Ang Ningning At Ang Liwanag Novels & Stories

Kabanata 6 : “Ang Maliwanag na Buwan” Ang simula, kung saan ang buwan ay magiging kasing liwanag nang araw, sa gabi. At ang buwan nilalang ay makakakita sa gabi, at hindi lamang ang tinuturing na anak ng buwan. Ang bagay na ito ay lubhang masaya sa pakiramdam nang mga nilalang na ito. Dahil ito ang araw, kung saan mas lalakas sila at mas magkakaroon nang sapat na kapangyarihan upang maging mas marami ang makakilala sa kanilang lahi. Ang mga angkan na ito ay kinabibilangan ng angkan ko, ang mga mangkukulam. Kung saan ang aming kapangyarihan ay mas dodoble pa ang lakas kaysa sa nakasanayan, ngunit— sa gabing lamang na iyon.

Sabay nilang sinindihan ang mga paputok. Sa loob ng ilang segundo, umakyat ang mga ilaw sa kalangitan. Sumabog ang makukulay na liwanag, tila mga bituin na bumabagsak at muling sumisilang. Napuno ng ningning ang buong bakuran, at ang malamig na gabi ay naging masigla at buhay.

[Tanaw pa rin kita, sinta Kay layo ma'y nagniningning, mistula kang tala Sa tuwing nakakasama ka Lumiliwanag ang daan sa kislap ng 'yong mga mata] Nu'ng gabing 'yon tinanong kita kung alin ang pinaka maningning na bituin, ang sabi mo, kahit magdamag ka pang tumitig sa langit ay hindi mo 'to makikita dahil ang sabi mo.. Biglang nangilid ang luha ko pero pinigilan ko. Dahil ang sabi mo, ako ang pinaka maningning na bituin. Napayoko ako.

Na noo'y ang aking kasama ay " siya" Sa tuwing pag sapit nang kabilugan nang buwan, ay hindi namin nakakaligtaang pumunta rito at sabay na tutunghayan ang kumikisap na liwanag ng buwan. Di alintana ang lamig,sapagkat magkayakap kaming dalawa. Napagawi ang aking mga mata sa kinaroroonan nang malaking punong akasya na siyang tambayan naming dalawa.

Mabaho ang hangin sa underground warehouse. May alikabok sa lahat ng dako at ito ay amoy na parang amag. Dahil walang pinagmumulan ng liwanag, madilim sa lahat ng dako. Gamit ang kanyang kakaibang night vision, hinawakan ni Neil ang kamay ni Nellie at mabilis na tinungo ang liwanag. Sa likod niya, hawak-hawak ni Nigel ang kabilang kamay ni Nellie, na sinusundan ng malapitan.

Nag lalambing akong sumandal sa kaniyang balikan at kaagad niyang tinapik ang aking ulo na animo'y bata. “Huwag mo sanang isiping pinapaalis ka namin, ha? Gusto ko lang din na mas makilala ka lalo.” Pinanood ko ang pag lubog ng araw. Napakaganda, Ang pag lubog ng araw ay maaaring maihalintulad sa buhay ng tao. Darating sa puntong sobrang saya mo, sobrang liwanag at magaan ang paligid pero darating din ang panahon na mawawalan ka ng liwanag at sasakupin ng kadiliman para mag pahinga. Hindi sa lahat ng pagkakataon ay kaya natin, hindi sa lahat ng oras ay malakas tayo kaya kailangan nating magpahinga para maging handa sa panibagong umaga.. panibagong laban at pag-asa.

Maghahasik ng lagim ang pusong nagtatangis. Mula sa liwanag isisilang ang buhay na mahika. Ang anak ng dilim, at ang liwanag ay magtatagpo. Ang dalawa ay magiging isa. Ang landas nagtagpo ay maglalayo. Muling magtatagpo.

Nagulat ako dahil nakakasilaw na liwanag Ang bumulag sa aking mga mata ng makalabas kami sa madilim na parte ng lugar. Dinig ko ang gulat at may pinaghalong saya sa boses ni Liam habang pumapalakpak. Agad na iginala ko ang aking mga mata ng masanay Ito sa liwanag. Hindi ko batid ngunit mas malakas ang liwanag dito, mas nakakamangha at napaka ganda. Mabibilang mo ang mga bahay-bahay at ilang metro Ang pagitan nila sa isa’t- Isa. Masayang Masaya ang mga bata habang naglalaro sa ulap, tila walang iniinda na problema.

Hindi niya alintana ang pagtawag ng mga tao at paghabol ng ilan sa mga ito. "Miss, teka! Sandali lang! Bumalik ka rito!" Binalewala rin ni Jamilla ang walang sapin na mga paa. Nang makalayo na siya at napansing hindi na siya nasundan ay saka lang siya tumigil. At sumabay sa paghahabol niya ng hininga ang liwanag mula sa kalangitan nang gumuhit doon ang kidlat.

Sa kanyang panaginip… Naroon ang isang babae—pamilyar, ngunit hindi niya maipaliwanag kung bakit. Kasama nito ang isang batang babae. Masaya sila. Tumatawa. Naghahabulan sa ilalim ng maliwanag na araw, habang umaalingawngaw ang kanilang masasayang awit. Pakiramdam niya… bahagi siya ng eksenang iyon.