Romans & histoires All The Light We Cannot See

May isang uri lang ng pinagmumulan ng enerhiya dito, at iyon ay kuryente, at ang mga dead soldier ay gumagamit din ng kuryente para magluto araw-araw. Ang mga kisame ng mga pampublikong lugar ay natatakpan ng full-spectrum lights, na nag-iilaw sa lahat ng pampublikong lugar at nagpapaliwanag dito na parang isang araw. Ipinaliwanag ni 3900 kay Charlie, “Hindi namin nakikita ang araw, buwan, at mga bituin dito, kaya umaasa kami sa mga ilaw para magliwanag at magdilim. Hangga't tumutunog ang kampana kapag kami ay gumigising, lahat ng ilaw ay sabay na bubuksan. Para sa amin, ito ang araw, at ang mga ilaw ay papatayin pagtapos ng curfew. Gabi na para sa amin kapag ang mga ilaw sa labas ay patay n

Tanging tunog lang ay ‘yung hum ng city lights sa labas ng glass windows. Nakakalat sa mesa ko ang Orion files — daan-daang pages ng legal, financial, at strategy reports. Pero kahit ganun, hindi ko mapigilang ngumiti. For the first time, hindi ako invisible. For the first time, may nakakita kung ano talaga ‘yung kaya ko. Kahit ‘yung taong ‘yon… ang pinaka-nakakatakot sa lahat.

Tahimik lang buong paligid, at tanging kaming dalawa lang ang maingay na nagkukwentuhan at nagtatawanan sa kahabaan ng dalampasigan. Sinindihan niya ang lamp na dala at binuksan ang mga fairy lights. Hindi mawala-wala ang ngiti sa labi ko buong gabi. "Ang romantic pala talaga ni Sir Cy," biro ko. "Actually, hindi na natin kailangan ng ilaw," sabi niya. "Bakit? Ang dilim kaya." "Kasi maliwanag na sa akin na ako lang ang para sa 'yo."

Sinigurado lang niya na bulag na ako. Yes, I no longer can’t see. Gusto kong maiyak sa katotohanan na bulag na nga ako pero para saan? The doctor asked me if I have light perception but I only shook my head. Ang sabi ko ay madilim lahat kahit ang totoo ay may liwanag akong nakikita. Hindi ko lang makita ang mga bulto nila pero may liwanag. And I really lied para hindi nila alisin ang kaunting liwanag na nakikita ko. Ayokong palalain nila ang kalagayan ko. I will use that light I perceived to escape. May pag-asa pa ako.

Hindi lang iyon, may mga nakapasok na kalaban pang kailangang asikasuhin kaya bago pa man makapanakit pa ng tuluyan ang mga shades na iyon ay narinig ko ang boses ni abuela. "White light" and with that, a white blinding light spread through the air, eliminating the shades and shadows as much as it could.

Sobrang lakas at hindi ako mapakali. Hindi ko alam kung ano at kung paano nangyari pero natagpuan ko na lang ang sarili ko na kasama siya sa loob ng classroom ko. Madilim dahil hindi ko binuksan ang ilaw kasi bawal manatili sa room kahit guro o estudyante. Kaya dapat patay ang ilaw para hindi malaman ng iba na may tao dito. "Can't I turn on the lights?" tanong niya. Naaaninag ko naman siya kahit madilim kaya ayos lang.

Agad na nagkasa ng baril ang lahat at itinutok doon. Maya-maya, may narinig kaming pamilyar na boses. "Fuck! Why is it so dark in here?" Oh yeah. We forgot that we actually turned off the lights. Kasi kung may kalaban man, malamang nakatutok sa amin ang mga yun. There's a huge possibility that there's a sniper around and so we turned the lights off. Tanging ilaw mula sa buwan sa labas ang nagsisilbing ilaw namin na hindi ganoon ka-liwanag dahil kahit naka-glasswall tong condo, sinara namin yung mga kurtina.

Iniisip niya na baka masyadong maliwanag lang ang araw para maging invisible siya sa mga mata nito. Hindi niya alam. Tahimik na pinagmamasdan ni Zavian si Amber na natatamahan ng liwanag ng buwan ang kanyang mukha, ang mga mata’y nagniningning sa liwanag na dala nito. “Doesn’t mean the moon stops shining,” dagdag ni Amber. “It still glows. Just… No one sees it.” “Then maybe, hindi ang buwan ang may problema,” mahinang saad ni Zavian. Napapitlag si Amber at sa gulat ay napatingin siya kay Zavian.

Medyo mabigat pa naman ang mga yabag niya at bahagya ring umiingit ang hagdan. Patay ang ilaw sa buong kabahayan, at maliit lamang ang liwanag na nagmumula sa ilang bukas na mga antigong nordic-style lamp sa dingding. Kaya naman nagre-rely lamang siya sa linaw ng kaniyang mga mata upang makita ang paligid. He could almost feel his pupils dilating to see better in the darkness.

Hingal na hingal akong napaupo sa sahig at itinukod ko ang dalawang kamay ko sa tuhod ko dahil sa pagod. Nilibot ko ang paningin sa paligid at nagtaka ako na wala ako masyadong makitang liwanag. Nasa liblib na parte ito ng CWC at hindi masyadong tinatambayan tuwing gabi. Masyado na itong madilim at konting ilaw lang ang nagpapaliwanag din ito. Yung tipong ang street light ay mga tatlo o apat at malayo pa ang agwat sa isa't-isa.