Novel & Cerita Ang Aking Buhay

I really hate my life, lalo na tong motion sickness ko Nong huminto yong bus ay dali dali akong bumaba ng bus at naghanap ng masusukahan Pinunasan ko na muna yong bibig ko pagkatapos kung sumuka at babalik na sana sa bus ng mapansin kung wala na yong bus sa likod ko Akala ko ay wala pang mas mamalas na mangyayari sa akin pero I guess lahat na ata ng kamalasan ay napunta sa akin My phone in my pocket is gone "Tang*na mo kalawakan at bweset ka kung sino kang magnanakaw ka" sigaw ko pa I'm all alone on the side of the road, in the middle of the night. I guess dito na rin ako mamatay WHAT A LIFE Napaupo nalang ako sa isang sulok, hindi ko na pinansin kung gaano kadumi yong inupuan ko Pagod na ta

"A-Addy..." "Nung umalis ka ng walang pasabi nagawa ko namang alagaan ang sarili ko. Maayos na ang buhay ko. Tahimik na ang buhay ko pero bumalik ka. Kung sa una pa lang na wala ka naman palang balak na panindigan ako sana hindi mo nalang ako ginulo. Nananahimik na ako diba. Umiiwas ako sayo pero ikaw yung lapit ng lapit sa akin."

Ngayon nagmumukha na akong umiiyak. Hindi ba't ito naman talaga ang pinangarap kong buhay noon pa man? Ang magkaroon ng cliche ang buhay ko tapos pagkagising ko the other day, anak pala ako ng bilyonaryo! Ha-hahaha! Nakakatawa talaga na malaman kong nangyari nga ang ganitong plot twist sa buhay ko.

Ayoko nga kasing may makakita sa akin sa ganitong sitwasyon. Dahil nga sa estado ng buhay nila, madaming mga nakamata at nagbabantay sa ganap ng buhay nila. Buhay namin. Kun'ting dumi na nakikita o napapansin ng ibang tao ay kaagad nabibigyan ng ibang kahulagan. Kaya kahit hindi ako okay ngayon, kailangan kong magpanggap na okay.

Seryosong sagot nito sa akin Hindi naman ako nakaimik. Hindi ko kasi alam kung ano ang sasabihin ko eh. Sa totoo lang, simula noong nalaman ko na may dalawang buhay pala ang nasa sinapupunan ko, doon ko lalong napagtanto na hindi lang pala ang sarili ko na lang ang dapat kong isipin. Pati na din ang kalagayan ng mga anak ko at kung paano ang mga ito mabigyan ng magandang kinabukasan.

SIA Life is not easy. Sometimes we do mistakes, at sa mistakes na 'yon, natututo tayo sa isang bagay. Mali ang pinili kong maging buhay nuon. Naging masamang tao ako at walang awa sa mga taong hindi ko naman kilala. Malaki ang pagsubok na kinaharap ko nung sumobra ang pagka-sakim ko. Hindi ko alam na ganoon ang mangyayari sa akin.

"Paanong lason e hindi naman ako nasusuka at nangangasim kagaya mo. Hellar! Parehas tayo ng kinakain, imposibleng hindi rin ako malason." May isang bagay na pumapasok sa isip ko. Bagay iyon na hindi ako sigurado. Isang bagay na hindi ko kayang sabihin na blessing o kamalasan sa buhay ko. At isa lang ang masasabi ko, isa itong bagay na kayang baguhin ang takbo ng pamumuhay ko. "Haila, sabay na tayong umuwi."

Miss ko na ang tunog ng alon. After everything that happened. After muntikan akong mamatay. After all the pain. After all the recovery, deserve ko naman siguro ang isang normal na araw. Kasi sa buhay ko nitong mga nagdaang buwan, mukhang allergic ang mundo sa salitang normal. Sana naman ay kahit ngayon lang maging masaya ako, ma-enjoy ang life habang hindi pa nagpaparamdam ang mga salot sa buhay namin.

Kasi para saan pa para mabuhay ako. My purpose in life is such a waste, kung hindi ko naman kasama ang tao na nag-bigay inspirasyon saakin at nag-palakas ng loob ko noong una palang. Just let me do what i want, ayoko nang ganito, I am barely living. Hindi ko naman gusto na ganito kaming lahat dito sa bahay. All i wish everytime i woke up is to end what is making me suffer. At ako mismo ang nag-papahirap sa sarili ko at hindi ko naman na kaya pang lumaban, lalo na at wala nang silbi ang lahat ng bagay.

Dalawa sa pinakaimportanteng tao sa buhay ko ang nawala. "I will miss you,"sambit ko habang hinahaplos ang mga nakaburdang letra ng kanyang pangalan. "Ikaw ang taong nasasandalan ko sa tuwing may problema ako.Ikaw 'yung taong pinagaan ang buhay ko.Lagi kang nasa tabi ko sa tuwing kailangan kita.I'm sorry kung hindi ko nasasabi sa 'yo palagi kung gaano ka kahalaga sa buhay ko.Hanggang sa iyong huling hininga,ako pa rin ang inaalala mo."