All The Light We Cannot See Novels & Stories

Chapter 44: BEHEADED PT. II As they are all sitting in the floor with the lights are off and the only light comes from the slightly open window that the moon can be only seen, the light that makes them believed that there is a life in darkness. Andy, Kino and Krem formed a triangular shape and seriously staring on each other. "What now? Bakit naging staring contest 'to?" tila naabusan nang pasensya na tanong ni Kino.

Itim ang color coding namin at ang sa kabila naman ay puti. Dilim at Liwanag. Iniisip n'yo bang matatalo kami dahil sa amin ang dilim at sa kanila ang liwanag? Nah-ah-ah. Hindi lahat ng liwanag nag-wawagi, pantay lamang ang lakas at kakayahan. Nasa sa iyo na 'yon kung mananalo o matatalo. Depende sa inilaan na oras upang mag-sanay o sa likas na kakayahang mayroon ka. Without darkness, the star will never able to show itself. Vise versa.

Tamang-tama lang para maramdaman kong totoo ang lahat ng ito—na hindi ito panaginip, hindi na ito isang ilusyon na binuo lang ng pagnanasa o pangungulila. Tunay ito. Totoo ito. Mula sa kinatatayuan namin, kitang-kita ko ang city lights. Ang mga gusali at sasakyang dumadaan sa kalsada, ang liwanag ng buwan na nagbibigay ng malambot na sinag sa paligid namin. Pero kahit gaano kaganda ang tanawin, mas nahanap ko ang sarili kong nakatitig sa kanya.

I asked curiously. "Humans cannot see this place using their bare eyes." Si Ate ang sumagot. My breathing hitched for a moment. Mas lalo kong ginala ang mga mata sa paligid habang tangan kami ng isang transparent elevator. Everything in this place looks neat and flawless. There's no indication of foolish components; all organized, proportionate, uniform, and balanced. Sa sobrang puti ng bawat sulok, miski gahiblang buhok sa sahig ay wala akong mapuna.

I can dance but this is such a goddamn death ray. Aren't these infrared lights? Crap, It can damage my vision! But no, I don't think these are infrared lights. It's hardly deadly at the level! It is the most perilous because I know that kind of light isn't visible so my eye's blink reflex won't kick in before my retina starts to burn. Avoid the beams, ayaw kong mabulag, ayaw kong magbulag-bulagan. I should not close my eyes. We need light but I realize that not all lights are peace. Not all lights lead us to a direction. Some can block our way. Some can affect our vision... our vision in life.

“You always say that before the world changes again.” She wasn’t wrong. We ran diagnostics for hours, following the signal down through sub-layers of the network. The pulse echoed through every relay, yet left no trace. Like a ghost walking through walls. Finally, Rhea stepped back, exhausted. “Jake used to call residual light ‘afterglow,’ remember?” I nodded slowly. “Yeah. He said every end leaves one.” Her voice softened. “Maybe this is his.” Outside, sunlight touched the horizon, turning the sky into gold and copper. For a heartbeat, all the city’s towers reflected the same pattern — three flashes, one pause, three flashes again.

Inayos ko muna ulit ang kama na nagusot dahil sa paghiga ko. Nakapatay na ang ilaw sa kusina paglabas ko ng kwarto. Ang night light lang ang nakabukas kaya medyo hindi ganun kadilim. Kung sa ibang pagkakataon ako lumabas na ganitong kadilim ay magtititili talaga ako sa takot. Pero ngayon hindi ko magawa dahil inis na inis ako. Malakas kong kinatok ang pinto ng kwarto niya. The nerve of him! Hindi na naman ako nakakain. Masisiraan yata ako ng ulo kapag makasama ko pa nang matagal ang gurang na 'to.

“The element of light was a divine gift bestowed only upon the imperial family, and it was different from the ordinary light element. It served as a counterbalance to the growing power of shadow, the darkness that sought to corrupt the entire Luminous Realm.” Sa dalawang araw na pag-i-stay namin dito at pag-aaral patungkol sa Luminous Realm ay hindi pa rin talaga nag-si-sink in sa isip ko ang mga nangyari. I haven’t dared to use my power again since that outburst, terrified that it would alert the enemies.

Wala namang dapat ipag-alala dahil magaling din naman sila sa defense. Saka ang buong bagay ay kapag mayroong natrigger doon na invisible light ay may lalabas na baril sa mga pader at kusa iyong puputok. Iyon ang labis na ikinabahala ko noong tumakas si Ma'am Sera. Mabuti na lang at hindi nila iyon naayos noon dahil kung hindi tiyak na wala na itong buhay na aabutan pa. Ewan ko lang kay sir Cayden kung nawarningan na niya si Ma'am Seraphina tungkol sa mga bagay na iyon pero ang natitiyak ko lang ay alam na nila antie Sita at Elara ang tungkol doon dahil minsan ko na silang maabutan na naglalakad pa dito sa kabahayan eh nakapatay na ang mga ilaw.

Pumikit siya, inayos ang kanyang isipan, at ginalaw niya ang kanyang kamay na naglabas ng isang itim na liwanag mula sa gitna ng kanyang palad. Kahit gamitin ng isang tao ang kanilang divine sense sa itim na liwanag, hindi sila mapapahanga nito. Imposibleng matukoy ang enerhiya nito. Si Zeph na nakatayo sa tabi niya at pinapanood ito nang tahimik ay tumitig sa itim na liwanag at ngumisi. Kahit na pumayag siyang kumuha ng pagsusulit si Fane, hindi niya mapigilang mag-alala sa kalalabasan nito. Talagang katapusan na niya kapag talagang nasindihan ni Fane ang ika-limang ilaw. Subalit naalis ang lahat ng inaalala niya nang makita niya ang itim na liwanag.