Ang Aking Buhay Novels & Stories

Mahirap ka na nga, mas lalo ka pang pinahirapan dahil sa mga pinagdaanan mo sa buhay. Hindi ako maganda. Mahirap ako. Walang nakakapansin sa akin. Alikabok ako sa earth kaya automatic daw na wala akong karapatan sa lahat ng bagay. Pero no’ng makilala ko siya, no’ng aksidente akong nakapasok sa buhay niya, sa unang pagkakataon sa buhay ko… pinangarap ko na sana naging ka-level ko na lang sila, mas mapapadali siguro ang buhay at mas lalong hindi ko sisisihin ang sarili ko sa nangyayari ngayon sa leche kong buhay.

Mahina siyang ngumiti. "Ate... napapagod na ako. Hindi ako katulad mo. Sa mata ko, masama ang lahat ng tao. Ayaw ko nang makisalamuha sa iba. Hindi ko na rin alam kung ano pa ang saysay ng buhay ko. Noon... inakala kong magiging malaya ako kapag nakalabas ako ng bundok. Pero, doon ko lang nalaman, na wala na pala siya sa mundong nasa labas. Masaya akong nakita kita. Nakita ko ulit ang pamilya natin. Ate, mabuhay ka nang masaya. Kailangan ko na siyang hanapin. Buong buhay niya, para sa iba siya nabuhay. Ayaw kong mag-isa siyang mamatay."

hinaplos pa ni aling Thess ang kamay ng dalaga na nakapulupot sa kanya. Bata pa lang ay talagang may pangarap sa buhay si Rose Marie at ito ang kanyang inspirasyon upang magpatuloy sa inumpisahang takbuhin sa buhay. MULING tumulo ang kanyang mga luha sa pisngi nang maalala niya ang mga bagay na iyon. Lahat ng pangarap niya ay gumuho sa isang iglap. "Wala nang pag-asa," wika niya sa sarili.

Walang puwedeng sumira sa buhay ko! "Mananatiling normal ang buhay ko," bulong ko pa ng ako ay tumungo. "Masaya na ako sa kung anong buhay mayroon ako kaya mabubuhay ako kahit walang kaibigan o manliligaw."

Sa isang iglap ay nawalan ng saysay ang buhay ko. My whole life became a mess. Hindi ako makaalis sa utang… Dumating ako sa point ng buhay ko na gumisgising na lang ako sa araw-araw para hilingin na sana ay ako na lang ang nawala. Na sana kinuha na rin Niya ako kasabay ng pagbawi niya sa aking ina. I even tried to commit suicide but I failed.

tanong pa nito sa akin sabay sara ko ng chart at nag-angat ako ng tingin. Tumango ako at ngumiti. "Yes, nag-iisa lang naman ako sa buhay so..." Sabay kibit balikat. "Wala akong ibang binubuhay kundi sarili ko lang kaya sobra pa kita ko sa akin."

Saway ni Señyora sa kanila Dahil sa pagkailang ko ay yumuko nalang ako at tahimik na kumain. Hindi ko alam kung anong sunod na mangyayari sa bagong buhay ko ngayon, pero sana naman ay umayon na samin ni mama ang lahat. Simpleng buhay lang ang pangarap namin at sana naman ay wag na itong ipagdamot.

"Isang bagong buhay?" "Oo, isang bagong buhay! Ito ang iisipin mo, ikaw at ako ay magkapantay lang. Hindi mo kailangang maglihim at magsakripisyo para lang sa kapakanan ko at iniisip ko. Ayun ang gusto kong iparating sayo. Hindi mo kailangang hulaan kung anuman ang iniisip ko. Kung mayroon kang hindi maintindihan at gusto mong malaman, lumapit ka at magtanong ka sa akin, at sasagutin kita”

Habang tinatanong nya yun ay biglang napaisip rin ako kung bakit nya yun nasabi at bakit tila wala rin akong maalala kung ano nga ba ang totoo kong pangalan at kung sino nga ba talaga ako "Wag mo ng isipin muna yan ang importante buhay ka at nasa maayos ka nang kalagayan marahil hindi pa oras sa ngayon para malaman natin kung ano nga ba ang totoong nangyari sayo pero kailangan mong magpagaling hanggang sa maging maayos ka na"

Paano pa ako mabubuhay hindi ba? Para sakin siya lang ang buhay ko. Andun na ei. Nagiging maayos na ang pagsasama namin tapos bigla na lang nangyari ang lahat ng ito. "Manong malayo pa po ba? Please pakibilisan pa ho." "Iha baka mabangga na tayo sa gusto mong mangyari. Wag kang mag alala at makakarating tayo.." Huminga ako ng malalim at pilit kong kinalma ang sarili mula sa panginginig. Ang naging panaginip ko ay talagang masasabi kong nightmare.