Romans & histoires All The Hard Work Paid Off

Isa-isa pa siyang niyakap ng mga trabahador na kahit ako ay ramdam ko ang kakaibang tuwa sa nangyayari ngayon. I'm very happy to know na paunti-unti na ang pagdami ng mga taong nagtitiwala sa kaniya. This is an achievement for the both of us. Nagbubunga na lahat ng efforts namin sa plano at sana ay magtuloy -tuloy na.

Tila umurong ang dila ko dahil sa halo-halong emosyon na nararamdaman ko. Naguguluhan ako sa ina-akto niya ngayon pero labis ang tuwa na namumuo sa dibdib ko. It seems that my hardwork paid off. All the pain that I felt paid off. My faith in him didn't fail me. I bit my lower lips as I felt my eyes watering. Hindi ko alam pero naiiyak ako dahil sa overwhelming na pakiramdam sa dibdib ko. Pinipigilan ko iyon, pero hindi ko na kinaya.

They were celebrating the success of their closed deal. Papagabi na iyon at tapos na ang kanilang working hours. Nagkayayaan silang magkakatrabaho na lumabas muna upang ipagdiwang nga ang matagumpay na pagkakakuha nila ng bagong proyekto. Hindi niya tinanggihan ang bagay na iyon at agad ngang sumama sa mga kasamahan niya.

The ferris wheel and the carnival is dark but the distant city lights illumanes his face in soft shadows. "I worked so hard so I could do good on our trainings. Para naman pagbalik ko, may ipagmamalaki na ako sa'yo. You don't need to worry about anything anymore. We would have been out the company and our contracts could have been terminated if we didn't have any improvements. But now, we're candidates for debut and I can proudly say that I worked hard to be here. Not because of Sage or her influence." "I'm so proud of you. It was all worth it, Zeph." I smiled proudly at him.

Natatawa pa itong umalis sa harapan ko. I settled all the bills para wala nang alalahanin ang dalawa. Nabanggit sa akin ng kaibigan niya na kaya sila ginabi dahil naghahanap buhay silang dalawa. I feel proud of them. Ang hirap pagsabayin ng trabaho at pag-aaral pero ginawa nila. Balang araw alam kong malayo ang mararating nila sa buhay.

Bumalik naman ako sa pagkakaupo sa aking upuan at hinintay ito na makalapit sa 'kin. "Uuwi ka na?" tanong nito nang mapansin ang mga gamit kong nakaayos. "Gabi na at hindi naman ako binabayaran ng overtime pay ni Travis kaya uuwi na lang ako." pagkasabi ko ng pangalan ni Travis ay kaagad siyang ngumiti sa 'kin. Napakamalisyosa talaga ng babaeng 'to. Trabaho lang naman ang inaatupag ko pero masyado niyang binibig deal ang mga nangyayari.

I heard him said after I closed the door. Lahat ng nakakasalubong ko ay binabati at nginingitian ako. They really looked happy. Hm. Maybe that contact was really worth celebrating for. Nabawasan na naman ang isa sa mabibigat nilang trabaho. Now's my time again. Wait for me, Love.

Hinipan niya ang baga nang paulit-ulit hanggang sa mamula ang kanyang mukha. Nang sa wakas ay sumiklab ang apoy, nakita ko ang isang ngiti sa kanyang mga labi na hindi kayang bayaran ng kahit anong bonus sa kumpanya. Iyon ay ang ngiti ng tagumpay mula sa isang simpleng gawain. Isinalang niya ang lumang kawali at nagsimulang magsangag ng kanin at magprito ng tuyo.

Ang buong akala ko ay hindi na ako ulit makakatungtong pa sa pamamahay na ito ngunit binawi niya ito sa malupit kong tiyahin. “Thank you. Thank you for bringing my life back. Sa wakas nabawi ko na rin lahat lahat ng pinaghirapan ni daddy!” saad ko na walang pagsidlan ng tuwa at napahagulgol ng iyak. “Hey baby, don't cry. You deserve it. Matagal mo ng pinatunayan sa akin iyon noong binigyan kita ng trabaho sa kumpanya. Treat this as a vacation house and a wedding gift.”

Hindi siya hinawakan agad—tumayo lang siya roon, parang anino na nagbabantay. “You did well today,” sabi niya. “Ginawa ko lang ang trabaho ko,” sagot niya. Ngumiti si Adrian. “Exactly.” At sa labas ng opisina, habang palubog ang araw, malinaw sa lahat— May mga laban na hindi na mauulit. At may mga pangalan— na hindi na muling babanggitin.