Ang Aking Idolo Essay นิยาย & เรื่องราว

Nagkatinginan silang dalawa subalit mabilis na umiwas ng tingin ang dalaga. "Ako, apo ni lolo. Bata pa lang isinilang na akong mayaman. Lahat ng gusto ko nabibili ko pero hindi ko inisip maging perpektong anak ng aking ina at perpektong apo ni Lolo Delio. Dahil, kahit anong gawin ko hindi 'yon maaabot. Kahit gaano man ako kayaman, hindi pa rin magiging perpekto lahat. Ginawa ko lang mga bagay naisin kong gawin para sa sarili ko. Alam ko sa aking sarili na mayroong hangganan ang lahat. Kaya, Mr. Bustoz kung ang perfectionism ang pagpapakita sa'yo ng kahusayan, maaari na kahit sa pag-ibig mapupunta pa rin lahat sa imperfection. Tao lang tayo nagkakamali at may pagkukulang. Di mahalaga ang sasa

may pagkamayabang niyang sambit ngunit natawa lang ako dahil totoo naman ito, mula pagkabata ay siya na ang iniidolo ko, my role model. "You don't need to be like me, dahil tiwala ako sa sarili mong kakayahan. I believe in you, bunso ka namin, mahal ka namin. Ano man ang maabot mo sa buhay, mataas man o hindi, I'm always proud since the day that you were born. Pagkapanganak pa lang sayo ni mommy, I know that you will become successful, kayo ni Vivian," he smiled. Hearing kuya Vince saying those words, makes me cry even more, he's really my motivator. He lift me up, always. Sobrang swerte ko, dahil may kuya ako na katulad niya.

Hindi man ako kasing galing ng mga sikat at kilalang manunulat dito sa Pilipinas, masaya pa rin ako na ibahagi ang mga gawa ko, mabasa man nila ito o hindi. An aspiring writer should never give up. You aspire, right? Excellent writers nowadays also became a newbie. The world is round. Have hope. Walang_Forever67 Nagsusulat ako upang mailabas ang aking mga saloobin. Gusto kong matakasan ang reyalidad kahit sa pagsusulat lang. Pati siguro sa kagustuham ko na ring magsulat. Nakakatuwa at nakaka inspire na magsulat ang mga librong nabasa ko na. I just really love It, I guess.

Ipinaglaban niya pa rin ito alang alang sa magiging anak nila. "H-Hindi mo kasi naiintindihan kung bakit ko piniling itago iyong totoong identity ko, eh. All my life, people only befriend me because of who I am as a popular figure and only because of what I have. Money, influence... Ni minsan, hindi ko naramdaman na nagustuhan ako ng tao dahil lang sa kung ano talaga ako. K-Kaya noong nasa isla ako, pinili ko na mamuhay sa paraang gusto ko. I chose to be who I want myself to be. K-Kaya iyong simple at ordinaryong Ezaiyah na nakilala mo noon sa Isla Amore, i-iyon talaga ako. K-Kaya hindi iyon pagkukunwari---"

May pag-aalinlangan sa tono at mukha nito. “Ela, ayokong nag-iisip ka ng ganyan, ha? Alam mo bang proud na proud ako sa ‘yo simula noong una palang? It wasn’t just your physical appearance that I admired you before, but you’re fighting personality. I admired you even more when I found out where you came from. Kasi, with all the hardships you have gone through in life since you were a child, you are still fighting until now. And now, you are trying to fulfill your dreams even though you know it is difficult. Hindi ko lubos maisip kung kakayanin ko bang lagpasan ang mga ‘yon katulad mo kung sakaling sa ‘kin man ‘yon nangyari. Kaya hindi ka naiiba sa ‘kin, okay?”

"Naga-gwapuhan lang po ako sa kaniya." "Dont deny, anak. Nababasa ko sa mga mata mo." Umiwas ito ng tingin. Ayaw ipakita ang emosyong nakaukit sa mukha. "Anak, hindi kita pagbabawalan pero--" "Dad, masyado pa po akong bata para sa mga crush-crush na iyan! Idol ko lang po si Tito Drake. Lahat po ng kaibigan mo, idol ko. Lalo na po kayo." Yumakap na ito sa kaniya.

Walang permanente sa mundong ginagalawan ko. I am Aquil. I don't do love. Para sa akin, ang pag-ibig ay isang kahinaan na walang puwang sa aking tagumpay. At sa gabi na ito, ang akin ay ang kaniyang katawan, ang kaniyang dangal, at ang kaniyang bawat pag-ungol. Ito ang buhay ko bilang isang bilyonaryo—makapangyarihan at walang limitasyon.

"wala pong kaso yun...saka mahal ko po ang lolo ninyo senyorito lalo pa at siya ang nagpapaaral sa akin..." "Just thank you...especially since I'm going to study in America...kaya wala na namang makakasama si lolo.."malungkot na sabi nito. "huwag po kayong mag aalala narito naman po kami nina inay at itay hindi po namin siya pababayaan..."nakangiting binigyan niya ng assurance ito.

Nadagdagan pa tuloy ang nararamdaman niyang pagkapahiya. "Huwag ka ng maglagay ng po, tingin ko hindi naman ganoon kalayo ang agwat ng edad natin. Tsaka isa pa gusto kong 'wag ka ng maging pormal sa akin lalo ikaw ang naging tagapagligtas ko. Ituring mo akong dati ng kakilala para 'wag ka ng mailang sakin," nakapaskil pa rin sa labi nito ang bahagya pero matamis na ngiti.

Weird talaga ito. Kaya I share mine. "I sometimes call myself an astrophile who loves stars and galaxies, sometimes a nephophile that loves the sky and clouds. But when my dad died, I became a pluviophile dahil naging favorite ko na ang ulan, makulimlim, at madilim na kalangitan. Naging madilim ang buhay ko simula ng mawala ang Dad ko," kwento ko. "But you have three Angels by your side and a king now," sabi naman ni Jupiter.