Ang Alamat Ng Bayabas 소설 & 이야기

Na nagkaayos na kami ng taong lubos kong kinamuhian noon at sa hindi inaasahang pagkakataon ay nagkaroon din ito ng PTSD gaya ko? “Hmm, #7 A. Villa, Manuel Residence, Nashville Estates, Mabini, Batangas. Wait, Nashville Estates? Hindi ba’t puro mayayaman lang ang mga nakatira sa beach-front subdivision na ’yan, sissy? Woah, umamin ka nga sa’kin! Is my best friend here a secret heiress?” Karen raised her left eyebrow at me while smiling from ear-to-ear, bago niya ipinagpatuloy ang paglalagay ng nasabing address sa infotainment system.

Gusto sana niyang sa Alabang sa Muntinlupa s'ya umupa para malapit sa Alabang. Pero wala pa s'yang nakitang bakante kaya sa Parañaque s'ya napunta at least mas malapit na ito isang sakay lang papuntang Alabang. Kaya lang two months advance one month deposit... Hay, naku! Tulad ngayon susubukan niya ulit bumalik ng Alabang Village. Magbabakasakali s'ya ulit na baka maniwala na sa kanya 'yung guard o baka maawa na sa kanya?

Kulang-kulang limang oras ang byahe mula Manila hanggang dito sa Baler. The place is located near in the sea. Kaya siguro ito ang napili dahil maganda ang tanawin at malapit sa dagat. Ito kasi ang gusto ng karamihan. I texted Zadiel. Siguro ay naka-abang na rin sa text ko kaya agad akong nakatanggap ng tawag mula sa kanya. "Hi? Mapagod ba sa byahe?" bungad niya sa akin.

namaos ang boses ng ama ko ng gusto niyang malaman ang sagot. “Nag-aalala ako na baka nasa panganib siya, nirecord ko ang lahat,” ipinaliwanag ni Lucy bago ipinakita ang video recording. Ipinakita sa vidoe na may kausap na hindi mga kaaya-ayang mga tao si Yolana, na nakakapit ng desperado sa kanya.

[“Hello, Yael… anak… kumusta ang lakad mo? Nakausap mo na ba ang babaeng nais mong makausap?” Malalim na nagbuntong hininga si Yael bago sumagot sa ina. “Maling address po ang napuntahan namin kaya hindi kami nagkaharap. Mommy, may alam po ba kayong boutique rito sa Monte Carlos na sinu-supply-an ng Purple Apparel? Baka sa kanila ko po mahanap ang sagot kung saan ko matatagpuan ang hinahanap ko.” [“Ah oo, mayroon pero malapit na ‘yon sa dulo ng Monte Carlos. Sandali at ipapadala ko sa iyo ang address.”]

Mahinahong tanong ko pa sa kanya Mayamaya pa ay tila napapaisip si mama hanggang sa makita niya ang isang puno ng bayabas na kung saan ay may dalawang bunga. "Nako, pasensya na sa abala ha subalit parang gusto ko kasing kumain ng bayabas ngayon at nakita ko nga iyong dalawang malalaking bunga kung kaya't nabighani akong kumain kaso nga lang ay hindi ko naman kayang abutin iyan. Pwedi ba na ikaw na lamang ang kumuha ng dalawang bunga na iyon ija?" Pakiusal pa ni mama sa akin.

“Si Alted ang magaling sa pagtatanim ng mga ubas. Ang sampung ektaryang ubasan na ‘to ay lang isa sa pinagkukunan ng tole-tolenadang ubas para sa produksyon.” Kunwa’y nag-iwas ako ng tingin. Bakit ba minsan naiisip kong hahalikan niya ako kahit alam kong hindi naman niya iyon gagawin? Masyado na ba akong assuming? “Kung gano’n hindi lang itong ubasan ang pagmamay-ari ng pinsan mo?” Kuryuso kong tanong. “Meron pang tiglimang ektarya sa hilagang bahagi ng Lanayan, pero ito talaga ang major distributor ng ubas papunta sa manufacturing plant.” Ani Nexon.

Ang bawat bote ng alak ay may kasaysayan, may prosesong kailangang pagdaanan at bawat detalye ay dapat perpekto. Habang nakatayo ako sa gitna ng vineyard, tinitingnan ang mga taniman ng ubas na inaasahang anihin sa susunod na linggo, habang ka-videocall ko naman ang isa sa mga care taker ng farm ko sa Bulacan. Ganito ako sa umaga, kapag walang masyadong ginagawa, kinakausap ko ang mga iba’t ibang tauhan ko na nag-aalaga sa mga grapes farm ko sa Pilipinas. Sa Bulacan, La union, Batangas at Bataan. At mabuti na lang at maayos ang lahat, wala namang problema kasi magagaling ang mga farmer ko.

Halata sa dami ng sinabi nito na gusto niya talaga akong makita. Napapikit ako. Para bang isang taon kong hinintay marinig ang boses niyang ‘yon. “Wala na ako sa Manila,” agad kong sagot, halos mangiyak-ngiyak na naman kasi sa wakas ay narinig ko na ulit ang boses niya. “Nandito ako sa Yay Town. Sa Apple Street. Kung gusto mo akong makita… bumalik ka na agad dito.”

May binigay na tao sa kaniya si Maccabi na pwedeng tumulong sa kaniya pagdating sa nasabing probinsya ng Zamboanga. Ang eksaktong address na pupuntahan niya ay baryong Bayog. Isang may katandaang lalaki ang sumundo sa kaniya sa terminal at nagpakilalang kaibigan ng ama ni Maccabi ito. Ito na rin mismo ang magiging guide niya papuntang baryo ng Bayog.