Ang Aking Pamilya Kwento の小説・ストーリー

I want to live with my family without lies. Kumalas ako sa pagkakayakap kay Mom at naupo sa couch. Nakatungo ang ulo na ikinuwento ko sa kanila ang nangyari last night. Maging ang nangyari sa pagitan sa amin ni Phil ay hindi ko itinago. They have the rights to know it because they are my family. Biglang napatayo sa pagkakaupo ang kuya ko dahil sa galit nang matapos marinig ang kuwento ko. "How dare that woman schemed against you! I will make sure to bankrupt her family's company!"

pagatataka ko. Natawa naman siya. "Alam mo ate? ikaw lamang ang binibining nakilala kong hindi Tsismosa dahil kung matsismis ka, malamang ay alam mo na ang kuwento ng aming Pamilya." Saad niya. "Ano nga bang kwento niyo?" Napahinga pa siya ng malalim at napailing-iling bago umpisahan ang kuwento.

Magre-reklamo pa sana ako nang sundan niya ang sinabi niya. "Alam mo 'yon? Yung parang wala na yung bigat sa puso mo, na-experience mo na ba 'yon? Ako kasi kaka-experience ko lang kanina, kasi kanina ko lang naman naranasan na gumaan yung pakiramdam ko," Kwento niya. "Actually, naiilang talaga ako 'pag usapang pamilya kasi hindi naman ganoon ka-ganda yung akin. Tsaka nagagalit nga ako sa kanila kasi hindi nila ako napapansin. Akala ko invisible child na ako noon, baka nalimot na may anak pa sila.

Tiyak ay takdang-aralin ito ng bata. [This is my family. Hindi buo ang pamilya ko dahil nagkagalit si mommy at daddy, pero rito sa puso ko ay buo kami. Alam kong pantasya para sa akin ang isang buong pamilya pero umaasa ako na sana isang umaga ay magising ako na buo na ang aking magulong pamilya. Si mommy at daddy ang naging inspirasyon ko upang mag-aral nang mabuti. Nagsisikap si mommy para mapag-aral ako at si daddy naman ay nagiging mabuti na siya sa akin. Hindi na tulad ng dati si daddy. Sana mapatawad na siya ni mommy.]

Natahimik si mom matapos pakinggan ang kwento ko “Mabigat pala ang pinagdaanan niya, iho! Well hindi ko siya masisi kung magkaroon siya ng ganyang pagtingin sa mga taong maykaya.” “Exactly Mom! I feel sorry for her. Naghirap sila ng husto dahil sa tatay niya!” “Anong klaseng ama ang gagawin iyon sa mga anak niya! Oh my God, the nerve!” Inis na sabi ni mommy “I will never do that to my family! They will always be first!” ewan ko pero biglang na-picture ko na ang sarili ko na may pamilya. Thea and our kids! Nalulunod ang puso ko sa saya.

Ang family ni daddy ay nasa Australia at doon na sila nanirahan, bihira lang sila umuwi ng Pinas at ang huling uwi pa nga nila sa pagkakaalam ko ay noong 7years old pa lang ako. Nawala lang ako sa pagmumuni-muni ng marinig ko si mommy na papasok ng kusina, binati sya ni tita at ganon din sya kay tita. Binilisan ko ang kain ko habang abala silang dalawa sa paguusap para di na ako mahotseat pa ni mommy tungkol sa pagaaral ko sa ibang bansa. Pagkatapos kong kumain ay sumibat na ako agad sa bahay mabuti na lang at busy amg dalawa sa paguusap, mukhang seryoso ang usapan nila at di na nila ako napansin na umalis para pumasok ng school.

wika ni Mama na nasa harapan ko at nakaupo sa wheel chair niya. Sa aking tabi naman ay si Ate na inabutan ako ng tubig. Kinuwento ko sa kanila lahat ng nangyari sa akin, akala ko ay ipagtatabuyan nila 'ko, pandidirian, kamumuhian, pero sa halip ay pinapasok nila 'ko at inintindi. Totoo ngang kailan man ay ang pamilya mo ang never tatalikod sayo kahit gaano ka pa kasamang anak at kung gaano pa kasama ang nagawa mo.

Ito ang literal na mapapasana all ka sa angkan na ito. Na-amaze lang ako dahil kami maliit lang ang family namin sa Mindanao. Pero sila parang isang barangay ang angkan at ang cool nilang lahat. Ganitong pamilya ang masarap kasama dahil nagtutulungan sila. Hindi nakapagtataka ang successful nilang lahat.

Hala, wrong move ba? “May problema ka ba, Eloisa?” anito habang nangungusap ang mga mata. Gusto kong maiyak. Gusto ko siyang yakapin at sabihin ang lahat. Ewan ko ba kung bakit pakiramdam ko, magaan ang loob ko kapag nariyan si Grandma. “H-Hindi na ho pamilya ang turing nila sa ‘kin, Grandma.” Pagsisimula ko ng kwento. Ngumiti ako ng mapait saka ko pinagpatuloy ang ginagawa ko.

galit at gigil na sabi ni kuya. “Kuya, huwag na lang. Baka mapahamak ka! Isa pa, isang malaking kahihiyan ito sa ating pamilya. Kilala ang pamilya natin, baka alipustain tayo ng mga kakilala natin! Mapapahiya sina Mama at Papa, pati na rin kayo ni Kuya Hunter. Hayaan mo nang sarilinin ko ang trahedyang ito. Sana hidi ako mabuntis sa malagim na pangyayaring ito dahil kung magbubunga ito, hindi ko ito kakayanin. Baka magpakamatay na lang ako para hindi kayo mapahiya!