Alamat Ng Mayon Novels & Stories

Alarcon kay Leslie na tinatawag na nitong Diana. Kasalukuyan namang nasa manila na si Maynard At dumiretso na muna siya sa bahay nila sa Quezon City. Kakapasok pa lamang niya ng kanyang kwarto ng mag ring ang phone niya. Wala sana siyang balak sagutin ang tawag dahil alam naman na niya ang sasabihin ni Don Menandro pero hindi nito tinantanan ang pagtawag sa kanya kaya sinagot na rin niya ang pagtawag ng abuelo. (Lo, Bag-o lang ko nakaabot diri sa Quezon City.) wika niya agad ng sagutin niya na ang tawag.

[ SA UMAGA ] Ang araw ng umaga ay nakitang nagniningning nang maliwanag sa kalangitan. Ang liwanag ay sumisikat sa malinaw na salamin na bintana ng isang malaki at marangyang silid na matatagpuan sa isa sa mga elite housing complex ng Maynila. Nag-inat si Mia nang matamaan ng direktang sikat ng araw ang mukha. Kumunot ang noo niya sabay hikab sabay kusot ng mata.

"Malaki po ang sweldo, eighty thousand a month. Makakatulong po ito nang malaki para pambayad sa mga utang natin sa bukid at para hindi na kayo masyadong mapagod rito." "Kung sa tingin mo ay makakatulong 'yan sa'yo para magbagong-buhay, sige, anak," malambot na sabi ni Nanay habang hinahawakan ang kamay ko. "Basta mag-iingat ka roon sa Maynila, ah? Huwag mong hahayaang apakan ka muli ng mga mayayaman doon."

Na nagkaayos na kami ng taong lubos kong kinamuhian noon at sa hindi inaasahang pagkakataon ay nagkaroon din ito ng PTSD gaya ko? “Hmm, #7 A. Villa, Manuel Residence, Nashville Estates, Mabini, Batangas. Wait, Nashville Estates? Hindi ba’t puro mayayaman lang ang mga nakatira sa beach-front subdivision na ’yan, sissy? Woah, umamin ka nga sa’kin! Is my best friend here a secret heiress?” Karen raised her left eyebrow at me while smiling from ear-to-ear, bago niya ipinagpatuloy ang paglalagay ng nasabing address sa infotainment system.

Napangiwi akong pilit ngumiti sa mga ito. "Wow. Kinasal na pala ang batang 'yon. Kumusta hija. Welcome sa hacienda Montereal huh?" masiglang saad ni tito Bagyo na pilit kong ikinangiti. "Hwag kang mahihiya sa amin Kiesha huh, matalik na magkaibigan ang pamilya Montereal at Montemayor kaya hindi na iba sa amin ang mag-ina ni Eivo" segunda ng asawa nitong si tita Angelique na may matamis na ngiti sa mga labi.

Sariah’s POV Anim na buwan na ang nakalipas. Ang amoy ng dagat at tuyong damo na ang nagsisilbi kong alarm clock tuwing umaga. Malayo ito sa malamig na aircon ng Makati at sa pabango ni Hades na sobrang bango kung makaapekto. Dito sa Isla dela Verde, isang maliit at liblib na fishing village sa dulo ng bansa, ako si "Maya"—isang simpleng babaeng tumutulong sa pag-aayos ng mga blueprints para sa mga lokal na paaralan at bahay-pasyal.

Mag i-isang lingo na rin mula nang maka balik si Monique mula sa camping site at sa ancestral house ng kaibigang si Raquel sa Cavite, naging maayos naman ang pag papagaling ng kaniyang paa dahil ngayon ay maayos na siyang nakaka pag lakad

inis na asik ng lalaking naka-salamin. Ang abandonadong mansyon na ito ay matatagpuan sa pinakadulong bahagi ng outskirts ng Maynila. Dahil halos walang nakatira sa subdivision, walang botika o ospital sa malapit. Kung bibiyahe pa sila pabalik sa bayan, aabutin ng mahigit tatlumpung minuto ang balikan. Sa kalagayan ni Zoe, baka hindi na niya kayanin ang tagal.

—ang Maynila. ABANGAN…

Nang bata siya ay minsan na rin siyang nakapunta roon. It was one of the properties owned by her parents. Nang umalis sila ng Sta. Monica ay doon muna sila unang tumuloy bago nanirahan na sa Maynila. The house was located somewhere in Laguna. Malaki iyon at halos naging bakasyunan lamang nila noon.