Ang Ningning At Ang Liwanag Novels & Stories

Sa isang iglap, kumalat ang ginintuang liwanag mula sa aklat-hindi nakakasilaw, kundi mainit at nakapagpapalakas, parang yakap ng lahat ng ninuno ko. Ang mga aninong tumatayo sa amin ay mas lalong luminaw ang anyo, ang kanilang mga sugat ay tila gumagaling, habang ang mga sumusunod sa dilim ay umatras at nagsisigawan sa takot habang tinatangay sila ng liwanag. Ang liwanag na iyon ay sumisimbolo ng bagong simula, ng pagkakaisa, at ng pagtatapos sa sumpang matagal nang nagpapahirap sa aming lahi.

Nagkatawanan silang dalawa, at sa gitna ng puting silid, may tila liwanag na bumalot sa kanila—hindi mula sa araw kundi mula sa katahimikang unti-unting nanunuot sa kanilang mga puso. "Ang korni na natin!"

Unti-unting lumalapit ang mga yabag, marahan ngunit may bigat—tila bawat hakbang ay may dalang banta. Napakababa ng liwanag sa kulungan. Halos wala kang makita sa paligid maliban sa rehas at anino ng pader. Walang ideya sina Anna at Zairuz kung sino ang parating. Bigla, isang matinding liwanag ang bumalot sa paligid. Kumislap ito, masakit sa matang nasanay sa itim at dilim ng piitan. Sabay na napapikit sina Anna at Zairuz. Dahil sa tagal na nilang nakalubog sa dilim, ang liwanag ay tila espada na sumaksak sa kanilang mga mata.

Tiningnan ko siya at lumandas muli ang mainit na likido mula sa aking mga mata. The darkness embracing us here in the hallway was like a toxic. Na kailangan ko ng mumunting liwanag para makahinga ako nang maluwag. Hindi sapat ang ningning ng mga mata niya para pahupain ang kabang nararamdaman ko.

“Hindi pa ba tayo late?” Nag-angat ito ng tingin at umiling. Sa ginawa niyang iyon ay parang panandaliang tumigil ang pag-inog ng oras sa aming paligid. Huminto ang ihip ng hangin, maging ang halik ng alon sa naghihintay na tigang na dalampasigan ay hindi ko na narinig. Kahit na madilim at medyo malayo siya ay naaaninag ko pa rin ang gwapo niyang mukha sa tulong ng liwanag ng buwan kahit makulimlim.

[The Paradise of the Blind] Ang puting liwanag ay hindi nagdala ng kamatayan. Nagdala ito ng katahimikan—isang nakabibinging katahimikan na tila tinanggalan ng pandinig ang buong mundo. Nang imulat ni Vladimir ang kanyang mga mata, ang langit ay hindi na itim o asul. Ito ay kulay abo, parang abong lumulutang sa hangin na ayaw humulog sa lupa. Masakit ang bawat hininga niya; lasang kuryente at sunog na metal ang hangin. Sinubukan niyang itaas ang kanyang kamay, ngunit naramdaman niya ang pamilyar na bigat.

“You’re the most beautiful thing I’ve ever seen.” Nagkatinginan silang muli — mata sa mata — habang unti-unti nilang nilulusaw ang pagitan. Sa bawat galaw, sa bawat yakap, alam nilang wala na silang ibang gusto kundi ang isa’t isa. Sa ilalim ng ulan at liwanag ng lamp sa tabi ng kama, muling nagsanib ang dalawang pusong minsang pinaghiwalay ng takot at pangamba.