Ambush Doors Novels & Stories

Ang kambal! Mabilis siyang napabangon sa kama. Nagmamadali siyang bumaba sa kama, kahit bahagyang umiikot pa ang kanyang ulo, at patakbong patungo sa malaking double-doors ng silid. Ngunit bago pa man maihawak ng kanyang nanginginig na mga kamay ang brass door handle, dahan-dahang bumukas ang p***o mula sa labas.

“Samahan mo ako sa boys dorㅡ” “No. Kapag frustrated si Thunder, doon siya nagkukulong sa hideout.” Pagputol ni Axel sa sasabihin ko kaya naman kumaripas kami ng takbo papunta roon. Balak ko na sanang pumasok sa hideout ngunit hindi ko inaasahan ang makikita ko sa loob since glass door ang pinto ng hideout nila. Tama bang nakita ko kung paano hatakin ni Thunder si Amanda para halikan?

Napakalaking pera— at ang pagkuha sa kanya. Parang pinunit ang kaluluwa niya habang iniisip iyon. She reached the front door. Nanginginig ang kamay niya habang sinusubukang buksan ang lock. Pero bago pa niya maikot ang door handle— BOOM. Sumara ang pinto sa likod niya. Tumikhim ang presensya. At doon siya natigilan. Nathan. Tahimik. Mabigat. Parang nilamon ng dilim ang buong foyer.

Kusa akong lumapit sa pinto at hinawakan ang doorknob. My hands trembled a bit while I slowly pushed the door without making any noise. My lips parted and my fist clenched because of what I saw. Nang makita ko si Damien na yakap-yakap si Sandra ay parang gusto kong pumasok at hilahin siya palabas.

Ang nakikita niya ngayon ay isang taong mapanganib. Pagdating nila sa malaking hallway, mas dumami ang mga tauhang nakaitim pero mga armado Naka-earpiece. Naka-gloves. Lahat seryoso. Lahat alerto. “Sino ang mga iyan?” mahina niyang tanong dito Damon kept walking. “People who forgot where they are.” Nanlamig siya sa sagot nito. Pagdating nila sa napakalaking double doors, agad iyong binuksan ng dalawang bodyguard.

Kumalma muna ako tsaka ko sinimulan maglakad. Sa di kalayuan ay napansin ko ulit yung liwanag. Pinuntahan ko ito hanggang sa makarating ako. Bumungad na naman sa aking harapan ang mahiwagang puno na yun. Napansin ko ulit ang maliit na pintuan. Nilapitan ko ito subalit nakalock. Callea.!! Tawag sa akin na nagmumula sa aking likuran ang boses. Paglingon ko ay bigla akong nagising.

Puno ng mantsa ng dugo ang kaliwa niyang balikat. “Dalhin niyo sila.” Utos niya at mabilis na umalis habang buhat si Maisie, hindi na niya nilingon pa ang babae sa sahig. Nang lumabas ang mga tauhan nila sa gate ng abandonadong ospital, mahigit isang dosenang smoke bombs ang bigla na lang lumabas, at napalibutan ng puting usok ang buong paligid. Mahigpit na napahawak si Nolan kay Maisie. “Mayroong ambush!”

"Ihagis mo 'yan kapag bumasag sila ng pinto. Ang asukal at harina sa hangin ay highly combustible, pero kung hindi natin sisindihan, gagawa 'yan ng thick cloud na nakakabulag at nakaka-ching." "Nakaka-ching?" Kalix stared at the bag like it was an alien organism. "Basta ihagis mo!" CRASH! Ang front door ay literal na natanggal sa hinges. Lima, anim, walong hitmen ang pumasok, mga naka-tactical gear at may hawak na submachine guns. "Now!" sigaw ko.

“Hindi mo kami masisira. Hindi mo kaya.” Ngunit bago pa siya makasagot, isang malakas na BOOM! ang umalingawngaw. Nabigla ang lahat. Ang pinto ng bodega ay nabasag sa isang malakas na pagsabog, at pumasok ang makakapal na usok. “AMBUSH!” sigaw ng isa sa mga tauhan ni Lucian, agad na bumunot ng baril. Kasunod no’n ay mga putok ng baril, mabilis at sunod-sunod.

Ang kaniyang mukha na kanina lang ay puno ng yabang ay biglang naging maskara ng purong takot. "Ambush! Counter-fire! Ngayon na!" ang paos na asik ni Agila habang mabilis na nagpatihulog sa likod ng isang dambuhalang bakal na poste. Ang warehouse na kanina ay payapa ay naging isang impyerno ng mga lumilipad na tingga. Ang mga floodlights sa itaas ay isa-isang sumasabog sa ligaw na bala, naglilikha ng mga aninong nagsasayaw sa bawat putok.