Another Word For Silently Novels & Stories

"Mundo ko, p'wede ba kitang halikan?" His tone is like a curse into my ears. It's like giving me something... desire. I'm trying to calm my nerves right now, but I swear I can't. Parang may tumutulak sa akin. Hindi ko magawang iiwas ang aking tingin sa kanya, para niya akong inaakit. Tila may karera ng kabayo sa aking dibdib dahil sa sobrang lakas ng pagtibok nito. "Silent means yes," saad nito sa isang nakakaakit na tinig at bago pa man ako makabalik sa aking wisyo ay dumampi na ang kanyang malambot na labi sa aking labi.

“C-Can I hug you?” My eyes blinked rapidly watering but I couldn't utter any single words. Pero maya-maya lang ay tumayo ako ngunit nanatiling nakatalikod mula sa kaniya. The ambiance between us filled with deafening silence. Malakas na kabog ng dibdib ko ang tanging naririnig ng dalawang tainga ko hanggang sa maramdaman kong inusog niya paalis ang upuan sa likuran ko.

dagdag pa niya. Maraming naguguluhan sa usapan namin. Karamihan sa kanila, nagdadalawang-isip kung maniniwala ba kay Sofia o hindi. Hindi ako nagsalita. Wala pa akong masabi sa mga binitawan niyang salita. Parang natameme ako. Pero hindi puwedeng manahimik na lang ako. Silence means yes. At hindi ako papayag na malaman nilang isa akong huwad at ang totoong Aelice ay nagpakalayo na.

Why did she fall inlove with this idiot? "Ayan wala ng sagabal pinatay ko na ang apoy, pwede na ba nating ituloy?" Hinging pahintulot nito. Hindi niya naman magawang sumagot. Kaya muli itong nagsalita. "You know what, wifey? Silence means yes," pilyong sambit nito. "What the fu—..." hindi na niya naituloy ang sasabihin nang muli nitong sinunggaban ng halik ang mga labi niyang nakaawang.

Hindi tulad dati, litong-lito sa sarili, nalilito kung ano ang nararamdaman. Ngayon, seryoso siya. Hindi ko akalain. “Pwede ba ako magtanong, Si—Sebastian?” mahina ang tinig ko, pero alam kong naririnig niya. Tumango siya. “Anything.” “Bakit ako?” Ngumiti siya nang bahagya, yung ngiti na galing sa puso. “Because even when you don’t say anything, I can still hear you. Even when you’re silent, I feel what’s inside you.”

"Love... Ughhhh...Uhmmmm" He suddenly went fast moving up and down, following the unspoken desire of our bodies. He is wild but I won’t complain. The night gets deeper and in the midst of the silence outside this room, is our echoing voice in every corner in here. Mabuti na lang at sound proof ang kwarto niya. *****

Napalabi si Sharon, kailan ba naman kasi siya hinalikan ng suwerte? Narinig niya itong tumikhim bago nagsalita ulit. “Well, silence means yes.” Tumawa pa ito sa likuran niya. She raised her eyebrows. “Guwapo ako diyan no? ‘Di bale, nag rexona ako kaya mabango na ang kilikili ko.” She rolled her eyes, angatan ba ito ng sariling bangko? Nilingon niya ang lalaki at tinaasan ng isang kilay. “Kabute ka ba?”

diniinan ko ang apelyido niya. Agad siyang tumigil. His back stiffened, and his shoulders tensed. For a second, wala siyang sinabi. No movement, no sound. It was just that heavy silence hanging in the air between us. Then, slowly, he turned around. The calmness in his eyes was gone. Napalitan ‘yon ng malamig na galit—hindi sigaw, hindi mura, pero ‘yung tipo ng tingin na kaya kang pasuin nang walang salita.

Ngunit wala siyang sinabi. “Silence means consent,” bulong ni Marga habang muling ibinaling ang tingin kay Zephaniah. “You’re not to blame.” Para sa batang halos lamunin na ng hiya, ang mga salitang iyon ay tila araw sa gitna ng mahabang taglamig. Dahan-dahang humupa ang kaba ni Zephaniah. Her shoulders loosened, her heartbeat steadied. She could breathe again.