Ang Hirap Novels & Stories

"Nahirapan ka po ba samin ni.. Clariza noon?" "Oo naman. Pero nang makita ko kayong dalawa? Nang mahawakan ko kayo? Tila ba nawala lahat ng hirap at pagod ko. Na lahat nang paghihirap ko ay sulit naman dahil maayos at malusog kayong lumabas." "Ma.. bakit po malupit kayo sakin noon?"

Kung iisipin, parang ang dali-dali lang pero ang hirap pala kapag actual na. "Balak ko na ngang magsabi kahapon kaso parang ang daming hadlang. Naabutan ko pa siyang galit sa kausap niya from the other line kaya hindi natuloy. Muntik pa kaming makabangga kahapon kaya hindi natuloy," paliwanag ko naman sa kanila.

“S-Syempre kapag ayaw na sa akin tatanggapin ko. Di naman pwedeng ipilit ko ang gusto ko. Ang hirap lang k-kung matagal na kayo…yun ang ibig ko sabihin.” Alangan naman na sabihin niyang pogi ito kaya parang ang hirap tanggapin na hihiwalayan ang isang babae. Mukha rin naman itong mabait at mapagmahal. Si Ammiry nga na di naman kaanu-ano ay inaalagaan nito.

I also hugged him to gain my strength back while I'm trying everything to hold my tears. Bigla akong napapikit para pigilan ang mga luha kong malapit ng tumulo. Bakit ang hirap mamuhay ng mapayapa? Bakit ang hirap gumalaw? Bakit parang kriminal akong nagtatago kahit wala naman akong kasalanan?

" What the hēll is happening... " Agad akong napa bitaw sa hawakan ng refrigerator at nag madaling humakbang, pero parang ang bagal nang paghakbang na ginawa ko, Hindi ko alam, pero sobrang bilis nang pagtibok nitong puso ko. " Nahihirapan akong huminga "

amuse niyang tugon. “Ay, bakit naman? Maganda ka naman, at mukhang masipag.” “Kulang pa po kasi ang experience ko sa trabaho.” “Hay! Iyan ang hirap dito sa bansa natin. Pahirapan sa requirements pero hindi naman nasasapat ang pasahod. Kaya hindi ko rin masisi ang ibang tao na mas gustong mangibang bansa.” “Totoo po ‘yan. Kaya maraming naghihirap talaga.”

“Dapat.” Napabuka ang bibig ko. “Sir…” “Ano?” mabilis niyang sagot. Bahagya akong napaatras dahil sa tono niya. “Okay lang po ba kayo?” Napatingin siya sa akin nang diretso. “Mukha ba akong okay?” Umiling ako. “Hindi po.” Saglit siyang natahimik. Pagkatapos, bahagya siyang napangiti. Isang mabilis na ngiti na

Mahinang usal ko, pero alam kong narinig niya ang sinabi ko. "Bakit naman ako magagalit?" Balik na tanong niya sa akin. "Dahil pinahihirapan kita. Baka ayaw mo na sa akin kasi sinusungitan kita." Malumanay na saad ko sa kanya. " I'm not mad, baby. Naintindihan ko naman ang kalagayan mo. And i know na nahihirapan ka rin. Kaya dapat na dalawa tayong mag hirap diyan dahil dalawa tayo ang gumawa niyan." Aniya na humalik sa akin labi

Tumango siya rito. “Well, marami kaming hindi napapagkasunduan. Mas marami ang away namin kay sa maging masaya. Ayoko ng ganoon. Kasi hindi iyon ang kinalakhan ko. Kahit na sobrang hirap kami, bihira ko lang marinig ang magulang kong mag-away dahil sa pera. Pero kami? Madalas. Sa sobrang dalas, parehas kaming nagsawa. Hanggang sa magkasundo kaming maghiwalay.”

Halos masapo niya ang dibdib dahil sa paninikip nito. “Anong gagawin ko? Successful na nga ako sa buhay, pero… bakit parang may kulang? Bakit ang hirap maging masaya — ’yung saya na hindi nawawala…” humahagulgol niyang sambit. Ilang sandali pa, naramdaman niya ang bahagyang paghipo sa balikat.