Novel & Cerita Abandoned In Tagalog

I stated while shaking my head repeatedly and tears streaming down my cheeks. --- Terms used: -Rine, dine: same with roon and dito -Ike: Ikaw ay -palusong/pauwi: pabayan -paahon: pauwi na ng bahay

Pinaghandaan na niya at prinaktis ang mga sasabihin niyang linya mamaya para makuha ang loob nito at pumayag sa kasunduan. Nakakabagot na din kasi dito sa Batangas. She are eager to come home right away. Marami pa siyang dapat asikasuhin sa pag-uwi niya lalo na ang ikalawang problema na kinakaharap niya ngayon. ‘Dios mio, que voy a hacer?’ Usal niyang dalangin sa Spanish na ang ibig sabihin ay “Diyos ko, anong gagawin ko?”

Anito at ako'y saglit na tinapunan ng tingin "Oo". Tipid kong sagot. "I'm sorry, Mister ko akala ko kasi ay aalis kang muli, akala ko pabalik ka na kaagad sa Cotabato. Akala ko ay wala lang sa 'yo ang pagkawala ng kambal." Wika ko habang ang aking mga luha ay nagbabadya ng kumawala. "Gagawa na lang tayo ng kambal ulit, Misis ko." Nakangiti nitong wika

Cheese sauce nakikilabutan ako sa ginagawa ko ( I miss you kiddo.) Teka what? Nag buffing yata yung utak ko. Wait wait wait, may nakakamiss kay-- " Miss mo ko?" ( Thank you for sheltering me. But I can't go back in your house anymore.) In our house? DITO? " Dito sa bahay?" may nakapunta na ba dito sa bahay, hindi ko manlang alam? ( What happened lately was just an accidental chance, kung ano mang nangyari nung gabing yon I'm very sorry I promise it will never happen again. I'm so sorry.)

Leaving me with my racing heartbeats as I watched his back disappeared from my sight. Damn you, Agustine. Ni hindi pa ako nakaka-isang oras dito!

Ang mabawi ang nawalang kalayaan. "We are here," deklara ni Magno. Nagising at bumalik s'ya sa katotohanan nang magsalita ito. Tumigil ang sasakyan sa isang napakalawak na bakuran. Napakalinis at puno ng maraming puno at bulaklak. Napakalaking bahay ang bumungad sa kanyang pagbaba. Napakalayo nito sa nakagisnan n'ya. Gusto n'ya mailang sa simpleng kasuotan na mayroon s'ya na hindi nababagay sa marangyang bahay.

"Your cheap car? I think, your car cannot be fixed anymore. Mas bagay siya sa junkshop." Pagkasabing-pagkasabi niya nung 'junkshop' ay PAK! Kaagad na dumapo ang kanang palad ko sa pisngi niya, Sa maganda pero gago niyang pisngi. Walang modo itong kausap ko eh kaya dapat lang na sampalin para maturuan ito ng leksyon.

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

Tanong ko pero hindi niya ako sinagot "Magbihis ka na, I will take you back to Manila, May emergency raw sa inyo at kailanagan ka talaga" He uttered at mas nauna nang lumabas dumeretso naman ako sa kwarto at buti nalang at lahat ng gamit ko ay nakalagay sa isang maleta