Ain't My Problem In Tagalog Novels & Stories

Ika nga niya’y ‘huwag problemahin ang problema at bahala na ang problema ang mamroblema’ sa makatuwid, magpakasaya lang habang nabubuhay kahit maraming problema at huwag itong pakaisipin. “Five months ago.” Kahit papaano ay napanatag siya. Maya-maya’y tila may umilaw sa kaniyang isipan at tumingin sa kaharap. “Vicente, hindi ito tamang tanungin. At wala akong karapatang malaman, pero kasi ano—” “Spill it,” pagputol nito sa kaniyang paligoy-ligoy na salita.

"Kundi?" Saglit siyang tumahimik. At sa ilang segundong iyon... Parang huminto ang mundo. Hanggang sa marahan niyang hinawi ang isang hibla ng buhok ko sa mukha. Napasinghap ako. Masyadong marahan. Masyadong maingat. At mas lalong nakakalito. "Problema." Bulong niya. "Ikaw ang magiging pinakamalaking problema ko."

He is a problem solver. Kapag may problema, hindi siya agad sumusuko. Iniisip niya kung paano ito malulutas. At kapag may bagay na hindi ko kayang harapin, lagi siyang nandiyan. Habang ako ay tagapagbigay naman ng problema. Napangiti ako sa sarili ko habang iniisip iyon. Hindi dahil gusto kong maging problema sa buhay niya, kundi dahil alam kong kahit gaano ako kahirap intindihin, hindi niya ako basta-basta susukuan.

Kagaya ng problema, nae-stress ka sa problema pero niyayakap mo pa rin, iniisip mo at hindi mo pinapakawalan. Masyado s'yang duwag na iwan. Paano na lang pala kung may pagsubok na mas matindi ang dumating sa amin, tapos hindi n'ya kinaya. Ano, iiwan n'ya na lang din ako tapos hahanap ng iba kung saan s'ya sasaya dahil hindi n'ya kayang harapin? Hindi n'ya man lang ba ako ipaglalaban? Sa ganito pa nga lang na problema e, parang nanghihina na s'ya. Pagkalaki-laking tao bahag ang buntot. Nakakainis, sarap suntukin. "Sam, hindi ko sinasadya..."

Maliban sa kung paano ako tratuhin ni Mama. Nakakatawa nga kasi nag-aabala pa si Mama na lumipad pabalik ng Pinas kada taon para lang ipamukha sa akin ang kasalanan ko ang lahat at para isampal sa akin kung gaano ako kawalang-kwenta. Nakakatawa sa sobrang sakit at pait. Pero sabi nga ni Freddie Aguilar, “tawanan mo ang iyong problema, tumawa ka. Hahaha”

Hindi na siya nawalan ng problema. Mabuti pa ako, mayaman na gwapo, at walang problema. Sabi ko na sa kanila, na problema ang mga babae. Hindi sila naking sa akin, kaya ayan. Tignan mo ang nangyayari sa mga buhay nila. “Ano ba kasi ang pinoproblema mo? Para kang may tinatago,” bulalas ko. Hindi nakaalis sa paningin ako ang pagkuyom ng kamao niya.

"cheers?" nag-choice kaming dalawa at sabay na nilagkok ang alak habang nilalagbog ay hindi ko maiwasang hindi mapai sa sobrang pait ng lasa "mukhang hindi ka sanay sa problem ah"punan ni sir sa akin tumawa naman ako dito bilang pag oo

“Hay, kapag minamalas ka nga naman.” Napabuntong-hininga na lamang ako. Ito rin ang isa sa mga problema ko rit sa probinsya eh. Hindi naman sa maarte ako, sadyang hindi lang talaga ako sanay maglakad sa mga ganitong daan. Nagsimula na namang pumatak ang ulan. Samantalang ako ay hindi pa rin alam kung ano ang gagawin. “Hay ano ba ‘yan!”

tanong niya "𝙎-𝙨𝙞 𝙧𝙖𝙞-𝙣𝙚"pumiyok paa ang boses ko ng banggitin ko ang pangalan niya "𝙤𝙝 𝙥𝙧𝙤𝙗𝙡𝙚𝙢𝙖~𝙖𝙝 𝙤𝙤 𝙣𝙜𝙖 𝙥𝙖𝙡𝙖 𝙖𝙡𝙖𝙢 𝙠𝙪𝙣𝙖 𝙠𝙪𝙣𝙜 𝙖𝙨𝙖𝙣 𝙨𝙞𝙮𝙖 𝙩𝙖𝙡𝙖𝙜𝙖 𝙢𝙖𝙜𝙪𝙜𝙪𝙡𝙖𝙩 𝙠𝙖~" pinutol kuna ang sasabihin niya

Bryce Pov. "Insan,insan gising na." Ano ba 'yan ang aga aga may nanbubulabog na naman. "Ano bang problema mo? At isa pa paano ka nakapasok sa room ko?" Naiinis na tanong ko sa pinsan ko.