Ang Buhay Ay Parang Gulong Novels & Stories

Dahil sa gulat ay muntik na akong mapatay. Ang balita ng pagtatangka sa aming mga buhay ay umuugong sa aking isipan, na nagdulot ng kawalang-paniwala sa aking mga iniisip. Hindi ang mga pisikal na pinsala ang sumasalot sa akin, ngunit ang nakakagulat na paghahayag na may gustong wakasan ang ating buhay.

"Kung mananatili ka rito, baka pareho tayong mamatay." May katotohanan sa sinabi nito, alam nilang pareho iyon. Sa isang lugar na walang gamot at walang katiyakan kung kailan darating ang saklolo, sapat na ang isang malalang impeksiyon upang kitilin ang buhay ng isang tao.

"Pero tinutulungan nitong magsara ang sugat." Napangiti ako nang mapait. "At kahit may peklat, hindi na ganoon kasakit." Matagal siyang natahimik. Pagkatapos ay bahagya siyang napailing. "Napakabata mo pa. Pero magsalita ka parang napakarami mo nang naranasan." Napangiti ako. "May kanya-kanya naman tayong laban sa buhay." Mahina kong sabi. "Kilala ko ang buhay sa paraan na alam ko."

nakangusong sagot niya sa akin. "David, ganoon talaga ang buhay. Walang katiyakan o kasiguraduhan na kahit mayaman ka ngayon ay huwag kang kampante na habambuhay ka nang ganyan. Minsan, hindi mo alam na mawawala rin sa 'yo ang lahat. Ang sabi nga ng mga matatanda na ang buhay raw ng tao ay parang gulong na misan ay nasa taas, minsan naman ay nasa baba. Kaya huwag tayong magmamayabang o magsayang ng kung ano ang mayroon tayo dahil baka mawala rin ito sa atin. Saan na tayo pupulutin nito? 'Di ba sa wala? Sinasabi ko 'to sa 'yo hindi para paringgan ka, okay? Sinasabi ko 'to sa 'yo dahil ito dahil 'yon ang katotohanan ng buhay," paliwanag ko kay David na tinanguan naman kaagad ni ya.

“You don’t look okay. Parang…” “Parang ano?” Hinarap ko siya, at doon na pumatak ang luha ko. “Parang gulo? Kasi yun ako ngayon, isang malaking gulo.” “No, you’re not.” Inangat niya kamay niya parang hahawakan ako pero umatras ako. “You’ve always been strong. Stronger than you think.” “Strong?” Napatawa ako nang mapait. “You have no idea kung gano kagulo buhay ko ngayon. Kung anong… nangyayari…”

Wag mahing kampante. Dahil sa maniwala ka man o hindi. Ang buhay parang gulong. Minsan okey minsan nakakamatay. Nakadepende din sa kilos natin kung tatagal tayo sa ibabaw at ilalim. Kapag naramdaman nasa ilalim na kayo. Kailangan niyong magmadali para makaalis kaagad. Kailangan gumalaw ng gulong. At kung nasa ibabaw naman kayo, do something na di kayo umalis sa pwestong yan.

Hindi ba't ang buhay ay pinaghalo-halong saya at lungkot pati na rin ang paghihiwalay at muling pagsasama? Pagkatapos ng pag-iisip na iyon nang muling imulat ni Gerald ang kanyang mga mata bago niya sinabing, “...Iba’t iba ang buhay ng bawat isa, pero para sa akin, ang buhay ay isang cycle lamang na pinagdadaanan ng isang tao mula sa araw na sila ay isinilang hanggang sila ay mamatay... Ang cycle ay mahalaga para magkaroon ng sapat na karanasan ang isang tao sa pagpapabuti ng kanyang sarili bago sila pumasok sa kabilang buhay…”

Iniisip n'ya na dati ay namomoroblema pa s'ya sa tuwing umaga kung saan kukuha ng ipapakain kay Joshua, pero ngayon ay namomoroblema s'ya kung ano ang uunahin na iluluto dahil sa dami ng pwedeng pagpilian. Tama nga ang sabi ng mga matatanda. Ang buhay ay parang gulong, kung dati ay nasa ibaba ka, darating din ang araw na nasa itaas ka na naman. Basta wala kang tinatapakan na tao at mabuti ang hangarin mo sa kapwa ay hindi ka hahayaan ni Lord na palagi na lang na nasa baba. He will lift you up at ipaparanas sayo ang kaginhawaan sa buhay.

Kung ganoon, talagang mas mahirap ito. "Hindi mahalaga ang buhay niyo sa mundong ito. Kapag napatay kayo ng mga nandito, patay na talaga kayo. Hjndi ito tulad ng kanina kung saan ilalayo kayo sa panganib."

“Noong bata ako ay naranasan ko na ang matiwasay at masayang buhay, Daddy. Siguro ay malas ko lang dahil sa huling banda ng buhay ko dumating ang mga pasakit na dala ng buhay.” “Anak, kahit na ano ang mangyari ay huwag kang mawawalan ng pag-asa. May rason ang bawat ngiti na ginuguhit ng ating mga labi. Ganoon din ang mga iyak na mula sa ating mga puso. Ang buhay kasi, Anak ay para parang gulong lang iyan. Lahat ng saya at pighati ay mararanasan natin, nakadepende ito sa kung saan tayo. Hindi puwedeng palagi na lang tayong masaya at hindi rin puwedeng palagi tayong magiging malungkot. Life is fair and so the feelings are myriad.”