Ang Aking Buhay Novels & Stories

Bagay na ipinagpapasalamat ko palagi sa panginoon. "Tama ka, Bianca." Lihim akong nalulungkot sa tuwing binabalikan ko ang dating buhay. Tipong wala akong pamilyang masasandalan kapag down na down ako o sukong-suko na sa buhay. Walang iba kundi tanging sarili ko lang. At ngayon ay proud ako sa sarili ko dahil nakapundar na ako ng sariling bahay mula sa aking pagsisikap.

sambit ko. Ayoko sa lahat nagmumukha akong kaawa-awang nilalang, lalo na sa harap ng madaming tao. Kailangan kong magmukhang matapang para hindi nila ako kaawaan. Pero minsan ang buhay ay p*****a talaga, eh? Binabagsakan ako palagi ng kamalasan...kulang na lang halikan ko ang kamalasan, eh.

Napaluha naman ako. 'Salamat Nay...Salamat po dahil sa kabila ng mga unos na nagyari sa buhay ko nandiya pa rin kayo na handang umalalay sa akin .Hindi ko alam kung saan ako pupulutin kong wala kayo...Oo , nasa akin na ang lahat...kinaiinggitan ako ng ibang tao...pero deep inside ako ang pinaka-miserableng tao sa mundo. Simula ng mamatay ang anak ko, hindi man lang ako nakaramdam ng peace of mind...Pagod na akong umiyak Nay..." wika ko dito.

RENATA DECEMBER 2023, GERMANY Sabi nila; You only live once. Pero para sa akin, pangalawang buhay ko na ito. Masaya na malungkot. Masaya; dahil nabigyan ulit ako nang pagkakataon na mabuhay pagkatapos kong mamatay. Malungkot; dahil ilang beses din tinangkang bawiin ang pangalawa kong buhay.

He looks like an angel that sent from above. Kung hindi ba ako nagkaroon ng anak, ganito ang buhay ko? Am I this pathetic? No, right? Hindi ko maiwasang maisip ang buhay ko kung wala ang anak ko. I know this is wrong pero tangina! Ang hirap niyang tanggapin. Ang hirap niyang tingnan.

Hawak ko ang sariling dibdib. "Water! Water please!" sabi naman nila para mapainom ako ng tubig. It's like my world turned upside-down, sa isang iglap, hindi ko akalain na ganito pala kagulo ang buhay ko. Mula sa aking nakaraan, hanggang sa aking patutunguhang distinasyn, nakakabit pa rin sa akin ang kamalasan.

Napailing ako. Mukhang mas mahirap pa talaga ang buhay ko rito kaysa sa inaasahan ko. ****** LMCD22

Inilibing ko rin si Kangan na siyang hindi na nagalinlangan na iligtas ang aking buhay. Maghapon akong naghukay at naglibing ng mga katawan. Isang buong araw akong nagpagod habang durog na durog ako. Ako mismo ang naglibing sa mga taong pinakamamahal ko. Ako mismo ang naglibing sa mga taong kinalakihan at naniwala sa kakayahan ko. Habang walang humpay ang pagtulo ng aking luha ay ang aking pagsisisi sa aking sarili. Ako ang dahilan ng lahat ng ito. Ako ang naglagay sa kanila sa kalagayang ito. Siguro kaya ako nabuhay ay para pagsisihan ko ang lahat ng ito. Ang buhay ay isang pagdurusa. Ang buhay ay isang pighati. Ang buhay ay mapait pa sa pinakamapait.

"Ate jingjing. Salamat buhay ka. Salamat binalikan mo ako." Napahagulhol ako. Hindi pa rin ako makapaniwalang buhay ang ate ko. My Ate Jingjing is alive, I can feel her warmth. I can feel her heartbeat. Buhay na buhay ang Ate ko. Andito siya buhay at kayakap ko. Lalong lumakas ang mga iyak ko.

Kaya this time I won't let their lives put in danger. Hindi ko masasabing tahimik nga talaga ang buong buhay ko, sa mula't umpisa kasi ay marami na akong naranasang paghihirap sa buhay ko, simula nung nawala ang mga mahal ko sa buhay araw araw akong nag iisa at ipinagluluksa ang nawala sa akin. —END OF FLASHBACK—