4 Hours Novels & Stories

Pinunasan ko ang pawis sa noo habang inaayos ang huling tray ng tinapay sa maliit naming panaderya. Amoy kanela at asukal ang paligid—nakakagaan sa pakiramdam, ngunit mabigat sa dibdib ang pagod. Tiningnan ko ang relo—10:47 ng gabi. Isang oras na lang at makakauwi ako, kakain ng instant noodles, at makakatulog ng halos limang oras bago ang susunod na trabaho.

"No. I will interview you in a while to further assess your condition. I have a patient to attend to in five minutes kaya iiwan muna kita rito." Hindi ako sumagot pero tumango ako sa kanya. Nagpaalam ang doctor at naiwan kaming tatlo. Louise immediately went beside me. "I am so worried. No'ng tumawag si Kuya pumunta agad ako rito," saad niya. "T-thank you. Mahaba ba ang tinulog ko?" "Four hours," sagot ni Sandler at hinila ang upuan para ibigay sa kapatid niya.

mahabang announcement ng pilot Nag search ako sa g****e kung ilang hours bago makakarating sa paris. S***a 14 hours and 30 minutes. Maya maya ay natulog muna ako wala naman akong katabi eh kaya akin natong pwesto. Sobrang sarap ng tulog ko. Pagka gising ko ay mapapamura ka sa mahal ng pagkain huhuhu. Okay lang may pera naman ako eh.

Tyron's POV Hinilot ko ang batok ko ng maramdaman ang pananakit ng leeg ko. Tiningnan ko ang relo ko at nakita kong apat na minuto nalang alas siyete na ng gabi ito. Ang dami kong ginawa at tinapos na trabaho kaya di ko namamalayan ang oras. Tumayo ako para puntahan ang secretary ko. Alas siyete ang sinabi ko kaya dapat alam nito na kailangan ko na ang pinapagawa kong trabaho para dito.

Pagkatapos ay biglang narinig ang boses ni Raphael mula sa labas, "Fane! Sapat na ba ang oras mo doon sa loob? Tapos na ang oras. Alam mo na ba kung anong lebel mo? "Pwede ka na bang lumabas? Ang pinakamatagal na oras ng pamamalagi ng isang tao sa pill aura room ay apat na oras. Kapag nanatili ka pa sa loob, makukuha mo ang oras ng lahat." Tumaas ang kilay ni Fane sa galak. Malaking surpresa sa kanya ang patakarang ito. Ang lahat ay pwedeng magsanay sa pill aura room sa loob ng apat na oras bawat araw.

Gusto kong maramdaman ‘yung anticipation. Pagpasok ko sa sasakyan, pinaandar ko na agad ito. “Four hours,” sabi ko sa sarili ko. “Four hours na lang, makikita na kita, Ilaria.” Dapat ay two hours lang, pero nakita ko sa table ko, heavy ang traffic, kainis. Kung kailan nagmamadali, saka pa ganito. Kung alam ko lang, nag-helicopter na ako. Kaya lang, huli na kasi nasa kalagitnaan na ako nang pagmamaneho.

Na ikinagulat ni Khael. "Aalis ka na?" nagtatakang tanong niya. Tiningnan ko siya. "Pasensya ka na Khael. Kailangan ko na umuwi. Four hours lang kasi ang palugit na ibinigay sakin ni Jarred. May mga gagawin pa ako." wika ko. Tumayo na rin siya.

Napakabilis niyang maglakad at ang lalaki pa ng kanyang mga hakbang! "Wait lang naman! Ano ba kasi?" Binuksan niya agad 'yung pinto at mabilis niyang tiningnan ang orasan. "4:05 am ngayon sa Ordinary City. May kulang-kulang na dalawang oras pa tayo para matulog." "Sabi ko naman kasi sa'yo madami kayong hindi nalalaman kung ano talagang nangyayari sa syudad natin."

Hindi siya sumagot. “Or… sinadya niyo?” Biglang gumalaw ang mata niya. Caught. “We didn’t think—” “Records say three hours,” diretso kong sabi. “Hindi one hour. Three.” Tahimik, at sa katahimikan na ‘yon… Nakuha ko ang sagot. Hindi man direkta. ~ Pagbalik ni Terrance, tapos na ang usapan. May kontrata na sa mesa.

Aside from the food that Sandro's cooking and Kareen baked, nag-order na sila ng cooked food na darating maya maya. Umabot pa hanggang apat na oras bago nagising si Demie. Nag-unat unat pa ito at agad kinuha ang naka-charge na smart phone para alamin ang oras. At agad siyang nataranta ng makitang ala syete na ng gabi. She slept for 8 hours. It must be the jetlag.