Ang Ningning At Ang Liwanag นิยาย & เรื่องราว

Ang nebula ay mas maliwanag na ngayon, isang kumikinang na hiyas sa kalawakan, puno ng mga bagong silang na bituin. "Win," bulong niya sa salamin, ang kanyang hininga ay nagiging hamog. "Kailangan ka namin. Kailangan kita. Ang bigat ng lahat ng ito... hindi ko na alam kung kaya ko pang dalhin. Bigyan mo ako ng isang senyales. Kahit ano." Habang ang isang luha ay dumadaloy sa kanyang pisngi, isang pamilyar na presensya ang lumitaw sa kanyang likuran. Isang nilalang na gawa sa purong liwanag ng mga bituin.

Isasayaw ka sa ulap, damhin ang hangin Ang ihip na nagsisilbing himig natin Kasabay ng tibok ng mga puso nating Nagniningning ang mga bituin Nagniningning ang mga bituin... "Dahil nahanap na kita, pwede na ba kitang ligawan?"

tila nandidiring turan ng babaeng may hawak na baril. Naikurap ni Wigo ang mga mata nang mabanaag ng bahagya ang mukha ng babae. Gabi na nang mga oras na iyon kung kaya madilim sa kinaroonan nila. Tanging liwanag mula sa buwan ang nagsisilbing ilaw na tumatanglaw sa kanila ngayon. At dahil nakatalikod sa liwanag mula sa buwan ang babae, hindi malinaw sa kanya ang buong mukha nito ngunit alam niyang maganda ito at ang ganda pa ng boses kahit ang tapang ng tono.

Ngunit nang marating namin ang lugar na sinasabi ng munting ginoo, salungat sa aming inaasahan ang aming nadatnan, ang lugar na iyon ay tila tinalikuran na ng liwanag, tuluyan nang lumubog ang araw at hindi na muling lumitaw pa. aeliag © 2022 All rights reserved.

Naninigarilyo sila habang tinatalakay ang susunod nilang gagawin. Sa pagkakataong ito ay nakakita sila ng mahinang liwanag ng apoy sa di kalayuan. Sunud-sunod na nabuo ang mga ulap ng makapal na usok.

Ang dalawa niyang nakatatandang kapatid nga ay palaging madamot kapag binibilhan siya ng mga gamit—ni hindi man lang umaabot sa liit ng brilyante ng ibang tao ang ibinibigay ng mga ito sa kaniya. Itinaas ni Lindsay ang singsing at itinapat sa sinag ng araw habang bahagyang iginagalaw ito nang paitaas at paibaba. Ang bawat anggulo ng hiyas ay naglalabas ng nakasisilaw na liwanag. "Fine shit! Totoo nga ito!" hiyaw muli ni Lindsay.

LUMABAS si Julieanne ng bahay at nagpahangin sa hardin. Ang ganda ng liwanag na nagmumula sa buwan at ang mga bituin sa langit ay kumikinang. Ang masarap na simoy na malamig sa pakiramdam ni Julieanne.

Kami lang apat ang tao sa silid. “Yah!" angil nitong Denzell na ikinalabas ng dilaw na liwanag sa kanyang mata. Kaya naman mabilis kong nilingon ang Andreas na sinasabi nito at nakita ang Lila nitong mga matang nagliliwanag din. “Denzell! Andreas! Tama na!” At ang sigaw na iyon ni Nelson sa galit nitong tono'y nakapagpatigil sa liwanag ng mata ng dalawang.

Sa isang iglap, napalitan na ang lahat, wala na si Renan, at iba na ang mga kasama niya ngayon. Tumagal ang oras sa simpleng pagdidikit nila ng couplets. Hindi nila napansin, lubog na pala ang araw. Ang huling sinag ng liwanag ay tinangay na ng gabi. Ngunit ang natitirang pulang liwanag sa langit ay tila isang parol na nagsilbing tanglaw.

Nagbayad nang higit sa kinakailangan. Hindi para ipakita ang kayang bilhin. Kundi para maging eksakto. Ang hibla. Ang bagsak. Ang kulay na halos parang liwanag kapag tinamaan ng tamang anggulo. Naalala niya ang gabing nabanggit iyon ni Lia. Mahina ang ilaw sa terrace noon. May hawak itong baso ng wine. Nakahilig sa railing, nakatingin sa siyudad na parang hinahabol ang sarili nitong pangarap.