All The Light We Cannot See Novels & Stories

Agad na nagkasa ng baril ang lahat at itinutok doon. Maya-maya, may narinig kaming pamilyar na boses. "Fuck! Why is it so dark in here?" Oh yeah. We forgot that we actually turned off the lights. Kasi kung may kalaban man, malamang nakatutok sa amin ang mga yun. There's a huge possibility that there's a sniper around and so we turned the lights off. Tanging ilaw mula sa buwan sa labas ang nagsisilbing ilaw namin na hindi ganoon ka-liwanag dahil kahit naka-glasswall tong condo, sinara namin yung mga kurtina.

Iniisip niya na baka masyadong maliwanag lang ang araw para maging invisible siya sa mga mata nito. Hindi niya alam. Tahimik na pinagmamasdan ni Zavian si Amber na natatamahan ng liwanag ng buwan ang kanyang mukha, ang mga mata’y nagniningning sa liwanag na dala nito. “Doesn’t mean the moon stops shining,” dagdag ni Amber. “It still glows. Just… No one sees it.” “Then maybe, hindi ang buwan ang may problema,” mahinang saad ni Zavian. Napapitlag si Amber at sa gulat ay napatingin siya kay Zavian.

Medyo mabigat pa naman ang mga yabag niya at bahagya ring umiingit ang hagdan. Patay ang ilaw sa buong kabahayan, at maliit lamang ang liwanag na nagmumula sa ilang bukas na mga antigong nordic-style lamp sa dingding. Kaya naman nagre-rely lamang siya sa linaw ng kaniyang mga mata upang makita ang paligid. He could almost feel his pupils dilating to see better in the darkness.

Hingal na hingal akong napaupo sa sahig at itinukod ko ang dalawang kamay ko sa tuhod ko dahil sa pagod. Nilibot ko ang paningin sa paligid at nagtaka ako na wala ako masyadong makitang liwanag. Nasa liblib na parte ito ng CWC at hindi masyadong tinatambayan tuwing gabi. Masyado na itong madilim at konting ilaw lang ang nagpapaliwanag din ito. Yung tipong ang street light ay mga tatlo o apat at malayo pa ang agwat sa isa't-isa.

Chapter 44: BEHEADED PT. II As they are all sitting in the floor with the lights are off and the only light comes from the slightly open window that the moon can be only seen, the light that makes them believed that there is a life in darkness. Andy, Kino and Krem formed a triangular shape and seriously staring on each other. "What now? Bakit naging staring contest 'to?" tila naabusan nang pasensya na tanong ni Kino.

Tamang-tama lang para maramdaman kong totoo ang lahat ng ito—na hindi ito panaginip, hindi na ito isang ilusyon na binuo lang ng pagnanasa o pangungulila. Tunay ito. Totoo ito. Mula sa kinatatayuan namin, kitang-kita ko ang city lights. Ang mga gusali at sasakyang dumadaan sa kalsada, ang liwanag ng buwan na nagbibigay ng malambot na sinag sa paligid namin. Pero kahit gaano kaganda ang tanawin, mas nahanap ko ang sarili kong nakatitig sa kanya.

I asked curiously. "Humans cannot see this place using their bare eyes." Si Ate ang sumagot. My breathing hitched for a moment. Mas lalo kong ginala ang mga mata sa paligid habang tangan kami ng isang transparent elevator. Everything in this place looks neat and flawless. There's no indication of foolish components; all organized, proportionate, uniform, and balanced. Sa sobrang puti ng bawat sulok, miski gahiblang buhok sa sahig ay wala akong mapuna.

Hindi na rin ako makahinga ng mabuti at tila hindi na rin ako makalalabas mula rito dahil sa mga harang sa daan. For the last time, I struggled to open my eyes, which were now aching from the dense smoke, and saw a blurry vision of the brilliant light that killed me that night.

May kung anong liwanag na sobrang nakakasilaw ang lumitaw sa kinatatayuan namin. "Don't look,” sigaw ni Shayes sa amin. Malapit lang sa akin si Shayes at hindi ko alam kung anong tinutukoy niya. That light might be coming from something that is dangerous. Hindi puweding nakapikit lang kami. I need to check it.

"Our world is full of selfish and greedy people. They all have something to fight for, something to witness, and something to say. Indeed, we are conquered by the darkness, and the light we thought we possessed was blinding us to what is real. Open your eyes. Don't let ignorance be followed by regrets." – Miss A, Erity