Ang Aking Pamilya Kwento นิยาย & เรื่องราว

"Sulit ang lahat." At sa gitna ng tawanan at masayang kwentuhan, naramdaman ko ang isang malalim na katiwasayan. Alam kong ito na ang simula ng isang mas malaking kwento para sa aming pamilya—isang kwentong puno ng pagmamahal, sakripisyo, at walang hanggang saya.

sabi ni Angie, habang niyayakap ang kanyang magulang at ang aking magulang. "Good evening, Love. Ang saya talaga na andito ang buong pamilya," sabi ko, habang niyayakap ang aking mga magulang. Habang nagkukwentuhan kami sa garden, napuno ng tawanan at masasayang kwento ang buong paligid. Ang bawat isa ay nagbahagi ng kanilang mga karanasan at mga plano para sa hinaharap.

nakangising sabi ko dito, maya maya lamang ay nang matapos kami kumain ay nagsimula kaming nagkuwentuhan, hanggang sa matawa kami sa mga kinukuwento ni Ace ang mga karanasan niya noong bata pa siya. Hayysstt ang sarap lang tignan na kapag yung pamilya mo nagtatawanan, masaya, parang nakakawala lang ng pagod, sana ganito nalang kami araw araw. Third Person P.O.V. Sa masayang pamilya nila Faith hanggang saan ang magiging hangganan nito?.

sagot ko, “pero excited na ang buong pamilya.” Habang umiikot ang mundo namin sa probinsyang ito, ramdam ko na ang simula ng isang magandang kwento. Kwento ng pag-ibig, pamilya, at pag-asa—isang kwento na babalik-tanawin namin ng may ngiti sa mga labi.

Tanong ko naman. Ngumiti ito at nag salita. “Siya lang ang nag iisang legit na anak ang mommy niya ang pinakasalanan ng kanilang ama. Lahat ng ari ari ng pamilya sa kanya napunta kahit sa huling sentimo.” Kwento nito na kina higit ko ng hininga ko. “Edi wala kayo nakuha kahit piso? Paano?” Naguguluhan kong tanong.

Spending her life to serve a mafia family. Napailing at natawa siya na ikinakunot ng noo ko. "Ang mga Anderson na po ang kinilala kong pamilya. Bata pa lang ako ng kupkupin nila ko. Namatay sa sunog ang mga magulang ko no'n at tanging ako lamang ang nakaligtas. Nagpagala-gala ko pagkatapos no'n dahil nasa probinsya ang iba pa naming mga kamag-anak at wala namang may gusto sa kanila na kupkupin ako. Hanggang sa mahintuan po ako ng kotse ni Don Isaac."

“Ano naman ang ikukuwento ko sa ’yo?” Nagkibit ako ng mga balikat ko. “I don’t. Like... Anything you want to share with me.” “Wala naman interesting na kuwento sa buhay ko.” “Kahit ano. Basta magkuwento ka lang about sa ’yo.” Humugot siya nang malalim na paghinga at tinitigan ako nang mataman. “Naikuwento ko na sa ’yo ang tungkol sa pamilya ko.”

Sa hanggang ngayon, ito ang naging pagkakikitaan ng tribo sa mga araw na hindi pa tag-ani ng pinya. Dalawa lang kaming nakatira ng aking ina sa isang maliit na bahay kubo na yari sa kawayan, kugon at pawid. Ang aking ina ang siyang naging tagahirap sa aming pagkain nang mamatay ang aking ama dahil sa ikinasawing rebelyon. Masaklap man ang nangyaring trahedya sa aming pamilya, ay nagmamahalan at nagtutulungan kaming mag inang magpapatuloy mabuhay muli.

Ang family day na pinakahihintay ng lahat, ang araw kung saan magyayabang nanaman ang bawat membro ng pamilya. Bakit nga ba sa tuwing nagkakaroon ng pagtitipon ay hindi maiiwasan ang payabangan? Nariyan palagi ang pagkukumpara kesyo si ganyan ganito kaya dapat ganoon ka rin. Nakakasawa at nakakapanghina, iisang pamilya kayo pero ang mga ugali ay magkakaiba. Bagama't wala siyang pakialam sa kanyang walang kwentang manugang, hindi siya nangangahas na maliitin ito dahil takot pa rin siya tuwing naalala ang nangyari.

takang sagot niya kaya napalunok ako. “Hindi ba nakakaubos ‘yon?” “It is really draining. But if it’s for your family, or loved ones. Of course not, that’s how Zian was raised. All of us, men… Dahil yung tita namin na isa, naghirap noon sa kamay ng kung sino at ang dad ko, yung kapatid ng tita ko na tinutukoy ko ay isinabatas ang ganito.” Sa kwento niya ay napuno ako ng pagtataka. Batas?