Alamat Story นิยาย & เรื่องราว

CHAPTER 52 Dapit hapon! “Ate Lalaine, gusto mong mamasyal tayo sa kabilang bayan? Hindi ka man lang ba naiinip? Dito ka na lang palagi lang sa bahay eh, lumabas ka naman. Mamasyal tayo sa kabilang bayan. Magandang maglibot d'on once ganitong hapon o pa-gabi. Maraming mga makukulay na ilaw sa park. Tapos may Bazaar din nagbubukas pagdating ng gabi. Saka pala maraming street foods. Kain tayo. Magpaka 'busog tayo."

8 Months Later Mabagal ang ambon sa labas ng maliit pero maaliwalas na condominium unit sa Paris. Tahimik ang gabi pero nabasag iyon ng mahihinang ungol ni Alyssa habang mahigpit ang hawak niya sa bedsheet. Pawis na pawis siya, nanginginig ang mga kamay, at pinipigil ang mga impit na sigaw.

Sagot ni Aless Nagulat ang assistant. Hindi ba’t ayaw ni President Valderama sa noodles? Bakit bigla niyang gustong kumain nito? "Pasta po ba?" "Chinese-style soup noodles, Beef" tipid na sagot ni Aless. "Sa Chinatown lang po siguro makakabili niyan. Hahanap po ako ngayon din." Pagkalipas ng ilang minuto..

Natuto siyang magsalita ng Tagalog ng matatas, makipagtawaran sa mga vendor, mag-navigate sa magulong kalye ng Manila. Nalaman din niya yung kwento ni Aling Ising, yung mga paghihirap niya, yung mga tagumpay niya, yung walang sawang spirit niya. Nawala kay Aling Ising yung asawa niya ilang taon na ang nakalipas, at pinalaki niya yung mga anak niya mag-isa, itinayo yung restaurant mula sa wala. Isa siyang survivor, isang fighter, isang babae na may incredible na lakas at resilience.

“Bakit mo pa ikinukuwento ang walang kuwenta na impormasyon na iyan, Sis? Nakakahiya sa kaibigan natin.” “Bakit? Wala namang masama na ikuwento ko kay Allyssa ang una mong manliligaw, ‘no? At saka natutuwa lang ako lalo na’t bumalik siya sa Pilipinas at lagi kayong nagkikita. Mukhang destiny na talaga ito,” nakangiting turan ni Ate Maricel.

sambit niya, puno ng pag-asam. "Oo, anak, pero napag-usapan na natin yan. Nandito na tayo, at masaya tayo, di ba?" sagot ni Alona, pilit na binabalik ang kasiyahan sa kanilang araw. Habang naglalakad sila patungo sa mga food stalls, masayang nag-aasikaso ng mga order at kinakain ang masasarap na pagkain, nagpatuloy ang kwento ni Aniego. "Mommy, pagbalik natin sa New York, ikukwento ko kay Uncle Ethan! Ang gwapo niya talaga!"

Kumikilos siya nang kalmado, pero ang bawat pahina ng librong hinahawakan niya ay tila hindi nagrerehistro sa kanyang isipan. Sa tapat ng cashier counter, isang maliit na TV ang naka-on, at doon niya narinig ang balitang bumalot sa buong lungsod ngayong araw—ang biglaang pagpapabilis ng kasal nina Primo Giovanni at Allison Arcelli.

Nilakasan ko ang loob ko tapos ay sabay sabay kaming apat na naglakad papunta sa puwesto nina Tita. “Dito ka Miss Ali,” ani Lou pagkalapit namin, agad niyang tinuro iyong bakanteng upuan sa tabi ni Dim kaya napatingin sa amin ang mga nasa mesa, nahiya naman ako kaya wala na akong nagawa kung hindi ang umupo na lang. Tumabi naman sa akin si Lou, sa tabi niya ay si Lily tapos ay si Rose. “This is Alison Santos, by the way. She’s more like a daughter to us,” nakangiting pagpapakilala ni Tita Fely sa akin sa mga kasama nila sa mesa. “And these are her friends,” aniya.

sabi ng panganay, si Addison Maverick, habang hinahaplos ang aking pisngi. "Mommy, sabi po sa TV may bagyo daw po at signal number one dito sa atin," dagdag naman ng aking nag-iisang prinsesa, si Alison Mariella, habang nakadapa sa tabi ko, nakayakap pa sa aking braso. "Opo, Mommy! Nag-aayos na po sina Lola at Ate Lucy sa baba. Para daw po kung sakaling bumaha," kwento naman ng bunso kong si Alonzo Mackenzie, sabay haplos sa buhok ko.

“Lord, ituro niyo po ang daan kung nasaan ang telephone booth. Gusto ko na pong umuwi ng Pilipinas. Hayaan niyo pong makausap ko si Mr. Carreon o kahit ang asawa man lang niya. Please, Lord...help me.” Patuloy pang bumagsak ang mga luha ni Alia kasabay ng bawat hakbang niya na hindi alam kung saan papunta. Walang tamang direksyon. Hindi pamilyar ang mga mukhang kanyang nakakasalubong nang makarating siya sa main street kung saan maraming tao ang naglalakad, may grupo, o di kaya naman ay buong pamilya na ini-enjoy ang gabi ng christmas kung saan maraming dekorasyon ang nagkalat doon.