Anting Anting Novels & Stories

“Kapag hapon at walang gaanong tao rito noong bata ako, dito ako tumatambay at sinusubukan kong i-drawing ang mga bagay na nakikita ko. I bet, dito ako nagsimula na ma-aappreciate ang mga bagay sa paligid ko.” Bumaling ako kay Anton at saka ngumiti. “Anton!” Agad kaming napabaling ni Anton nang makita ang babaeng tumatawag sa kaniya sa hindi kalayuan. Agad na bumakas ang ngiti sa labi nito at kumaway pa siya rito. “Si Thea,” tipid na sabi niya bago muling bumaling sa dalaga.

Lihim kasi nilang pinagpapantasyahan ito. Narinig naman ito ni Anton kaya’t sumilay ang mapanlokong ngiti nito at pasuray-suray siyang lumapit sa mga dalaga. He waved his hand sabay ngiti kaya’t lalong naakit ang mga ito sa ginawa niya. Nakakalaglag-pánty rin kasi ang karisma ni Anton. “Hello, ladies!” sambit niya sabay kagat sa kanyang ibabang labi.

Kasabay niyon ay ang mga pulang tuldok na tumama sa kanyang katawan. “You’re in my territory. You can’t f ucking scare me with your little, tiny g un,” halakhak ni Anton. Muli itong h umithit ng sigarilyo. Nang hindi niya pa rin ibinababa ang baril ay inabutan siya nito ng isang stick. Kinuha niya naman sabay sindi. Muli itong h umalakhak nang umupo na siya. “What do you want in exchange?”

mapanuyang sabi ng berdeng-matang halimaw. “Ulitin mo.” Malamig ang boses ni Anton. “Sabi ko, namulot ka lang ng lumang sapatos na itinapon ng iba, tapos tinuring mo pang kayamanan—” Hindi pa nito natatapos ang pangungusap nang tuluyang sumabog ang nakakakilabot na killing intent ni Anton. Malalim na bumaon ang kanang paa ni Anton sa lupa.

Samantala, sa gitna ng ere. Nang makita niya na ang unti unting pagkumplikado ng lahat, napakagat na lang si Morticia sa kaniyang labi habang sinasabi niya kay Antigonus na, “Kagalang galang na Archfiend, bigyan niyo po ako ng pagkakataon para sirain ang formation para sa inyo.”

Hindi pwedeng mawala sila ngunit hindi rin sila pwedeng mangialam sa gagawin namin. “Problema ‘to.” Napapalatak na saad ni Anton. Napakamot sa kanyang buhok. Ibinaba ko ang broom and act like I’m sweeping the rough floor. Ang haba naman ng hawakan nitong walis. May mga bagong labas na tao sa loob ng simbahan, ang iba’y naglakad palayo. Mayroon din namang humarang sa view ko para maghintay ng masasakyan.

nakangiting tugon naman ni Anton. Kaagad siya nitong iginiya sa may likod-bahay kung saan matatagpuan ang greenhouse. Doon ay inabutan niya ang don na may hawak na pang-spray at panay ang wisik sa mga bulaklak at tila ba kinakausap pa nito ang mga iyon. Tumikhim siya para pukawin ang atensiyon ng matanda dahil mukhang hindi nito napapansin ang presensiya niya. Maaari rin namang sinadya nito iyon.

"Mukhang hindi pa sapat ang pagkasira ng mukha mo sa kulungan ah." "Oo nga, naglakas ka pa talaga ng loob bumalik dito, ano? dito namin sisirain ang mukha mo ng tuluyan?" si Antoinette naman iyon, ang kanang kamay ng kanang kamay ni Veronica. Ang mga minions ng babaeng iyon ay talagang kasing kapal ng mukha niya. Ganito umasta ang mga ito sa akin, na kung tutuusin, boss nila ako noon?

Ang kanyang tuxedo ay nagusot na sa pagmamadali, at ang kanyang hininga ay mabigat. "Hindi ko matatanggap na tapos na tayo. Hindi ko matatanggap na hindi na kita makikita. Hindi ko matatanggap na magpapanggap akong ama mo habang ikaw... ikaw ang gusto ko," hiningal na sabi ni Anton, ang hininga ay mainit. Madiin ang sampal na tumama sa pisngi ni Anton. Ang ingay nito ay tila napakalakas sa katahimikan ng kotse.

bungad ko Tahimik ang kabilang linya at ramdam ko ang mabigat niyang paghinga bago siya nagsalita "J-Jelly..." Kumunot ang nuo ko sa kaniyang nanginginig na boses, "Bakit? May nangyari ba?" "J...Jelly, S-si Ant..." paputol putol ang kaniyang sinasabi at mas lalo akong kinabahan lalo na at binanggit niya ang pangalan ni Anton "bakit si Anton?" tanong ko at unti unti nang nawawalan ng pasensiya