Abandoned In Tagalog Novels & Stories

"Maaaring oo, maaaring hindi. Ang future lang ang kaya kong makita, hindi ang intensiyon ng tao. May nakita akong usok na pula. Maaaring senyales ng sunog, galit, o matinding pag-ibig-ito ang magiging laban niya sa iyo. Kailangan mong maging maingat. Masyadong malaki ang usok na iyon." Minasahe ni Grandfather ang kanyang noo at si Lola Lou ay napainom ng coffee. "Sa province of Pangasinan siya naninirahan ngayon. Ang pangalan ng binatang iyon ay si-" Tumayo si Grandfather kaya bigla akong nahulog sa sofa. Hindi nila ako tiningnan kaya umiyak ako at hinagis ang sandals para magpapansin. "Grandfather! Ang sakit-sakit ng paa ko!"

Kj ka remember? Hayss. Oo nga naman. Bahala na si batman. Sana naman walang pang bubully na maganap sa outing nato. Nakakasawa na. Maingay ang loob ng van habang nasa byahi kami dahil sa mga tawanan at tuksoan na nangyayari. ''Hoy ang tahimik mo jan. Makisabay ka naman.'' tawag ni Nica sa atensyon sabay sundot sa may tagiliran ko.

“M-Mayi, anong i-ibig mo sabihin?” nahirapan siyang magsalita at mas hinawakan ang kamay ko. “Hmm? T-Tell me babe, I don’t understand.” “Our baby is gone.” Malamig kong sabi, matagal bago siya nagsalita. Hindi niya nakasagot at natulala sa mukha ko. “G-Gone? T-That’s impossible babe. I-Imposible ‘yang sinasabi mo.. M-Malabo—”

Mabuting tao ang kaibigan ko ay hindi ka niya pababayaan. I’m sorry, anak. I'm really sorry, I abandoned you. Hindi ko alam kung maniniwala ka ba sa akin. Pero ang totoo, mahal ko ang tunay mong ama. Mahal ko si Almeo Anderson, pero hindi ko siya kayang ipaglaban at ganun rin siya sa akin. Wala kaming laban na dalawa. Hindi kami para sa isa’t isa kaya sumuko na ako. Dahil nalaman ko na may buhay sa loob ko kaya ikaw ang dapat kong protektahan.

Psh! "Naku, hijo, imposible yata iyon. Labing anim na taon nang abandonado ang isla at kailanman ay hindi na nakita ang bata bagama't may usap-usapan na ang batang iyon nga ang naghihiganti."

Not romance. Regulation. I looked down at our hands. Then whispered, “Bakit ganito?” His grip tightened slightly. Not possessive. Anchoring. “Dahil sanay na tayo,” he said. I shook my head. “That’s not an answer.” He looked at me directly. Then said something that made everything colder. “Dahil kapag wala ka, hindi ako buo.” Pause. “And kapag wala ako… hindi ka rin.” The world outside still existed.

“From now on… you belong to me.” Parang binuhusan ng malamig na tubig si Laura. Napaatras siya, hawak ang laylayan ng kanyang damit. “A-ano pong ibig niyong sabihin. Walang emosyon, walang alinlangan. “It means exactly that. You can’t run. You can’t hide. Every single part of you… is mine. Until your last breath.” Napakagat-labi si Laura, nanlalabo ang paningin sa takot. “B-bakit ako? Wala naman akong halaga…”

Agad ko siyang nilingon na nasa backseat. "Yes, Zaria?" "What is apo?" "Apo is a grandchild in Tagalog." Kumunot ang noo niya sa akin. Alam ko may hindi na naman siya maintindihan sa mga sinabi ko. "What is Tagalog?" "Tagalog or Filipino is Mama's language." "Ah, okay."

Napahagulgol ako sa kanyang sinabi, he know me well kung kailan ako nasasaktan, kung kailan ako masaya "She abandoned me Vaughn my mother abandoned me"