After Tagalog Novels & Stories

Niyugyog pa ang balikat ko. Inis naman na tinapik ko ang kamay ng luka-luka na halos mangisay na sa tabi ko. Napalingon ako sa bagong dating. Napataas ang kilay ko kay Mayor Manolo Marcial na nakasuot ng barong tagalog, slacks, at may specs pa sa mata. Malinis at wala kahit isang hiblang buhok ang nakalawit sa mukha nito. Kagalang-galang, karespe-respeto ang dating nito. Parang ang bango-bango rin at ang linis-linis. Napasimangot ako.

At marahil… Marahil, may kailangan pa akong malaman bago ako makalabas. O bago ako tuluyang makulong. Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot. Sa ngayon, isang bagay lang ang sigurado: Hindi ito simpleng bantay-sarado. Hindi ito simpleng pagkakakulong. Ito ay isang larong may mas malalim na dahilan. At ngayon, mas kailangan kong magmasid — hindi lang sa mga tauhan, kundi sa mga salita, sa mga tingin, sa mga ngiti… lalo na kung galing sa isang taong tulad ni Nanay Solen.

Agad ko siyang nilingon na nasa backseat. "Yes, Zaria?" "What is apo?" "Apo is a grandchild in Tagalog." Kumunot ang noo niya sa akin. Alam ko may hindi na naman siya maintindihan sa mga sinabi ko. "What is Tagalog?" "Tagalog or Filipino is Mama's language." "Ah, okay."

Arthur suggested. "Ahia, ang payat ni Jonas. Hindi niyan kaya umakyat." Natatawang sinabi ni Albi. Ahia is a chinese word for an older brother. Well, Arthur, Albi, Lancelot and Paris are half chinese pero syempre mas mukha silang Suarez! "Fuck you Albi! I am mor masculine than you!" Singhal sa kaniya ni Jonas.

Talagang papanoorin mo sila habang naghahalikan? Dahil tapos na naman akong maghugas ay pumasok na ako sa kwarto ko na sakto namang pagtawag ni inay cellphone ko. "Hello inay" bati ko. "Kamusta ka dyan anak? Kailan ka dadalaw dito sa bahay? Miss na miss ka na namin" biglang tumulo ang luha ko sa sinabi niya. Miss na miss ko na rin sila.

CHAPTER 28 PARTE ng aking panaginip ang mainit na tagpo sa pagitan namin ni Arken. Kahit malamig ang umaga ay pinagpapawisan ako sa panaginip na 'yon. Dahan-dahan akong gumalaw para bumangon pero may mabigat na nakadagan sa aking hita. Mainit ito, gayundin ang tumatama sa aking kanang balikat. Kung hindi ako nagkakamali ay hininga ito ng isang tao. Nilingon ko ito at nanlaki ang matang nakatunghay sa guwapong mukha ni Arken. Saka ko lang napagtantong hindi panaginip ang mga tagpong iyon kung hindi ay totoo talagang nangyari. Ang pagtatalo namin ay nauwi sa mapusok at nakasasabik na halikan. Nasapo ko ang noo dahil sa katangahang nagawa.

Mukhang excited ito dahil after ng tawag ay may mga follow up text messages pa. Batangas ang destinasyon ng dalawa. Pero bago pa man ay ihaharap daw muna s'ya sa mga magulang nito kaya kinakabahan ang dalaga. Kahit pa kilala n'ya ang mga ito lalo na ang ninang Atalia n'ya ay hindi parin maiwasan ng dalaga na mangamba dahil ipapakilala s'ya ngayon bilang nobya.

Parang sira ulong santa clause. "Every year ay ginaganap natin ang class hunting na siyang hahasa sa abilidad ninyong lahat. Mapabampira man, asong lobo, o 'di kaya ay mangkukulam isama narin natin ang taga ibang mundo na bigla-bigla nalang dumating sa mundo natin dahil lumayas." "Sira-ulo talaga." Rinig kong bulong ni Virgo. Nang tignan ko si Madrigal ay nakangisi itong nakatingin sa gawi ko.

“Talaga po? Pwede ba kitang ligawan pag laki ko?” Muli akong natawa. Lumapit naman sa amin ang doktor na kasama ko dito sa clinic. Narito ako sa maliit na baryo na tinatawag na Baryo Pag-asa. Halos walong buwan na akong nananatili rito matapos kong makarecover sa pagkawala ng anak namin ni Blaze. Masakit pa rin. Hanggang ngayon ay tinatanong ko ang Diyos kung bakit kailangang mawala ang anak namin ni Blaze. Kung bakit siya na deserve mabuhay at makita ang mundo.

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?