay sa hand rest samantalang nanatiling umuusok lamang ang kaniyang cancer stick sa pagitan ng kaniyang dalawang daliri.

tanong nito bigla, hindi tumitingin sa kanya. Nagulat si Kristine. Ilang segundo bago siya sumagot. “Four years,” mahina niyang sabi. Tumango si Harvey, parang iniisip ang sagot niya. “Four years,” ulit nito. “Matagal din ‘yon.” Pareho silang natahimik. Pagkaraan ng ilang sandali, nagsalita ulit si Harvey. “Bakit kayo naghiwalay?”

Kaagad na sumingit si Hector, “Hanggat si Dawson ay nandito, hindi siya maglalakas loob.” Ang iba sa The Great Four ay lumakas ang loob. Si Melvin mula sa mga Fraiser ay tumingin sa oras. Alas nwebe na ng umaga. Nagsalita siya, “Maghihintay tayo ng tanghali para ilibing ang ating mga ama.” Tumango si Kelvin mula sa mga Wilson. “Sumasang ayon ako. Tanghali ang perpektong oras para maglibing.”

Matapos ay naghintay na lamang silang matapos ang nalalabing oras para makompleto ang 48 hours. Bawat segundo ay tila katumbas na ng oras para kay Chris. Hindi na siya makapaghintay na lumabas at umalis sa lugar na iyon. Sobrang higpit na ng hawak niya sa rehas habang nakatitig sa wallclock ng presinto.

Nasa 4 hours mahigit din ang biyahe namin from El nido to Manila. "At sa 4 hours na iyun ay tulog ako???" Umiling iling na sabi ko sa sarili ko habang isa isang hinuhubad ang damit ko. Wala ng cast ang paa ko at medyo okay na rin ito kaya malayang lumoblob ako sa bathtub.

Hindi siya nito totoong minahal. Ilang minuto rin siyang tahimik na umiiyak nang magpasya siyang punasan ng luha. Tiningnan niya ang wristwatch; 4:00PM. Kung aalis ako nang maaga, aabot pa ako sa bus paluwas. . .