Ampalaya Sa Buntis นิยาย & เรื่องราว

dagdag pa niya na mabilis na sinang-ayunan ng kapatid niyang si Joana. Na kesyo raw ang blooming niyang buntis. Na kesyo mas gumanda pa nga raw siya ngayong buntis siya. Napaingos si Aya. Alam niyang binobola na lamang siya ng dalawang ito dahil ramdam niyang nag-iba ang hitsura niya. She is now 5 months pregnant. Malaki kaysa sa normal na laki ng limang buwan na buntis ang tiyan niya dahil kambal ang baby niya. Bukod sa malaki na ang tiyan niya, medyo nagkalaman na rin siya. Ramdam na niya ang malaking pagbabago sa kan'yang katawan especially her breast.

Nahiga muna ako sa kwarto pero sumunod siya at inabot ang ipad ko na nasa gilid ng kama, she was about to crouch but then she remembered she's pregnant. Napansin ko naman na nanonood siya ng mga 'ASMR Mukbang, sea foods' lupet naman nitong babae na 'to parang gutom na gutom parati. Normal nga naman para sa buntis 'yon. Sandali akong naka-idlip hanggang sa may gumising sa akin at pagmulat ko ay mukha niya na ang kaharap. "Zai." Nangunot ang noo ko.

Determinado akong makakuha ng tugon mula sa doktor. "Alam ito ng lahat ng buntis maliban sa iyo siyempre. Ang orgasm ay mga pagkontrata ng iyong mga kalamnan sa pelvic at pinapalakas nito ang mga ito. Nakakatulong ito para maibsan ang pananakit ng tiyan at mapabuti ang kontrol sa pantog na pangunahing layunin ay maiwasan ang pagtagas o pag-ihi habang nagbubuntis. Gusto ko lang malaman mo na ang mas malakas na mga kalamnan sa pelvic ay maaari ring humantong sa mas mabilis na paggaling pagkatapos mong manganak. Hindi ito kinakailangan at hindi kita pinipilit."

“Hindi ka ba nagpamedical?” “Ha… ano…so… sorry! May kailangan kang malaman.” Nagulat at may halong pagtataka si Alona sa ikinikilos at sa nakaambang sasabihin niya. “Buntis ako.” Pag-amin niya dito na ikinabigla nito. “Bu…buntis ka… parang naalimpungatan ito sa narinig at napasigaw, “buntis ka?!”

Tumabi rin si Amanda, halata ang pag-aalala sa mukha nito. "A-ano nangyari?" mahina niyang tanong, pilit inaalala ang mga nangyari bago siya nawalan ng malay. "Buntis ka, Abigail," sabi ng doktor nang walang paliguy-ligoy. "Nahimatay ka dahil sa stress at sa ilang mga sintomas ng pagbubuntis—mahina ang katawan mo kaya kailangan mong mag-ingat."

" sagot niya. "Hmmm! Si Amalia ay hindi naman mukhang buntis base sa kanyang itsura at pigura. Hindi niya man lang sinabi sa iyo ang tungkol sa malaking bagay kagaya ng kanyang pagbubuntis. Dapat mong suriin itong mabuti." mariing wika ni Andrew..

“Kaya John kailangan mong alagaan nang maige ang asawa mo dahil mukhang maselan siya magbuntis. Advice ko na palagi mo siyang pakainin ng prutas, gulay at painumin ng vitamins para sa baby at sa asawa mo.” “A-ano nga po ulit ang sinasabi mo, Doctor Madrigal? Hindi ko po kayo maintindihan?” naninigurong tanong niya ulit sa doktor. Baka kasi nabibingi lang siya, mahirap na. “Sabi ni Doctor Madrigal buntis ka, asawa ko. Mukhang nagbunga ang isang araw nating pagha-honeymoon. Siguradong matutuwa si dad kapag nalaman niyang buntis ka,” nakangiting sabi ni Beast.

"I know, huwag ka nang magalit at baka matanggal ang dextrose na nakakabit sa isa mong braso." Napanguso si Amalia dahil nanatiling malambing sa kaniya ang binata at halatang takot na magalit siya. Hanggang ngayon ay hindi siya makapaniwalang buntis siya. Nawala sa sarili na maari siyang mabuntis lalo na at wala silang ginamit na ano mang protection nang magtalik sila.

Mayamaya ay naglakas loob na siyang silipin iyon at halos tumalon ang puso niya dahil sa dalawang linya na nakita. Tama nga ang hinala niya, buntis nga talaga siya. Napalunok siya dahil parang may bumara sa kaniyang lalamunan dahil sa halo-halong emosyon na nararamdaman. She’s happy, too happy that she can’t express it well. Napapikit siya at nagpasalamat sa diyos sa panibagong blessings na natanggap niya ngayon. Ilang beses na niya naririnig kay Xion na gusto na nitong magka-baby. Minsan pa nga ay iniimagine na nito ang mukhag ng magiging anak nila.

Alam niyang buntis ito, ngunit ang di-mabigkas na katotohanan tungkol sa ama ng bata ay parang mabigat na ulap na nakabitin sa kanilang paligid. “Irina,” patuloy ni Amalia, ang mga mata’y kumikislap sa pag-asa. “Sabihin mo sa akin, dumating na ba ang buwanang dalaw mo? Nakaramdam ka na ba ng pagsusuka kamakailan? Halos isang buwan na mula nang magpakasal kayo ni Alec. May ilang babae na nakararamdam ng mga sintomas pagkalipas ng dalawampu’t lima o dalawampu’t anim na araw.”